I SA/Wa 2861/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.

Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. Nr 267) zwanej dalej k.p.a. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji własnej nr [...] z dnia [...] o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...], w ten sposób, że: - w pkt I oraz na str. 3 w wierszu 7 ww. decyzji w miejsce omyłkowo wpisanego nr księgi wieczystej tj. "[...]" wpisał poprawny numer księgi wieczystej tj. "[...]". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że mając na uwadze, iż w ww. decyzji wkradła się oczywista omyłka pisarska w postaci błędnego określenia numeru księgi wieczystej, należało rozpoznając wniosek strony z dnia [...] sprostować oczywistą omyłkę pisarską w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dodał, że przy prostowaniu omyłki, należało uwzględnić fakt migracji treści księgi wieczystej nr [...] do systemu informatycznego ksiąg wieczystych i wprowadzonej tam pod nr [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. P. podnosząc, że numer księgi wieczystej nie może być prostowany w trybie przepisów art. 113 § 1 k.p.a. stojąc na stanowisku, iż powyższe nie stanowi omyłki pisarskiej lecz istotny błąd merytoryczny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] znak : [...] utrzymało w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że treść decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozostawia żadnych wątpliwości w zakresie określenia nieruchomości będącej przedmiotem postępowania. Decyzja określa położenie nieruchomości - ul. [...], zawiera oznaczenie numeru działki ewidencyjnej ([...]) oraz obrębu ([...]), a także jej powierzchnię ([...] m ²). Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że przedmiotem postępowania oraz rozstrzygnięcia była właśnie ta nieruchomość, a nie nieruchomość położona w [...] przy [...], powołana przez skarżącą w zażaleniu. W ocenie organu, w pełni uzasadnione było sprostowanie decyzji w zakresie numeru księgi wieczystej. Organ wskazał, że wbrew zarzutom odwołania nie doszło do merytorycznej zmiany decyzji, ponieważ nie ma żadnych wątpliwości co do tego, która nieruchomość była przedmiotem postępowania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. P. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła, że jest oparte na nieuprawnionej interpretacji art. 113 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej usunięcie wady powstałej w wyniku podania w decyzji nieprawidłowego nr KW powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej. Numer księgi wieczystej stanowi cechę ją kwalifikującą, a zatem każda omyłka w numerze księgi dotyczy w istocie tejże cechy kwalifikującej księgę wieczystą, nie może być więc traktowana jako "oczywista omyłka pisarka". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna. Przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlega postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], którym organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] prostujące oczywistą omyłkę pisarską w decyzji własnej organu z dnia [...] nr [...] poprzez wpisanie w pkt I oraz na str. 3 w wierszu 7 ww. decyzji w miejsce omyłkowo wpisanego nr księgi wieczystej tj. "[...]" poprawnego numeru księgi wieczystej tj. "[...]". Podstawą prawną utrzymanego w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] był przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Stosownie do jego treści organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zarówno w piśmiennictwie (por. np. Andrzej Wróbel Komentarz Lex do art. 113 K.p.a. wg stanu na 2012.12.30), jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym (tamże przywołanym) przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd rachunkowy rozumie się omyłkę w wykonaniu działania rachunkowego np. w wyniku dodawania, dzielenia czy mnożenia, a przez błąd pisarski widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy – ucięcie wyrazu, błędną pisownię, widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu czy wyrazów. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści decyzji. Podkreśla się (Komentarz j.w. i powołane tam orzecznictwo), że oczywistość wad decyzji w jej warstwie rachunkowej czy pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Jednoznaczne i bezwyjątkowe jest stanowisko piśmiennictwa i orzecznictwa sądowego, w tym sądowo-administracyjnego, że następstwem sprostowania nie może być merytoryczna zmiana decyzji. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami (por. np. wyrok NSA w Krakowie z 2012.12.10 II SA/Kr 1414/12 Lex 1235506). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że prawidłowo organ sprostował w drodze postanowienia oczywistą omyłkę pisarską powstałą w wyniku błędnego podania w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] błędnego numeru księgi wieczystej. Z sentencji ww. decyzji Prezydenta [...] jak i z całego jej uzasadnienia bezspornie wynika, że przedmiotem postępowania oraz rozstrzygnięcia organu była nieruchomość położoną przy ul. [...], oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m ², a nie nieruchomość położona w [...] przy [...], na co wskazywałby błędnie podany przez organ numer księgi wieczystej. W ocenie Sądu, wpisanie w pkt I oraz na str. 3 w wierszu 7 decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] nr [...] błędnego numeru księgi wieczystej nr "[...]", zamiast wynikającego z akt sprawy poprawnego numeru księgi wieczystej "[...]", wypełniało znamiona oczywistej omyłki pisarskiej i dlatego dopuszczalne było jego sprostowanie, w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Treść decyzji oraz jej uzasadnienie nie pozostawia bowiem żadnych wątpliwości w zakresie określenia nieruchomości będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że usunięcie wady powstałej w wyniku podania w decyzji nieprawidłowego numeru księgi wieczystej powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, a nie postanowienia wskazać należy, że z treści art. 113 § 1 wynika wprost, że sprostowanie błędów i omyłek pisarskich następuje w drodze wydanego przez organ postanowienia, a nie decyzji, a zatem zarzut ten jest bezpodstawny. W ocenie Sądu, należało zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, że sprostowanie omyłkowo wpisanego błędnego numeru księgi wieczystej w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] mogło odbyć się w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie powyższej omyłki pisarskiej nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]. Ponadto, przepis art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera żadnego ograniczenia dotyczącego prostowania omyłek pisarskich, a zatem dopuszczalne było sprostowanie przez organ w drodze postanowienia błędnego numeru księgi wieczystej. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji odpowiada prawu, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.