I SA/Wa 324/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 13 grudnia 2024 r., nr DPS-I.4133.6.2024.PM (DPS-I.4133.3.2024.PM) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia postanawia: odrzucić skargę.

Decyzją z 13 grudnia 2024 r., nr DPS-I.4133.6.2024.PM (DPS-I.4133.3.2024.PM) Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. R. reprezentowaną przez pełnomocnika M. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 12 grudnia 2023 r., nr PS-II.9421.8.10.2021.4 w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za prowadzenie, bez zezwolenia wojewody, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa nie więcej niż 10 osób, w obiekcie zlokalizowanym pod adresem [...]. W dniu 20 stycznia 2025 r. (data stempla pocztowego) M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja jest bezprawna i narusza jego prawa konstytucyjne. Wniósł o rozstrzygnięcie "mojej sprawy". W związku z tym, że w postępowaniu administracyjnym występował on jako pełnomocnik G. R., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 lutego 2025 r., ponowionym zarządzeniem z 27 marca 2025 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru PESEL G. R. oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi ze wskazaniem czy spełnia on przesłanki z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", do bycia pełnomocnikiem ww. Przy pismach z 14 marca 2025 r. i 8 kwietnia 2025 r. (karta nr 19 i 31) M. R. podał swój nr PESEL oraz nadesłał kserokopię pełnomocnictwa z 1 stycznia 2018 r. do reprezentowania G. R. Z nadesłanego do Sądu odpisu zupełnego aktu zgonu (karta nr 47) wynika, że G. R. zmarła [...] stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie zarówno w postępowaniu prowadzonym przed Ministrem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, jak i w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę Wielkopolskiego skarżący występował jako pełnomocnik G. R., która była stroną tych postępowań i adresatką decyzji z 13 grudnia 2024 r. i z 12 grudnia 2023 r. Decyzje wydane w sprawie były doręczone skarżącemu wyłącznie jako pełnomocnikowi. M. R. nie był stroną postępowania administracyjnego, wobec czego skarga z 20 stycznia 2025 r. wniesiona została przez podmiot nie mający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Dodatkowo wskazać należy, że M. R. nie mógłby również wnieść przedmiotowej skargi w imieniu G. R. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy zmarła ona [...] stycznia 2025 r., a zatem przed wniesieniem skargi przez M. R. Wobec tego udzielone skarżącemu pełnomocnictwo wygasło wraz ze śmiercią mocodawczyni. Poza tym, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym osoba fizyczna może być stroną postępowania, jeżeli ma zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zatem jeżeli ma zdolność prawną. Stosownie zaś do treści art. 8 kodeksu cywilnego zdolność prawna osoby fizycznej powstaje z chwilą narodzin, a kończy się z chwilą śmierci. Z powyższego wynika zatem, że status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. W stosunku do osoby zmarłej nie można wszcząć, ani prowadzić postępowania. Ze wszystkich wyżej wskazanych przyczyn Sąd, z mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.