I SA/Wa 3062/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Komisji [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu Miastu [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem wpisu od skargi.

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] – dalej zwana "Komisją" postanowieniem z [...] maja 2021 r. wszczęła z urzędu postępowanie rozpoznawcze w sprawie nr [...] dotyczącej decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2007 r. nr [...] i z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] oraz z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości położo w [...] przy ul. [...], dla której prowadzona była księga wieczysta pod nazwą "[...]", opisanej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...] oraz [...] z obrębu [...]. Komisja decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2021 r. poz. 795) – zwanej dalej "ustawą o szczególnych zasadach", stwierdziła wydanie ww. decyzji Prezydenta [...] z naruszeniem prawa. Decyzja z [...] sierpnia 2021 r. została publicznie ogłoszona [...] września 2021 r. na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach. Miasto [...] pismem z [...] września 2021 r. (data wpływu do Ministerstwa Sprawiedliwości [...] września 2021 r.) złożyło wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji Komisji z [...] sierpnia 2021 r. o orzeczenie w zakresie obowiązku zwrotu, na rzecz Miasta [...], przez beneficjenta decyzji reprywatyzacyjnej – K. K. równowartości należnych świadczeń, uzyskanych z tytułu sprzedaży prawa użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. [...] w [...] (dz. ew. nr [...],[...] i [...] z obrębu [...]) na rzecz spółki pod firmą [...] sp,. z o.o., na podstawie umów z dnia [...] października 2009 r. oraz [...] lipca 2010 r. i [...] marca 2011 r. (dot. dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...]). Pismem z dnia [...] października 2021 r., przed rozpoznaniem przez Komisję powyżej opisanego wniosku, Miasto [...] złożyło skargę na decyzję Komisji. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Zdaniem Komisji w związku ze złożonym przez Miasto [...] wnioskiem o uzupełnienie decyzji z [...] sierpnia 2021 r. i tym, że przed datą złożenia skargi na decyzję nie wydano rozstrzygnięcia odnośnie złożonego wniosku, skargę na decyzję Komisji – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" – należało odrzucić jako niedopuszczalną. Stosownie bowiem do treści art. 111 § 1 kpa strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź, co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego, albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Według § 1b tego przepisu, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Stosownie natomiast do art. 111 § 2 kpa, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1 b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Powyższe – zdaniem Komisji - oznacza, że skarżący wnieśli skargę przedwcześnie, z naruszeniem art. 53 § 1 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1 kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jak wynika z art. 111 § 1b kpa, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. A jak stanowi art. 111 § 2 kpa, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa, termin dla strony do wniesienia skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 kpa, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Warunki dopuszczalności wykorzystania trybu zawiadamiania stron określonego w art. 49 § 1 kpa wynikają z przepisów szczególnych. Zaskarżona decyzja z [...] sierpnia 2021 r. została wydana na podstawie ustawy o szczególnych zasadach. Zgodnie z jej art. 16 ust. 3 strony mogą być zawiadamiane o wszczęciu postępowania, decyzjach i innych czynnościach Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] poprzez ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Na podstawie powołanego przepisu w postępowaniu rozpoznawczym przed Komisją zastosowano zatem tryb publicznego ogłoszenia o dokonywanych przez Komisję czynnościach i wydawanych aktach. Rozwiązanie zawarte w art. 16 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 49 § 1 kpa. Zgodnie z art. 16 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach, zawiadomienie albo doręczenie uważa się za dokonane po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia. W niniejszej sprawie decyzja z [...] sierpnia 2021 r. została publicznie ogłoszona [...] września 2021 r. na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Zatem zawiadomienie uznać należało za dokonane po upływie 7 dni od dnia publicznego ogłoszenia, tj. w tym wypadku z upływem [...] września 2021 r. Z akt administracyjnych wynika, że [...] września 2021 r. wpłynął do Komisji wniosek Miasta [...] o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji Komisji z [...] sierpnia 2021 r. Zgodnie z art. 61 § 1 kpa wszczęte zostało na żądanie strony postępowanie o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji. Według art. 61 § 3 kpa datą wszczęcia tego postępowania był dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, a więc [...] września 2021 r. Komisja postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., nr [...], rozpoznała wniosek Miasta [...] i odmówiła uzupełnienia decyzji z [...] sierpnia 2021 r. Z opisanego wyżej stanu sprawy wynika, że strona skarżąca wniosła skargę przedwcześnie i wobec tego zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi określona w art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, skoro – zgodnie z art. 111 § 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach - termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego biegnie dopiero od dnia ogłoszenia postanowienia Komisji załatwiającego wniosek w przedmiocie uzupełnienia decyzji z [...] sierpnia 2021 r. Z akt sprawy wiadomo, że [...] października 2021 r. (w czasie stanu epidemii) miało miejsce zawiadomienie stron (w trybie publicznego ogłoszenia na stronie internetowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości) o wydaniu postanowienia Komisji z [...] października 2021 r. Postanowienie z [...] października 2021 r. zostało zatem wprowadzone do obrotu prawnego [...] października 2021 r. i stało się ostateczne. Od tego dopiero momentu możliwym było wniesienie przez Miasto [...] skargi do sądu administracyjnego na decyzję Komisji z [...] sierpnia 2021 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli los tego aktu. Z tych też względów nie przysługuje na nie zażalenie, a jedynym z jego skutków procesowych jest przesunięcie początku terminu do wniesienia środka zaskarżenia na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b kpa. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie (por. postanowienia NSA: z 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1089/14, z 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 837/15, z 6 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/17). Skarga wniesiona przed rozpoczęciem terminu do jej wniesienia jest skargą przedwczesną i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.