I SA/Wa 2636/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] i [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Postanowieniem z 30 października 2023 r. nr 702/2023 Wojewoda Mazowiecki, po rozpoznaniu zażalenia H. I sp. z o.o. w Warszawie, H sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie i H. sp. z o.o. w Warszawie (dalej jako "skarżące"), utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 3 lipca 2023 r. nr 6/BM/ZPUW/2023 o odmowie wydania zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym; Wnioskiem z 3 sierpnia 2020 r. skarżące wystąpiły o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...]. Postanowieniem z 26 lutego 2021 r. nr 5/BM/ZPUW/2021 Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia wskazując na niemożność uznania aby grunt objęty wnioskiem był zagospodarowany w całości na cele mieszkaniowe. Postanowieniem z 20 kwietnia 2021 r. nr 303/2021 Wojewoda Mazowiecki uchylił ww. postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wnioskiem z 8 marca 2022 r. H. sp. z o.o. wystąpiła o wydanie, na podstawie art. 13 ustawy z 20 lipca 2018 r., zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości obejmującej działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Ponadto wskazała, że w stosunku do powyższych działek złożono wniosek o odłączenie ich z dotychczasowej księgi wieczystej Nr [...] i założenie nowej księgi. Zaświadczeniem z 16 marca 2022 r. nr 89187/2002 Prezydent m. st. Warszawy potwierdził, ze skutkiem na dzień 7 marca 2022 r., przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. [...], [...] oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 1,3004 ha. Wnioskiem z 20 maja 2022 r. H. sp. z o.o., H. sp. z o.o. i H. sp. z o.o., w związku z oddaniem do użytkowania kolejnego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] (przy ul. [...]), wystąpiły o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...]. Zaświadczeniem z 27 lipca 2022 r. nr 90925/2022 Prezydent m. st. Warszawy potwierdził, ze skutkiem na dzień 12 kwietnia 2022 r., przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do powyższych działek. Pismem z 20 marca 2023 r. skarżące wystąpiły do Prezydenta m. st. Warszawy o rozpatrzenie ich wniosku z 3 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki [...], [...], [...], [...] i [...], z obrębu [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...], podnosząc, że przedmiotowy wniosek nie został dotychczas ostatecznie rozpoznany. Postanowieniem z 3 lipca 2023 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyły skarżące. Postanowieniem z 30 października 2023 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 3 lipca 2023 r.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał treść art. art. 1 i art. 13 ustawy z 20 lipca 2018 r. i wskazał, że w sytuacji, gdy po dniu 1 stycznia 2019 r. nieruchomość była zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym i spełnia przesłanki przekształcenia określony w art. 4 ustawy organ powinien prawidłowo rozpatrzyć wniosek dotychczasowego użytkownika wieczystego w terminie określonym w ustawie. Wojewoda podniósł, że w niniejszej sprawie Prezydent m. st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosków z 8 marca 2022 r. i 20 maja 2022 r., potwierdził, stosownie do art. 13 ustawy z 20 lipca 2018 r., przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w stosunku do działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], z obrębu [...] - a zatem do wszystkich działek objętych wnioskiem z 3 sierpnia 2020 r. Wojewoda wskazał, że zgodnie z aktualnym odpisem z ksiąg wieczystych: 1) w księdze wieczystej Nr [...] uregulowane są działki nr [...] – [...] (dawne działki nr [...], [...] i [...]) o łącznej powierzchni 10,0887 ha, które stanowią współwłasność spółek H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie), 2) w księdze wieczystej Nr [...] uregulowane są działki nr [...] i nr [...], które stanowią współwłasność spółki H. sp. z o.o. w udziale 45979/1332795 i właścicieli wyodrębnionych lokali w pozostałej części. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, prawidłowo organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w stosunku do nieruchomości położonych w Warszawie oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Prawo użytkowania wieczystego w stosunku do tych działek zostało bowiem już przekształcone w prawo własności, a potwierdzają to zaświadczenia Nr [...] z 16 marca 2022 r. i Nr [...] z 27 lipca 2022 r. wydane na wnioski spółek H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie i H. sp. z o.o. w Warszawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Wojewody Mazowieckiego złożyły H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie i H. sp. z o.o. w Warszawie zaskarżając to postanowienie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżące zarzuciły naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 13 w związku z art. 1 ust. 2 oraz art. 1a ustawy z 20 lipca 2018 r. poprzez ich niezastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na samym fakcie wydania dwóch zaświadczeń potwierdzających w sposób niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym dokonanie w dwóch etapach i dwóch terminach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...], dla której to nieruchomości była prowadzona księga wieczysta numer KW [...], w sytuacji gdy zgodnie z pominiętymi przepisami ustawy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności całej powyższej nieruchomości nastąpiło jednorazowo w dniu 29 lipca 2020 r., 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 7 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności dwóch pozwoleń na użytkowanie budynków 2D i 4A oraz dostępnych danych z rejestrów dotyczących stanu faktycznego i prawnego nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...], dla której to nieruchomości była prowadzona księga wieczysta numer KW [...], ze szczególnym uwzględnieniem stanu jej zabudowy istniejącego w dacie wydania powyższych pozwoleń na użytkowanie i w konsekwencji przyjęcie, że wydane w sprawie dwa zaświadczenia potwierdzające przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wskazanej nieruchomości są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym co do daty oraz zakresu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, b) art. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. poprzez jego błędną wykładnię i odmowę wydania nowego zaświadczenia dotyczącego całej nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...], dla której to nieruchomości była prowadzona księga wieczysta numer KW [...], w sytuacji gdy funkcjonujące w obrocie prawnym dotychczas wydane zaświadczenia potwierdzają fakt przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powyższej nieruchomości w sposób niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym, zaś treść wniosku skarżących z 3 sierpnia 2020 r. zmierza do wydania nowego zaświadczenia zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym dotyczącym przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powyższej nieruchomości, c) art. 217 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i odmowę wydania nowego zaświadczenia dotyczącego całej nieruchomości oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...], dla której to nieruchomości była prowadzona księga wieczysta numer KW [...], w sytuacji gdy funkcjonujące w obrocie prawnym dotychczas wydane zaświadczenia potwierdzają fakt przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powyższej nieruchomości w sposób niezgodny ze stanem faktycznym i prawnym, zaś treść wniosku z 3 sierpnia 2020 r. zmierza do wydania nowego zaświadczenia zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym dotyczącym przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powyższej nieruchomości. Powołując się na powyższe skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Wojewody Mazowieckiego, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla nieruchomości oznaczonych jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] - zgodnie z wnioskiem skarżących z 3 sierpnia 2020 r. Zaskarżone postanowienie dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W pierwszej kolejności wskazać więc należy, że zagadnienia dotyczące wydawania zaświadczeń uregulowano w Dziale VII ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775), dalej zwanej "k.p.a." Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z kolei stosownie do art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest czynnością materialnotechniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejącego stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa. Przy tym stanowi ono przejaw wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywany, w myśl art. 218 § 1 k.p.a., na podstawie posiadanych rejestrów i ewidencji bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia jest ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w wyżej wskazanych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Zaświadczenia wydawane w powyższym trybie nie są indywidualnymi aktami administracyjnymi. Potwierdzają one jedynie, jak już wyżej wskazano, określony stan faktyczny bądź prawny, o ile wynika on z posiadanych przez organ rejestrów, ewidencji, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wartość zaświadczenia należy oceniać w kategoriach prawdy obiektywnej co do faktów lub prawa. Oznacza to, że wartość zaświadczenia można zanegować wykazując, że potwierdza ono stan niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Przy tym jako postępowanie uproszczone, postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia nie wymaga prowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, czy rozstrzygania spornych kwestii, tak jak czyni to organ w postępowaniu jurysdykcyjnym. Niezależnie od wskazanych wyżej ogólnych zasad dotyczących wydawania zaświadczeń trzeba również brać pod uwagę stosowne przepisy materialnoprawne, z których wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. To bowiem z właściwych przepisów materialnoprawnych wynikać będzie jaka okoliczność ma być stwierdzona w formie zaświadczenia. W niniejszej sprawie takimi przepisami materialnoprawnymi są regulacje ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2023 r., poz. 904), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 20 lipca 2018 r." Zgodnie z art. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów (art. 1 ust. 1). Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami m.in. mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne (art. 1 ust. 2 pkt 2). Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntów w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie wydane przez organy wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy organ właściwy wydaje zaświadczenie z urzędu lub na wniosek. Jak z kolei stanowi art. 13 ust. 1 ustawy, jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie skarżące podnoszą, że na podstawie złożonych przez nie, w uzgodnieniu z organem, odrębnych wniosków (innych niż wniosek z dnia 3 sierpnia 2020 r.) organ wydał odpowiednio w dniu 16 marca i 27 lipca 2022 r. dwa zaświadczenia o przekształceniu, które nie dotyczyły całej nieruchomości (tj. działek nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]) lecz jej części składającej się odpowiednio z działek ewidencyjnych nr [...] i [...] (pierwszy wniosek) i działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] (drugi wniosek). Zgodnie z pierwszym zaświadczeniem z 16 marca 2022 r. (nr [...]) do przekształcenia doszło w dniu 7 marca 2022 r. w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Z kolei stosownie do treści drugiego zaświadczenia z 27 lipca 2022 r. (nr [...]) do przekształcenia doszło w dniu 12 kwietnia 2022 r. w odniesieniu do działek nr [...], [...] i [...]. Zdaniem skarżących, oba wskazane powyżej zaświadczenia zostały więc wydane w rezultacie rozpatrzenia innych wniosków niż wniosek z 3 sierpnia 2020 r. Ponadto, treść tych zaświadczeń nie jest zgodna ze stanem faktycznym i prawnym dotyczącym nieruchomości (to jest działek nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]), zgodnie z którym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dotyczyło całej nieruchomości, a nie jej części i nastąpiło w dniu 29 lipca 2020 r., to jest w dacie uzyskania dwóch pozwoleń na użytkowanie dotyczących budynków 2D i 4A usytuowanych na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]. Wobec powyższego, zdaniem skarżących, zasadne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaświadczeń z 16 marca i 27 lipca 2022 r. o nieprawidłowej treści i w tym celu (pismem z 20 marca 2023 r.) ponowili oni żądanie zawarte we wniosku z 3 sierpnia 2020 r. o wydanie zaświadczenia dotyczącego całej nieruchomości rozumianej wieczystoksięgowo, to jest jako obszaru złożonego z różnej ilości działek ewidencyjnych objętych jedną księgą wieczystą. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał powyższe stanowisko skarżących za niezasadne. Zdaniem Sądu, prawidłowo bowiem organy obu instancji zwróciły uwagę na zdarzenia faktyczne i prawne jakie zaistniały już po złożeniu przez skarżące wniosku z 3 sierpnia 2020 r. Jak bowiem wynika z akt sprawy po tej dacie stan prawny nieruchomości objętych powyższym wnioskiem uległ zmianie, gdyż doszło do ich przekształcenia, a także dalszego podziału. W szczególności, jak wynika z akt sprawy w marcu 2022 r. skarżące zawarły umowy zmiany celu użytkowania wieczystego nieruchomości oraz zniesienia współużytkowania wieczystego i współwłasności budynków i budowli, w następstwie czego złożono wnioski wieczystoksięgowe o odłączenie z nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] działek o nr [...] i [...] i założenie dla nich nowej księgi wieczystej z wpisem w dziale II jako użytkownika wieczystego i właściciela budynków spółki H. Sp. z o. o. oraz wpisanie skarżących jako współużytkowników wieczystych działek nr [...], [...] i [...] objętych wyżej wskazaną księgą wieczystą. Ponadto, jak ustaliły organy, po potwierdzeniu zaświadczeniami, wydanymi w trybie art. 13 ustawy, przekształcenia prawa użytkowania wieczystego działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [- w prawo własności zgodnie z aktualnym odpisem z ksiąg wieczystych w księdze wieczystej nr [...] uregulowano działki nr [...] – [...] (dawniej działki nr [...], [...] i [...]) o łącznej powierzchni 10,0887 ha, które stanowią współwłasność spółek H. sp. z o.o. w Warszawie, H. sp. z o.o. w Warszawie i H. sp. z o.o. w Warszawie, zaś w księdze wieczystej nr [....] uregulowano działki nr [...] i nr [...], które stanowią współwłasność spółki H.I sp. z o.o. w udziale 45979/1332795 i właścicieli wyodrębnionych lokali w pozostałej części. Zdaniem sądu w składzie orzekającym, w opisanych okolicznościach trafnie uznały organy, że rozpoznając ponowiony pismem skarżących z 27 marca 2023 r. (data wpływu) wniosek z 3 sierpnia 2020 r. organy nie mogły pominąć okoliczności, że Prezydent wydał już w dniu 16 marca 2022 r. i 27 lipca 2022 r. - na skutek wniosków skarżących - zaświadczenia potwierdzające przekształcenie odpowiednio z dniem 7 marca 2022 r. i dniem 12 kwietnia 2022 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dla nieruchomości uregulowanych w księdze wieczystej nr [...] składającej się wówczas odpowiednio z działek nr [...] i [...] (nr dziennika DZ [...] z 7 marca 2022 r. o odłączenie części nieruchomości i założenie dla niej nowej księgi wieczystej) oraz działek [...], [...] i [...] z obrębu [...] zgodnie ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej, tj. na rzecz skarżących. Dopóki powyższe zaświadczenia pozostają w obrocie prawnym i stanowią podstawę zdarzeń prawnych (w tym wpisów w księdze wieczystej oraz umów z właścicielami wyodrębnionych lokali), to organ nie może wydać kolejnego zaświadczenia dotyczącego tej samej nieruchomości wskazującego na inną (w tym przypadku wcześniejszą, to jest 29 lipca 2020 r.) datę tego przekształcenia. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, w powiazaniu ze skutkami zdarzeń prawnych ujawnionych już w księgach wieczystych, zdaniem Sądu, wykluczona byłaby modyfikacja daty przekształcenia w postępowaniu administracyjnym i ustalenie jej z datą wcześniejszą. Końcowo ponownie podkreślić trzeba, że zaświadczenie, w tym także to wydawane na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r., jest aktem wiedzy organu, nie zaś woli jego czy innych stron i nie ma charakteru prawotwórczego. Przy pomocy zaświadczenia organ stwierdza bowiem jedynie to co jest mu wiadome, nie rozstrzygając jednocześnie jakiejkolwiek sprawy. W niniejszej sprawie uwzględniając, że w obrocie prawnym pozostają zaświadczenia z 16 marca 2022 r. i 27 lipca 2022 r. potwierdzające przekształcenie, odpowiednio z dniem 7 marca 2022 r. i dniem 12 kwietnia 2022 r., prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działek nr [....], [...], [...], [...], [...], co ujawniono w KW nr [...] (abstrahując od tego, że dz. nr [...] i [...] przeniesione zostały następnie do innej księgi wieczystej) a także zaistniałe przekształcenia własnościowe przedmiotowych nieruchomości wynikające z tych właśnie zaświadczeń, prawidłowo uznały organy, że bezprzedmiotowe stało się wydanie kolejnego zaświadczenia o przekształceniu, tym razem jednak z datą wcześniejszą. Z podanych wyżej przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 13 w związku z art. 1 ust. 2 oraz art. 1a, a także art. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 217 k.p.a. Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie należycie rozpatrzyły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniły motywy jakimi się kierowały przy wydawaniu zaskarżonych postanowień. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy.