I SA/Wa 2597/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędziowie WSA Anna Wesołowska (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent – stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę.

Wnioskiem z [...] marca 2019 r. G. C.i (Wnioskodawca) zwrócił się do Wójta Gminy [...] (organ I instancji) o wydanie postanowienia o zgodności projektu podziału nieruchomości, położonej w miejscowości [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha o uregulowanym stanie prawnym w księdze wieczystej nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...], organ I instancji na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity – Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n", zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału ww nieruchomości w ten sposób, że w wyniku podziału ww. nieruchomości wyodrębnione zostaną nowo utworzone działki o nr: [...],[...] i [...]zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla obszaru części wsi [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 8 grudnia 2014 r., poz. 11258). Jednocześnie organ I instancji wskazał, że działka o nr [...] stanowi grunt przeznaczony w planie jako: 2MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej; 1KDZ – droga klasy drogi zbiorczej; 2R – tereny rolne oraz, że ww. działka jest częściowo położona w Obszarze Chronionego Krajobrazu. Ponadto projektowana działka o nr [...] przeznaczona została pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr 1KDZ o szerokości w liniach rozgraniczających od 7 do 20 metrów zgodnie z rysunkiem planu. Końcowo organ wskazał, że przedstawiony przez Wnioskodawcę projekt podziału jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu, dlatego należało zaopiniować go pozytywnie. Od powyższego postanowienia żadna ze stron nie wniosła zażalenia. Następnie wnioskiem z [...] maja 2019 r. Wnioskodawca zwrócił się o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki o nr [...]. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], organ I instancji wydał decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości o nr [...], w ten sposób, że w wyniku podziału powstaną następujące nowo utworzone działki gruntu: - działka o nr [...] o pow. [...] ha; - działka o nr [...] o pow. [...] ha; - działka o nr [...] o pow. [...] ha ze wskazaniem, że działka o nr [...] została wydzielona pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr 1KDZ o szerokości w liniach rozgraniczających od 7 do 20 metrów zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji, odwołanie wniósło Województwo [...] (Skarżący). W uzasadnieniu odwołania wskazano, że zaskarżona decyzja narusza art. 93 ust. 3b u.g.n., poprzez wydzielenie z nieruchomości działki gruntu [...], na której zlokalizowany jest fragment istniejącego budynku, pod drogę wojewódzką. Podniesiono, że: "(...) projektowana działka o nr [...] została przeznaczona, zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Prażmów, pod drogę co wiąże się z utratą jej własności przez obecnego właściciela. Nie jest więc zasadne dokonywanie podziału nieruchomości skutkujące utratą przez niego własności fragmentu budynku mieszkalnego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (Kolegium), rozpatrując powyższe odwołanie, decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że podział ww. nieruchomości dokonany został w trybie art. 93 ust. 1 zdanie 1 u.g.n., z którego wynika, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Kolegium wskazało, że dokonany podział działki nr [...] jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla obszaru części wsi [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 8 grudnia 2014 r., poz. 11258). Ponadto Kolegium wskazało, że zgodność z ww. planem miejscowym, została stwierdzona przez organ I instancji postanowieniem z [...] marca 2019 r., nr [...], które nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron. Utworzona w wyniku ww. podziału działka o nr [...], jest działką drogową, której granice są zgodne z miejscowym planem (por. rysunek planu). Jej wydzielenie zgodnie z miejscowym planem będzie rodzić z mocy prawa skutek określony art. 98 ust. 1 zd. 1 u.g.n. Ustalenia miejscowego planu mogły być kwestionowanie m in. przez Skarżącego (zarządcę drogi) przed jego uchwaleniem zgodnie z przepisami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.). Obecnie nie ma takiej możliwości, a dokonanie przedmiotowego podziału zaskarżoną decyzję było, zdaniem Kolegium, prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Skarżący. Zarzucił Kolegium naruszenie prawa materialnego, to jest: art. 93 ust. 3b. u.g.n., poprzez dokonanie jego błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, że przepis ten, nie ma zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym, ponieważ w wyniku podziału nie są wydzielane odrębne budynki, podczas gdy przepis ten, stanowiący o dopuszczalności podziału nieruchomości zabudowanych, powinien zostać zastosowany w niniejszej sprawie gdyż przedmiotem decyzji podziałowej jest podział gruntu zabudowanego budynkiem, a granica wydzielanych nieruchomości biegnie przez fragment ww. budynku. W oparciu o tak sformułowany zarzut Skarżący wniósł : 1) na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) na podstawie art. 135 P.p.s.a. o uchylenie decyzji organu instancji oraz postanowienia z 13 marca 3019 r., opiniującego pozytywnie projekt podziału nieruchomości; 3) zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należy uznać za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo zastosował przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium z [...] września 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2019 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości o nr [...] na działki o nr: [...],[...] i [...], ze wskazaniem, że działka o nr [...] została wydzielona pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr 1KDZ o szerokości w liniach rozgraniczających od 7 do 20 metrów zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność z planem dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 u.g.n.). W przypadku braku planu miejscowego – jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu – podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi oraz jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 94 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n.). Według art. 93 ust. 4 u.g.n. zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 u.g.n.). Podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział (art. 96 ust. 1 u.g.n.). Dodać tu również należy, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny (art. 96 ust. 1 u.g.n.). Analiza treści przytoczonych przepisów wskazuje, że postanowienie wyrażające opinię, o której mowa w art. 93 ust. 4 u.g.n., ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o podział nieruchomości i jest wiążące, przesądzając o rozstrzygnięciu w tym zakresie sprawy z wniosku o dokonanie podziału nieruchomości. Pozytywna opinia stanowi podstawę do opracowania właściwego projektu podziału nieruchomości, negatywna natomiast przesądza o odmowie zatwierdzenia projektu. Organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości w sytuacji, gdy istnieje postanowienie pozytywnie opiniujące ten podział, nie może odmówić takiego podziału wbrew takiej opinii, oznaczałoby to bowiem naruszenie zasady zaufania do organów władzy publicznej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...], organ I instancji, pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości. Z treści postanowienia wynika także, że organ pouczył strony postępowania podziałowego, w tym Skarżącego, o możliwości wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie do Kolegium. Żadna ze stron jednakże z tego prawa nie skorzystała. Dodać należy, że postanowienie to nie traci aktualności z powodu upływu czasu. Zdaniem Sądu, we wskazanym wcześniej zakresie organ jest związany postanowieniem opiniującym wstępny projekt podziału nieruchomości, co też Kolegium wskazało w zaskarżonej decyzji. Ponadto, zgodnie ze wspomnianym art. 93 ust. 3 u.g.n., podział nieruchomości winien być zgodny z prawem miejscowym w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przy tym każda nowo powstała działka gruntu winna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 u.g.n.). Z akt sprawy wynika, że działka o nr [...], z której wydzielone zostały działki o nr: [...],[...] i [...] objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla obszaru części wsi [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 8 grudnia 2014 r., poz. 11258). Z akt sprawy wynika także, że dokonany podział nieruchomości jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], co zostało stwierdzone postanowieniem z [...] marca 2019 r., którym pozytywnie zaopiniowano wstępny projekt podziału nieruchomości. Utworzona w wyniku podziału działka o nr [...] jest działką drogową, której granice są zgodne z ww. miejscowym planem, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy rysunek planu. Działka ta została wydzielona pod poszerzenie drogi wojewódzkiej nr 1KDZ o szerokości w liniach rozgraniczających od 7 do 20 metrów zgodnie z rysunkiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za nietrafny Sąd uznał zarzut Skarżącego polegający na błędnej wykładni art. 93 ust. 3b u.g.n. Rzeczony przepis stanowi, że jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość zabudowana, a proponowany jej podział powoduje także podział budynku, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu. W budynkach, w których nie ma ścian oddzielenia przeciwpożarowego, granice projektowanych do wydzielenia działek gruntu powinny przebiegać wzdłuż pionowych płaszczyzn, które tworzone są przez ściany usytuowane na całej wysokości budynku od fundamentu do przekrycia dachu, wyraźnie dzielące budynek na dwie odrębnie wykorzystywane części. Przepis ten w niniejszej sprawie nie może znaleźć zastosowania. Jak już wskazano, podział działki [...] poprzez wydzielenie z niej m.in. działki [...], której granice przebiegają przez budynek mieszkalny zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ nie jest możliwe dokonanie podziału w sposób niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 93 ust. 3b u.g.n. nie mógł znaleźć zastosowania. Mając to wszystko na uwadze, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.