I SA/Wa 2512/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Gabriela Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz E. T. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Rozwoju (Minister) decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. T. (Skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] (Wojewoda) z [...] marca 2020 r. stwierdzającą nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] (Gmina) prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha, zajętej pod drogę gminną- "ul. [...]". W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Wojewoda, działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z 13 października 1998 r.", decyzją z [...] marca 2020 r., stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę [...] (Gmina) prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha, zajętej pod drogę gminną- "ul. [...]", ujawnionej w księdze wieczystej [...]. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. Rozpoznając odwołanie Minister podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie ww. art. 73 ust. 1 następowało zatem, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek Minister wskazał, że właścicielem działki o nr [...], wydzielonej z działki o nr [...], zarówno w dniu 31 grudnia 1998 r., jak również obecnie stanowi własność Skarżącej, co potwierdza księga wieczysta przedmiotowej nieruchomości. A zatem przedmiotowa działka 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Odnosząc się do drugiej przesłanki wymienionej w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., tj. zajętości nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. - Minister wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...], co ustalił na podstawie: uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1987 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 3 poz. 26), z której wynika, że droga nr [...] relacji [...] - skrz. w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną gminną. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 1997 r. w sprawie nazewnictwa ulic w miejscowości [...], którą drodze pod którą zajęta została przedmiotowa nieruchomość nadano nazwę ulica [...]. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Zgodnie z uchwałą nr [...] Zarządu Województwa [...] w [...] z [...] maja 2003 r,, w sprawie nadania numeracji drogom powiatowym i gminnym na terenie województwa [...], zmieniono numer drogi z [...] na [...]; mapy sporządzonej do celów prawnych, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu [...] grudnia 2019 r., z której wynika, że działka nr [...] o pow. [...] ha jest zajęta pod drogę. Jednocześnie na mapie geodeta uprawniony M. S. wskazał, że na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka gruntu o nr [...] była urządzona pod drogę publiczną, stanowiąc tym samym działkę drogową na gruncie. Ostatnią przesłanką do stwierdzenia nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ww. ustawy jest to, aby pozostawała ona we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego. Minister wskazał, że władztwo publicznoprawne nad przedmiotową drogą potwierdzają oświadczenia złożone podczas rozprawy administracyjnej [...] lutego 2020 r. w Urzędzie Miasta i Gminy [...]. I tak S. S. - zgodnie z oświadczeniem z [...] grudnia 2019 r. - członek Rady Sołeckiej od 1984 r., a w latach 1994-2010 sołtys w [...] zeznał, iż na przełomie lat 70-tych i 80- tych przedmiotowa droga została utwardzona na całej szerokości tłuczniem. Środki na inwestycje pochodziły z budżetu sołectwa [...] i budżetu Gminy [...]. Natomiast J. R. - zgodnie z oświadczeniem z [...] grudnia 2019 r. - członek Rady Sołeckiej w [...] w latach 1984-2002, a w latach 1990-94 radny Rady Miejskiej w [...], zeznał, iż droga ta w latach 80-tych została utwardzona żużlem, kamieniem, haszką; od lat 80-tych do chwili obecnej nie było sporu co do przebiegu i istnienia tej drogi. Środki finansowe na jej utwardzenie pochodziły z funduszu sołeckiego i budżetu gminy. Zdaniem organu, brak było podstaw aby odmówić wiarygodności powyższym zeznaniom, gdyż są one spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Ponadto z wniosku o stwierdzenie nabycia przedmiotowej nieruchomości z [...] grudnia 2019 r. wynika, iż Gmina, jak i sołectwo [...] ponosili nakłady finansowe związane z bieżącym utrzymaniem i poprawą nawierzchni drogi, poprzez jej utwardzanie żużlem oraz tłuczniem corocznie w latach 1994-97. Mając powyższe na uwadze Minister wskazał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Od decyzji Ministra z [...] września 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym poprzez całkowite pominięcie zalegających w aktach niniejszej sprawy oświadczeń mieszkańców [...] oraz miejscowości ościennych z [...] stycznia 2020 r. oraz z uzupełniającego oświadczenia świadków z [...] lutego 2020 r. tj. D. S., B. T., M. T. i T. D., z których to oświadczeń wynika, iż na nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną o nr [...] o pow. [...] ha nie było żadnej drogi do lat 2004-2006, w tym także na dzień 31 grudnia 1998r.; b) art. 5, 6, 7 i 8 i następnych K.p.a. w związku z art. 10 K.p.a., co w stopniu oczywistym miało wpływ na wydanie błędnej, sprzecznej z przepisami prawa decyzji oraz wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia przez dokonanie przez organ zupełnie nierzetelnej oceny materiału dowodowego, prowadzenia postępowania administracyjnego zupełnie stronniczo - oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o zeznania świadków J. R. i S. S., którzy są związani z Gminą [...] i są od Gminy całkowicie zależni, pozbawienie Skarżącej prawa wypowiedzenia się w formie zeznań, co do składanych przez nią zarzutów, braku przesłuchania wnioskowanych przez Skarżącą świadków, całkowitego pominięcia bez podstawy prawnej sporządzonych przez świadków dokumentów prywatnych potwierdzających rzetelne istniejący stan faktyczny w sprawie. Ponadto Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r., przez zupełnie błędne uznanie, iż rzekomo w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do uwzględnienia wniosku Gminy, w sytuacji, gdy takie twierdzenie jawi się, jako zupełnie błędne, a postępowanie organu I Instancji jest zupełnie nierzetelne i nieprawidłowe i było takie od samego początku prowadzenia przedmiotowego postępowania. Zarzut niniejszy jawi się, jako oczywiście uzasadniony albowiem z niebudzących żadnej wątpliwości oświadczeń mieszkańców [...] oraz miejscowości ościennych z [...] stycznia 2020 r., oraz z uzupełniającego oświadczenia świadków z [...] lutego 2020 r. wynika, iż na nieruchomości Skarżącej po pierwsze nie było żadnej drogi do lat 20042006, w tym także na dzień 31 grudnia 1998 r., a po drugie właścicielem i samoistnym posiadaczem ww. nieruchomości także na dzień 31 grudnia 1998 r. była tylko i wyłącznie Skarżąca, a nadto nieruchomość ta stanowiła część działki siedliskowej Skarżącej, na której miała trawnik oraz zasadzone krzewy, który to stan istniał także na dzień 31 grudnia 1998 r. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra oraz decyzji Wojewody. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Skarga jest zasadna, zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 73 ust. ustawy z 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołany przepis określa przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłanki te to - zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nieprzysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Podkreślić należy, że przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu. Powołana ustawa z 13 października 1998 r. - nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie odnieść się do ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.). W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uważana droga spełniająca dwa wymienione w tym przepisie warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg. Po drugie zaś, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 2 ust. 1 tej ustawy dzieli zaś drogi publiczne na drogi krajowe, wojewódzkie, gminne i lokalne miejskie oraz zakładowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, co słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać ponadto należy, że droga - ul. [...], w której granicach (w granicach pasa drogowego) miała znajdować się w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. działka - została zaliczona do kategorii dróg publicznych, o czym świadczy uchwała Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z [...] stycznia 1987 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 3 poz. 26), z której wynika, że droga nr [...] relacji [...] - skrz. w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła drogę publiczną gminną. Ponadto z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 1997 r. wynika, że nadano jej nazwę ulica [...]. Droga ta następnie na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy, z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną, a uchwałą nr [...] z [...] maja 2003 r. Zarząd Województwa [...] zmienił numer drogi z [...] na [...]. Zaznaczyć należy, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, a ustaleń tych nie kwestionuje Skarżąca, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. - nie była własnością ani Skarbu Państwa ani też jednostki samorządu terytorialnego, co oznacza spełnienie pierwszej z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 1998 r. Kwestią sporną w sprawie jest natomiast, czy przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę publiczną, a w konsekwencji, czy jednostka samorządu terytorialnego władała nią. Zdaniem Sądu, znajdująca się w aktach administracyjnych mapa sporządzona do celów prawnych, przyjęta w dniu [...] grudnia 2019 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], na której geodeta uprawniony M. S. wskazał, że na dzień 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa działka gruntu o nr [...] była urządzona pod drogę publiczną, budzi uzasadnione wątpliwości. Z niewiadomych dla Sądu powodów, których organy orzekające w sprawie nie dostrzegły i nie wyjaśniły - działka nr [...] która miała być zajęta pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r., ma kształt wielokąta, którego jeden z jego wierzchołków rozszerza się w kierunku działki nr [...]. Jest to tym bardziej zastanawiąjące, jeśli ww. mapę zestawi się z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy, a mianowicie ze zdjęciami lotniczymi ww. nieruchomości wykonanymi, jak wynika z pisma Gminy z [...] stycznia 2020 r. w dniu [...] czerwca 1997 r. Ze zdjęć tych bowiem wynika, że działka nr [...] (oznaczona kolorem zielonym) nie ma kształtu wielokąta, tak jak to wskazane jest na mapie geodety uprawnionego z [...] grudnia 2019 r. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika również, z jakiego powodu ul. [...] rozszerza się na wysokości działki Skarżącej, a potem zwęża się. Sąd podkreśla, że ze zdjęć lotniczych znajdujących się w aktach sprawy nie wynika by ui. [...] rozszerzała się, na zdjęciach ma ona kształt regularnego prostokąta, bez żadnego rozszerzenia na wysokości działki Skarżącej. W świetle powyższego powstaje wątpliwość czy mapa sporządzona przez geodetę rzeczywiście odzwierciedla stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Okoliczności te organ powinien dokładnie wyjaśnić. W konsekwencji niezasadnie przyjęto również, że w sprawie wystąpiła ostatnia z przesłanek wymieniona w art. 73 ust. 1 ustawy, a dotycząca władania gruntem przez gminę w dniu 31 grudnia 1998 r. Dopóki bowiem nie zostanie wyjaśniona kwestia zajęcia przedmiotowej działki pod drogę, nieskuteczna będzie argumentacja o władaniu tą działką przez jednostkę samorządu terytorialnego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że nie można zgodzić się z zarzutami skargi jakoby zeznania świadków J. R. i S. S. z [...] grudnia 2019, potwierdzone następnie na rozprawie administracyjnej [...] lutego 2020 r. były niewiarygodne z uwagi na fakt, że J. R. był radnym Rady Miejskiej w [...] w latach 1990-94 oraz członkiem Rady Sołeckiej [...] wiatach 1984-2002, a S. S. był w latach 1994-2010 sołtysem w [...], a od 1984 r. członkiem Rady Sołeckiej [...]. Oświadczenia te zostały potwierdzone na rozprawie [...] lutego 2020 r. pod rygorem odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy przewidzianej w art. 233 § 1 Kodeksu Karnego. Pisemne oświadczenia świadków tj.: D. S., B. T., T. D. i M. T. nadesłane do akt sprawy przez pełnomocnika Skarżącej w pismach procesowych nie zostały złożone w warunkach, o których stanowi art. 75 § 2 K.p.a. (pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania), pomimo wezwania przez organ {na wniosek pełnomocnika skarżącej) M. T. do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia zeznań osobiście. W dniu [...] lutego 2020 r. odbyła się rozprawa administracyjna, na której prawidłowo zawiadomieni: pełnomocnik Skarżącej oraz M. T. nie stawili się, odmawiając w piśmie procesowym udziału w rozprawie. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, powyższe oświadczenia, w trosce o poszanowanie zasady prawdy obiektywnej, nie mogły stanowić dla organów orzekających podstawy do ustaleń faktycznych i zanegowania okoliczności wynikających z zeznań J. R. i S. S.. Jednak z uwagi na to, że w niniejszej sprawie organy orzekające nie ustaliły prawidłowo, czy działka nr [...] zajęta była pod drogę publiczną, w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organy orzekające dopuszczą dowód z przesłuchania wskazanych przez Skarżącą świadków a następnie ocenią zebrany w sprawie materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a Jednocześnie w razie konieczności organ uzupełni materiał dowodowy dopuszczając jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jednoznacznego stwierdzenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 73 ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie przedwcześnie przyjęto, że zaistniały wszystkie przesłanki uregulowane w art. 73 ust. 1 ustawy, gdyż okoliczności dotyczące zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną, a w konsekwencji i fakt władania nią przez Gminę w dniu 31 grudnia 1998 r. wymagają dokładnego i jednoznacznego wyjaśnienia. Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, które wyjaśni w sposób niebudzący wątpliwości wszystkie okoliczności sprawy, organ wyda decyzję, a swoje rozstrzygnięcie wyczerpująco umotywuje w jej uzasadnieniu, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., odnosząc się do zarzutów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącej w kwocie [...] złotych oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości [...] złotych oraz [...] złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na, przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku,