I SA/Wa 27/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Nina Beczek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2023 r. nr KOC/5580/Sr/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 25 lipca 2023 r. nr 001295/SP/07/2023; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2023 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2023 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką B. N. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podało, że Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2022 r. odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką, wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w związku z niespełnieniem przesłanki określonej w art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych (niepełnosprawność B. N. istnieje od 67 roku życia, a zatem powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia), świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Następnie decyzją z [...] maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt K 38/13 Kolegium podkreśliło, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji i dlatego decyzja organu I instancji była wadliwa wobec nieuwzględnienia przez organ treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jednak zdaniem Kolegium wystąpiła inna przesłanka odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia polegająca na nieposiadaniu przez osobę niepełnosprawną orzeczenia o wymaganym stopniu niepełnosprawności, co wynika z treści przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, bowiem dotychczasowe orzeczenie B. N. utraciło ważność z dniem [...] stycznia 2022 r. i z tego powodu Kolegium uznało, że nie było możliwości przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 października 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1783/22 uchylił decyzję Kolegium z [...] maja 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2022 r. Sąd przesądził, że w niniejszej sprawie organ I instancji błędnie uznał, że argumentem, który przemawia za odmową przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia jest okoliczność, że niepełnosprawność B. N. powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia i fakt ten ocenił jako negatywną przesłankę przyznania świadczenia z uwagi na treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyznał rację Kolegium, które prawidłowo zweryfikowało powyższe stanowisko z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 przyjmując, że data powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie stanowi przeszkody w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd natomiast uchylił zaskarżoną decyzję, podkreślając, że - wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] (stwierdzające, że B. N. została zaliczona do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym), które wydano do dnia [...] stycznia 2022 r. zachowało swą aktualność zarówno w dniu złożenia wniosku ([...] lutego 2022 r.), jak i w dniu wydania zaskarżonej decyzji ([...] maja 2022 r.). Dlatego też rozpoznając ponownie sprawę organ administracji winien uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjąć, że orzeczenie Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] stycznia 2020 r. zachowało swą aktualność z uwagi na treść art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Ponownie rozpatrując sprawę, Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2023 r. odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, ponownie wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że w związku z niespełnieniem przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych (niepełnosprawność B. N. istnieje od 67 roku życia, a zatem powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia), świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Kolegium natomiast decyzją z [...] czerwca 2023 r. uchyliło powyższą decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2023 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium po raz kolejny podkreśliło, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji i dlatego decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa wobec nieuwzględnienia przez organ treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jednocześnie - wobec konieczności uzupełnienia materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, czy rezygnacja skarżącej z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz jej niepodejmowanie są bezpośrednio związane z koniecznością sprawowania opieki nad matką i czy nie wystąpiły niezależnie od konieczności opieki nad matką - uchylono i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2023 r. ponownie odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia ponownie wskazując, że w związku z niespełnieniem przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych (niepełnosprawność B. N. istnieje od 67 roku życia, a zatem powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia), świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Odwołanie od tej decyzji Prezydenta [...] wniosła skarżąca wskazując przede wszystkim na niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że Prezydent [...] po raz kolejny zignorował stanowisko zajęte w przedmiotowej sprawie zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Sąd w wyroku wydanym w niniejszej sprawie przesądził bowiem, że w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do B. N., której niepełnosprawność powstała od 67 roku życia, należało dokonać oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności. Zatem w ocenie Kolegium decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem powyższego przepisu prawa materialnego. Pomimo tego, zdaniem Kolegium, rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe z powodu innych okoliczności, a mianowicie pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz ich niepodejmowaniem przez skarżącą a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, a więc nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy. Kolegium podało, że [...] lipca 2023 r. skarżąca złożyła pisemne oświadczenie, że w latach 1995-1997 pracowała w firmie [...], następnie w firmie [...] należącej do W. G. Od czerwca 2000 r. do października 2007 r. pracowała w Spółce [...] sp. jawna, która ogłosiła upadłość w 2018 r. Ponadto skarżąca oświadczyła, że od połowy 2017 r. zajmuje sią mamą i jest cały czas w domu i nie podejmuje zatrudnienia ze względu na chorobę mamy. Natomiast nadesłana [...] lipca 2023 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokumentacja świadczy o tym, że skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę od [...] czerwca 1999 r. do [...] września 1999 r. oraz od [...] czerwca 2000 r. do [...] października 2007 r. Zdaniem Kolegium upływ czasu pomiędzy zakończeniem zatrudnienia a podjęciem się opieki nad matką świadczy o braku pomiędzy nimi wymaganego związku przyczynowo-skutkowego. Jednocześnie Kolegium wskazało, że nie kwestionuje faktu należytego sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką oraz zakresu tej opieki. Jednakże świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, ale muszą być spełnione ku temu wszystkie przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy, co w niniejszej sprawie, zdaniem Kolegium, nie ma miejsca. Skargę na decyzję Kolegium wniosła J. W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych i niezasadne uznanie, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez nią z zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że decyzja organu I instancji jest wadliwa już tylko z tego powodu, że narusza art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) przez odmowę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa". Sąd ponownie wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 uznał art. 17 ust. 1b ustawy za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skutki tego wyroku mają znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy. Mimo bowiem, że wyrok Trybunału nie doprowadził do wyeliminowania przez ustawodawcę niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, to jego treść wiąże wszystkich – w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP – stanowi zatem dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną. Co więcej, przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją nie może nadal stanowić podstawy rozstrzygnięć. Skoro zatem Trybunał Konstytucyjny kategorycznie przyjął, że art. 17 ust. 1b ustawy narusza prawa opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała odpowiednio po ukończeniu 18 oraz 25 roku życia, to nie sposób uznać, że orzeczenie to nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną skarżącej. Wręcz przeciwnie – data ustalenia niepełnosprawności matki skarżącej nie mogła być negatywną przesłanką do przyznania wnioskowanego świadczenia, co już Sąd stwierdził w wyroku z dnia 17 października 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1783/22 wydanym w tej sprawie. Organ I instancji, rozstrzygając w zakresie przedmiotowego wniosku, miał obowiązek procedować w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem niekonstytucyjnej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy. Dokonaną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy skutkującą pominięciem tego przepisu w związku z utratą przez niego domniemania konstytucyjności w zakresie wskazanym w powyższym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., rozstrzygniętą w sposób wiążący, organ w sprawie weźmie pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z przepisu tego wynika, że aby otrzymać świadczenie pielęgnacyjne opieka sprawowana przez uprawnioną do tego osobę winna mieć charakter faktyczny, osobisty, wyłączny, bezpośredni, stały i długotrwały, tj. taki, aby eliminowała możliwość podejmowania przez osobę sprawującą opiekę własnej pracy zarobkowej. Nie musi to być opieka o charakterze wzmożonym i specjalistycznym (np. intensywna opieka medyczna). Nie musi to być opieka całodobowa. Taką opiekę mogą zapewnić tylko podmioty instytucjonalne, które pracują w ruchu ciągłym. Jednakże opieka uprawniająca do świadczenia pielęgnacyjnego nie może polegać na opiece częściowej, czy opiece sprawowanej w niewielkim zakresie czynności usługowych. Nie może to być współopieka, czy opieka naprzemienna sprawowana razem z innymi osobami. Opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy obejmuje m.in. takie czynności usługowe jak: udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnacja, opieka higieniczna, opieka medyczna, niezbędna pomoc w załatwianiu spraw osobistych, zapewnienie kontaktów z otoczeniem, zapewnienie wyżywienia, utrzymanie czystości. Mając na uwadze powyższe trzeba wskazać, że już z samych ustaleń pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy w dniu [...] marca 2023 r. wynika, że matka skarżącej jest osobą niepełnosprawną - po amputacji kończyn dolnych, posiada na stałe orzeczenie o niezdolności do samodzielnej egzystencji, jest po dwukrotnie przebytym zawale serca, ma chorobę wieńcową serca, cukrzycę, problemy ze wzrokiem. Skarżąca świadczy na rzecz matki pomoc usługową przez: przygotowywanie posiłków, robienie zakupów, sprzątanie, opłacanie rachunków za mieszkanie, załatwianie spraw urzędowych, wykupywanie leków i środków opatrunkowych i higienicznych, załatwianie i zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla matki, pranie odzieży i bielizny, opieka higieniczno-pielęgnacyjna, masaże ciała i ćwiczenia wzmacniające mięśnie. Z ustaleń pracownika socjalnego wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką od grudnia 2017 r. W kolejnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym [...] lipca 2023 r. pracownik socjalny ustalił, że opieka skarżącej nad matką ma charakter trwały i całodobowy. Opieka skarżącej nad matką zajmuje 24 godziny na dobę z małymi przerwami na sen i wyjście do sklepu. Z ustaleń pracownika socjalnego wynika, że opieka skarżącej nad matką polega również na zmianie pieluch (pampersów) i podkładów. Matka skarżącej nie jest w stanie samodzielnie egzystować, ma zaćmę obu oczu, cukrzycę, nadciśnienie, chorobę wieńcową, jest po 3 zawałach. W ocenie Sądu, opisany wyżej poważny stan zdrowia matki skarżącej wskazuje, że wymaga ona stałej, całodobowej opieki i opiekę taką sprawuje wyłącznie i osobiście skarżąca, co potwierdza lektura akt sprawy oraz ustalenia pracownika socjalnego. Niewątpliwe jest również, że ze względu na konieczność sprawowania osobistej, stałej i całodobowej opieki nad matką, skarżąca nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Zatem błędne jest stanowisko Kolegium stwierdzające, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw do przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zdaniem Sądu, taki bezpośredni związek wynika z analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Jak wynika z akt sprawy, matka skarżącej najpierw orzeczeniem z [...] stycznia 2020 r. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, wydanym do dnia [...] stycznia 2022 r. i stopień niepełnosprawności datuje się od [...] maja 2018 r., a następnie uzyskała [...] października 2022 r., na stałe, orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym, ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zdaniem Sądu opieka sprawowana przez skarżącą ma charakter wyłączny, samodzielny i na tyle intensywny, aby tego typu opiekę uznać za długotrwałą i stałą. Opieka sprawowana przez skarżącą nad matką jest bezpośrednia i osobista, i w dacie wydania zaskarżonej decyzji miała charakter stały i długotrwały – obejmowała wszystkie czynności dnia codziennego dotyczące utrzymania gospodarstwa domowego, opieki i pielęgnacji nad matką. Oceniając natomiast bezpośredniość związku przyczynowo-skutkowego należy wziąć pod uwagę, że ze względu na poważny stan zdrowia matki skarżącej, jest jej niezbędna pomoc we wszystkich czynnościach koniecznych do życia przez 24 godziny na dobę. Skarżąca jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. Nie bez znaczenia na jej zatrudnienie ma też wpływ, że matka nie jest już w stanie samodzielnie egzystować i jest pampersowana – co wynika z ustaleń wywiadu środowiskowego przeprowadzonego [...] lipca 2023 r. Trudno więc zarzucać skarżącej, że nie podejmuje zatrudnienia. Niewątpliwie nie jest ona w stanie podjąć zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasowym, ze względu na konieczność całodobowej opieki nad matką. W związku z tym, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zasługuje na akceptację argumentacja organu, że brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem przez skarżącą a sprawowaną nad matką opieką. Kolegium wadliwie uznało, że skarżąca nie spełnia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy dotyczących rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy zarobkowej celem sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności. Sąd uznał, że organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji skoro w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy dowodzi tego, że już w dacie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne skarżąca spełniała przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy, w tym dotyczące niepodejmowania pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki oraz konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Już tylko fakt znacznie ograniczonej, potwierdzonej przez właściwy organ, możliwości matki skarżącej do samodzielnej egzystencji, wyznacza zakres niezbędnej pomocy innej osoby, którą wypełniają czynności opiekuńcze i inne czynności życia codziennego wykonywane przez skarżącą, których niezbędności nie zdołały podważyć organy orzekające w sprawie. To zaś świadczy o naruszeniu przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy. O kosztach postępowania zasądzonych w punkcie 2. sentencji wyroku orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obejmują wysokość kosztów zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Ponownie rozpoznając sprawę organ administracyjny uwzględni wskazania i wytyczne wynikające z niniejszego uzasadnienia wyroku, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.