I SA/Wa 2584/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Kamil Kowalewski (spr.) Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 października 2023 r. nr KOC/5895/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia 29 sierpnia 2023 r. nr [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2023 r. nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania A. S. (dalej też jako Wnioskodawca lub Skarżący), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wynika z akt sprawy, A. S. w dniu [...] maja 2023 r. skierował do Prezydenta wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką A. S., która legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2023 r. nr [...] Prezydent odmówił Wnioskodawcy żądanego świadczenia wskazując, że niepełnosprawność u jego matki wymagającej opieki powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na treść art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Prezydent kwestionował także istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnia tudzież jego niepodejmowaniem przez Wnioskodawcę, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. W odwołaniu od decyzji Prezydenta, złożonym z zachowaniem ustawowego terminu, Wnioskodawca zarzucił błąd w ustaleniach odnośnie do braku rezygnacji z zatrudnienia na rzecz sprawowania opieki nad matką, a także brak związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (w jego przypadku emerytury), a koniecznością zapewnienia opieki matce. Nieprawidłowe w ocenie Wnioskodawcy było też twierdzenie, że świadczenie nie może zostać mu przyznane z uwagi na moment powstania niepełnosprawności u matki. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją powołaną na wstępie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że Kolegium nie kwestionowało uprawnień Wnioskodawcy do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjnego jako osoby obarczonej obowiązkiem alimentacyjnym względem matki legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednakże w ocenie SKO, brak jest podstaw do uznania, że niepełnosprawność matki Skarżącego i konieczność sprawowania nad nią opieki była jedyną przeszkodą uniemożliwiającą mu podjęcie zajęć zarobkowych, skoro ostatnie zatrudnienie Skarżącego miało miejsce w 2004 r., zaś pełną opiekę nad matką zaczął sprawować dopiero od maja/czerwca 2023 r. Posiłkując się wybranymi tezami z orzeczeń sądów administracyjnych SKO wskazało, że pomiędzy sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną a rezygnacją z zatrudnienia musi występować ścisły związek. Brak tego związku, zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, w ocenie Kolegium, stanowił przeszkodą w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. A. S. w piśmie z dnia [...] listopada 2023 r. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Kolegium. Zaskarżonej decyzji zarzucił, nienależyte wykonywanie zadań przez organ samorządowy poprzez obrazę przepisów prawa, w szczególności: art. 10 § 1; art. 14; art. 28; art. 63 § 1 ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego) (t.j. Dz.U.2023 r ., poz. 775), przez: 1. pozbawienie Skarżącego praw przepisanych stronie, w szczególności poprzez niedopuszczenie do wglądu w zebrany materiał dowodowy, pomimo złożonego wniosku prawem przepisanego, w postępowaniu przed Wydziałem Spraw Społecznych [...], oraz Samorządowym Kolegium Odwoławczym dla [...], mającym kardynalny wpływ na wydanie zaskarżonej decyzji, 2. pogwałcenie prawa czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym, a tym samym możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji – co w doktrynie prawa administracyjnego określane jest mianem "prawa do ostatniego słowa", W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, a także o zmianę decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. poprzez stwierdzenie iż Prezydent [...] przyznaje świadczenie pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką A. S. Nadto Skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W tym miejscu należy wyjaśnić, że wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji przy uwzględnieniu kryterium legalności. Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm. – dalej też jako P.p.s.a.) uwzględni skargę i uchyli decyzję w całości albo w części, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] odmawiającą przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Spór jaki zarysował się pomiędzy Skarżącym, a Kolegium dotyczy zaś możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie, która choć sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, to aktualnie, jako emeryt, pozostaje nieaktywna zawodowo. Organy obu instancji prawidłowo zidentyfikowały materialnoprawną podstawę decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że warunki przyznawania tego świadczenia określone są przepisami art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 390 z późn. zm. – dalej też jako u.ś.r.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przechodząc do istoty sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Skutkiem powyższego wyroku TK nie może wykluczyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność powstania niepełnosprawności po ukończeniu 18 roku życia, względnie 25 roku życia, u osoby podlegającej opiece, w przypadku gdy wnioskodawca rezygnuje z pracy lub innej pracy zarobkowej. W związku z powyższym przepis ten nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania przez Prezydenta wnioskowanego świadczenia w przedmiotowej sprawie. Kolegium jednak dostrzegło to uchybienie i wydaną w sprawie decyzję odmowną motywowało argumentami na rzecz tezy o braku rezygnacji przez Skarżącego z zatrudnienia i braku związku niepodejmowania przez niego zatrudnienia z koniecznością zapewnienia opieki niepełnosprawnej matce. Odnosząc się do pierwszej z kwestii spornych w rozpoznawanej sprawie, tj. faktu posiadania ustalonego prawa do emerytury jako przesłanki wyłączającej możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę nad osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji jeżeli ma ona ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym, lub świadczenia pieniężnego przyznanego na zasadach określonych w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia. Skład orzekający Sądu w tej sprawie podziela przyjęte w orzecznictwie w zasadzie jednolicie stanowisko, że brak jest przesłanek uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości ich prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy mają oni ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i gdy świadczenie to jest niższe od świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, że skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego. W konsekwencji tutejszy Sąd – w realiach niniejszej sprawy – stoi na stanowisku, że organ powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać, stosując rozwiązania proceduralne gwarantujące stronie przewidziane w art. 27 ust. 5 uśr prawo wyboru świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2199/19, z 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 1973/21, z 17 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 233/22, czy z 7 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 911/22). Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA, że eliminacja osób pobierających świadczenie emerytalne z kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego podyktowana była pierwotną dysproporcją tych świadczeń na korzyść świadczenia emerytalnego. W sytuacji zatem, gdy z biegiem czasu dysproporcja ta wyrównała się, a następnie świadczenie pielęgnacyjne stało się ekonomicznie korzystniejsze od świadczenia emerytalnego, brak jest podstaw do przypisania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr tej samej treści normatywnej, jaką przepis ten miał w chwili uchwalania, co tym bardziej świadczy o konieczności uzupełnienia wykładni językowej wynikami wykładni celowościowej i umożliwienia wnioskodawcom dokonania wyboru świadczenia, które będą pobierać. Zmianie bowiem uległy okoliczności, w których dokonuje się wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a uśr. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem wstrzymanie wypłaty świadczenia emerytalnego eliminuje przesłankę negatywną uniemożliwiającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2022, sygn. akt I OSK 1945/21, z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 436/21, z 17 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 233/22, czy z 7 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 911/22). W tym ujęciu funkcję analizowanego art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. należy rozumieć jako metodę wyeliminowania kumulacji pobieranych świadczeń, nie zaś jako wykluczenie możliwości ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o to świadczenie spełnia przesłanki do uzyskania innego świadczenia określonego w tym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1242/21). Należy podkreślić, że powoływany art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. jest jedynym przepisem dotyczącym zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury. Sąd podziela natomiast stanowisko, wyrażone we wspomnianych wyrokach sądów administracyjnych i uważa, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego, tj. w niniejszej sprawie emerytury. Wyboru takiego osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego może zrealizować przez złożenie do właściwego organu wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zgodnie z którym prawo do emerytury może ulec zawieszeniu m.in. na wniosek emeryta. Ażeby Wnioskodawca miał możliwość dokonania takiego wyboru znajdując się w sytuacji zbiegu uprawnienia do pobieranej emerytury i oczekiwanego świadczenia pielęgnacyjnego Prezydent, działający jako organ pierwszej instancji powinien wezwać Skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zawieszenie lub wstrzymanie emerytury. W przypadku przedłożenia przez stronę skarżącą stosownej decyzji od organu emerytalno-rentowego (ZUS) odpadnie negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...] maja 2023 r., a więc w dacie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2023 r., co należy uwzględnić przy wydawaniu decyzji, Przechodząc do drugiej z kwestii spornych w sprawie Sąd uważa, że z grona osób uprawnionych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie można wykluczyć a priori również osób biernych zawodowo. U takich osób może wszak dojść do takiej zmiany sytuacji w zakresie przyczyn i charakteru niepodejmowania zatrudnienia, która uzasadniałaby twierdzenie, że od określonej daty, pojawiły się inne (niż występujące wcześniej) przyczyny rezygnacji z aktywności zawodowej. Ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 u.ś.r. powinna być zawsze dokonywana jako aktualna, tj. odnoszona do czasu, w którym opiekun wystąpił o przyznanie świadczenia. Istotne jest zatem to, czy na dzień złożenia wniosku, a najpóźniej na dzień przyznania świadczenia decyzją administracyjną, opiekun spełniał przesłanki przyznania oczekiwanego świadczenia, w tym, przesłankę niepodejmowania zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki. Organ nie ma prawa ustalać przyczyn braku wcześniejszego zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne, a jest zobowiązany wyłącznie do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną niepodejmowania zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki nad bliską osobą niepełnosprawną (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r., I OSK 1352/22). Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, w ocenie Sądu, okoliczność czy Skarżący we wcześniejszych okresach pozostawał w zatrudnieniu i czy z niego zrezygnował, pozostaje bez znaczenia dla oceny jego aktualnej sytuacji w kontekście możliwości uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Istotne jest, czy obecnie spełnia, z uwagi na faktyczną opiekę sprawowaną nad matką, przesłanki warunkujące przyznanie tego świadczenia, a więc czy aktualnie Skarżący jest potencjalnie gotowy do pracy i czy rozmiar faktycznie sprawowanej nad matką opieki uniemożliwia mu podjęcie aktywności zawodowej w jakimkolwiek zakresie. Sąd stoi na stanowisku, że samo tylko ustalenie, że Skarżący zaczął sprawować opiekę nad matką na przełomie maja i czerwca 2023 r., a wcześniej – od 2004 r. nie był zatrudniony na stałe, nie może przesądzać o braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem pracy a koniecznością sprawowania opieki nad bliską osobą niepełnosprawną. Konkluzja taka nie może zapaść bez szczegółowego rozważenia na tle każdej indywidualnej sprawy tego, jakiej opieki i w jakim rozmiarze potrzebuje dana osoba niepełnosprawna i w jakim stopniu zaabsorbowanie sprawowaniem tej opieki uniemożliwia podjęcie przez opiekuna pracy zarobkowej. Jak wynika z akt sprawy, starszy specjalista pracy socjalnej w protokole wywiadu środowiskowego odnotował, że Skarżący sprawuje opiekę nad matką przez całą dobę. W protokole tym nader lakonicznie opisany został zakres pomocy świadczonej matce, niemniej jednak treść oświadczenia Skarżącego z dnia [...] czerwca 2023 r. (k. 26 akt administracyjnych) pozwala stwierdzić, że A. S. jest osobą w zasadzie niewidzącą, co istotnie może wiązać się z koniecznością objęcia jej stałą opieką i pomocą. Organy w toku postępowania nie ustaliły jednak jednoznacznie, czy Skarżący mógłby podjąć zatrudnienie i jest gotowy znaleźć pracę, a jedyną przesłanką, która mu to uniemożliwia, jest konieczność sprawowania opieki nad matką oraz jej zakres. Przyjąć zatem należy, że rozstrzygnięcie organów nie zostało wydane na podstawie wszechstronnie i kompletnie zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu w tej sytuacji nie sposób jest uznać, że organy orzekające w sprawie wydały rozstrzygnięcia w oparciu o należycie i wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji iż ustaliły aktualny na dzień wydania decyzji stan faktyczny. Stanowiło to naruszenie art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z rozważań Sądu poczynionych w uzasadnieniu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organy powinny uwzględnić powyższe wskazówki, dokładnie przeanalizować i ocenić sprawę z uwzględnieniem zgromadzonych w sprawie dokumentów. Organy powinny przede wszystkim jednoznacznie ustalić, czy Skarżący wyraża gotowość podjęcia zatrudnienia oraz czy jest do tego zdolny pod względem zdrowotnym, a uniemożliwia mu to jedynie konieczność sprawowania stałej lub długotrwałej opieki nad niepełnosprawną matką. Ponadto organ pierwszej instancji zobowiązany jest uwzględnić skutki wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie o sygn. K 38/13 w kontekście sposobu zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. Nadto należy zauważyć, że art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych został zmieniony przez art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz. U. 2023 r., poz. 1429) o świadczeniu wspierającym z dniem 1 stycznia 2024 r. Jednocześnie jak wynika z art. 63 ust. 1 ustawy z 7 lipca 2023 r. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem o tym czy opiekun ma mieć przyznane świadczenie pielęgnacyjne "na starych zasadach", decyduje to, czy prawo do niego powstało do 31 grudnia 2023 r. Wniosek Skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu [...] maja 2023 r., a więc w dacie obowiązywania dotychczasowej, obowiązującej przez 1 stycznia 2024 r., treści przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. Mając na względzie powyższe, wskazać należy, że Prezydent, powinien wezwać Skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zawieszenie lub wstrzymanie emerytury. W przypadku przedłożenia przez stronę skarżącą stosownej decyzji od organu emerytalno-rentowego (ZUS) odpadnie negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r. Natomiast w przypadku gdyby Skarżący nie dysponował decyzją o zawieszeniu pobierania emerytury przed 31 grudnia 2023 r., nie będzie on spełniał przesłanek warunkujących nabycie świadczenia pielęgnacyjnego, co oznacza, że przed 31 grudnia 2023 r. nie powstało też po jego stronie prawa do tego świadczenia. Wówczas wniosek, który wpłynął w dniu [....] maja 2023 r. powinien zostać rozpatrzony według przepisów u.ś.r. zmienionych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r.