I SA/Wa 2443/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) sędzia WSA Przemysław Żmich asesor WSA Anna Milicka - Stojek Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 13 września 2023 r. nr DT-WLRT.0204.59.2023 w przedmiocie świadczenia w formie bonu turystycznego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 13 września 2023 r., nr DT-WLRT.0204.59.2023 Minister Sportu i Turystyki (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") - po rozpoznaniu odwołania A. W. (dalej: "skarżący") - utrzymał w mocy decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej (dalej: "POT", "organ I instancji") z 13 marca 2023 r., nr DPBT.531.ZS.702.2023.7 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego na dzieci. Decyzja Ministra została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z 6 maja 2022 r. skarżący wystąpił do POT o ustalenie prawa do świadczenia w formie bonu turystycznego na dzieci: J. W. i B. W. Do wniosku dołączył informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającą, że jest uprawniony do pobierania świadczenia wychowawczego na dzieci: J.W. - w okresie od 1 czerwca do 31 listopada 2022 r. - i na B. W. - na okres od 1 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r. Wyjaśnił, że do marca 2022 r. świadczenie wychowawcze pobierała matka dzieci, E. W., która zmarła. Decyzją z 22 sierpnia 2022 r., nr DPBT.531.AP.7572.2022.5, Polska Organizacja Turystyczna odmówiła skarżącemu prawa do świadczenia w formie bonu turystycznego. W wyniku odwołania skarżącego Minister Sportu i Turystyki uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania zalecając ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego (decyzja z 30 listopada 2022 r. , nr DT-WPT.570.102.2022). Zawiadomieniem z 14 lutego 2023 r. organ I instancji poinformował skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Powołaną wyżej decyzją z 13 marca 2023 r. POT odmówiła skarżącemu przyznania prawa do świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego na dzieci: B. W. i J. W. W uzasadnieniu stwierdziła, że skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania tego prawa albowiem ze zgromadzonych w sprawie dokumentów oraz samego wniosku wynika, że skarżący nie posiadał prawa do świadczenia wychowawczego na dzień 18 lipca 2020 r., tj. na dzień wejścia w życie ustawy o Polskim Bonie Turystycznym, jak również nie nabył tego prawa do dnia 31 grudnia 2021 r. Organ I instancji podkreślił, że Polski Bon Turystyczny był instrumentem czasowym, a w ustawie zostały wprowadzone konkretne daty warunkujące możliwość nabycia uprawnienia (od 18 lipca 2020 r. lub po tym dniu do 31 grudnia 2021 r.). POT wyjaśniła, że zgodnie ze znowelizowaną wersją przepisów ustawy o Polskim Bonie Turystycznym prawo do dokonywania płatności za pomocą Polskiego Bonu Turystycznego wygasa w dniu 31 marca 2023 r. Organ I instancji ustalił, że skarżący pobierał świadczenie wychowawcze 500+ w okresie od 1 czerwca 2022 do 31 maja 2023 r. na dziecko B. W. oraz w okresie od 1 czerwca 2022 r. do 31 października 2022 r. oraz od 1 listopada 2022 r. do 10 listopada 2022 r. na dziecko J. W. Wobec powyższego skarżący nie nabył prawa do świadczenia wychowawczego w okresie przewidzianym przez ustawę o Polskim Bonie Turystycznym. Wskazał także, że zakładka dotycząca Polskiego Bonu Turystycznego była dostępna na stronie PUE ZUS zmarłej małżonki skarżącego, która zmarła w dniu [...] lutego 2022 r. Od decyzji organu I instancji, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie wniósł skarżący. Ww. decyzją z 13 września 2023 r., Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit a ustawy z 15 lipca 2020 r. o Polskim Bonie Turystycznym (t.j. Dz. U., poz. 35) świadczenie w formie Polskiego Bonu Turystycznego przysługuje osobie mającej w dniu wejścia w życie ustawy przyznane prawo do świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa wychowywaniu dzieci (...), lub której w okresie od dnia następującego po dniu wejścia w życie ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (ustawa weszła w życie w dniu 18 lipca 2020 r.) do dnia 31 grudnia 2021 r. przyznano prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko, na które wcześniej nie było przyznane prawo do tego świadczenia. Analogicznie, stosownie do brzmienia art. 4 ust 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. b ustawy o Polskim Bonie Turystycznym, świadczenie w formie bonu przysługuje osobie mającej w dniu wejścia w życie ustawy przyznane prawo dodatku, o którym mowa w art. 80 ust. 1a, art. 113a albo art. 115 ust. 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, lub której w okresie od dnia następującego po dniu wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. przyznano prawo do dodatku na dziecko, na które wcześniej nie było przyznane prawo do tego dodatku lub świadczenia wychowawczego, o których mowa w art 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym. Minister wskazał, że z analizy stanu faktycznego sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu wejścia w życie ustawy o Polskim Bonie Turystycznym skarżący nie był osobą uprawnioną do pobierania świadczenia wychowawczego na żadne z dzieci: B. i J. W., gdyż prawo to przysługiwało matce dzieci E. W. Tym samym więc nie był uprawniony do przyznania Polskiego Bonu Turystycznego. Organ odwoławczy podkreślił, że art. 4 ust. 1 oraz ust. 3-4 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym jednoznacznie wskazuje katalog warunków podmiotowych przyznania tego świadczenia, których skarżący nie spełnił. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącego, POT nie naruszyła przepisów postępowania. Po pierwsze, organ I instancji nie pominął dowodów wskazanych przez stronę, po drugie nie dokonał "całkowitego pominięcia w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji ustaleń zawartych w uzasadnienia decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 listopada 2022 r. uchylającej w całości decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 22 sierpnia 2022 r." Jak podkreślił skarżący, we wspomnianej decyzji uchylającej, "wyraźnie wskazano, że pomimo nie nabycia przez Stronę prawa do Polskiego Bonu Turystycznego w dniu 25 lipca 2020 r. prawo to nabyła zmarła małżonka Strony, pani E. W., zaś wobec jej śmierci i następnie nabycia przez Stronę prawa do świadczenia wychowawczego ("500 plus") zachodzi ciągłość uprawnień także w zakresie Polskiego Bonu Turystycznego". Minister zaznaczył, że jego pierwotna decyzja z 30 listopada 2022 r. nie zawierała - wbrew twierdzeniom skarżącego - takich postanowień. W ówczesnej decyzji organ drugiej instancji zawarł jedynie wytyczne, które POT powinna wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co ta ponownie prowadząc postępowanie uczyniła. W związku z powyższym organ odwoławczy skonstatował, że POT prawidłowo stwierdziła, że skarżący nie nabył prawa do świadczenia wychowawczego w okresie przewidzianym w ustawie o Polskim Bonie Turystycznym, która to ustawa w sposób odrębny m.in. od przesłanek przyznania świadczenia wychowawczego ujętych w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, reguluje zasady przyznawania prawa do świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra z 13 września 2023 r., nr DT-WLRT.0204.59.2023, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania poprzez całkowite pominięcie w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji dowodów wskazanych w kolejnych pismach wnioskodawcy z dnia 11 maja 2022 r. i 13 czerwca 2022 r. oraz odwołaniach z dnia 10 września 2022 r. i 31 marca 2023 r., tj.: – zaświadczenia z MOPR [...] z dnia [...] maja 2022 r. o dotychczasowym pobieraniu świadczenia Rodzina 500+ przez zmarłą E. W, – informacji ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin o przyznaniu świadczenia wychowawczego Rodzina 500+ z dnia [...] maja 2022 r., [...], o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko B. W., – informacji ZUS Centrum Obsługi Świadczeń dla Rodzin o przyznaniu świadczenia wychowawczego Rodzina 500+ z dnia [...] maja 2022 r., [...], o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko J. W.; 2) naruszenie przepisów postępowania poprzez całkowitą rozbieżność w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji ustaleń zawartych uprzednio w uzasadnieniu decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 listopada 2022 r. uchylającej w całości decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej z dnia 22 sierpnia 2022 r., w którym wyraźnie wskazano, że pomimo nie nabycia przez skarżącego A. W. prawa do bonu turystycznego w dniu 25 lipca 2020 r. prawo to nabyła zmarła małżonka skarżącego E. W., zaś wobec jej śmierci i następnie nabycia przez skarżącego A. W. prawa do świadczenia 500 plus przez skarżącego A. W. zachodzi ciągłość uprawnień także w zakresie bonu turystycznego, co organ powinien uwzględnić przy wydaniu kolejnej decyzji w miejscu uchylonej; 3) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 5 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT) poprzez całkowite pominięcie ratio legis, dla którego uchwalono ustawę o PBT, którym jest dokonywanie płatności za usługi hotelarskie lub imprezy turystyczne realizowane przez przedsiębiorcę turystycznego lub organizację pożytku publicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz turystyczne realizowane na rzecz dziecka, czyli pominięcie celu, którym jest zaspokojenie potrzeb rekreacyjnych i turystycznych małoletnich dzieci bez względu na stan majątkowy rodziny czy jej skład osobowy; b) art. 7 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT), w myśl którego prawo do dokonywania płatności za pomocą bonu wygasa w dniu 30 września 2022 r. - poprzez bezpodstawne przyjęcie w sposób dorozumiany, że wygaśnięcie prawa do dokonywania płatności za pomocą bonu wygasa także wskutek śmierci rodzica uprawnionego do tego świadczenia, podczas gdy żaden z pozostałych przepisów tej ustawy nie przewiduje takiego skutku; c) art. 6 ust. 1 Konstytucji (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji i z art. 5 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT)), w myśl którego Rzeczpospolita Polska stwarza warunki upowszechniania i równego dostępu do dóbr kultury, będącej źródłem tożsamości narodu polskiego, jego trwania i rozwoju - poprzez ograniczenie równego dostępu do uczestnictwa w poznawczych imprezach turystycznych płatnych za pomocą bonu turystycznego dzieciom pokrzywdzonym sytuacją losową (śmiercią jednego z rodziców) w zakresie przewidzianym ustawą o Polskim Bonie Turystycznym (PBT), tj. w takim zakresie, jaki przysługuje dzieciom nie pokrzywdzonym ww. sytuacją losową, skutkiem czego dzieci osierocone przez rodzica któremu przysługiwało prawo do bonu zostały wykluczone z możliwości skorzystania z praw do bonu turystycznego przyznanych przez Państwo Polskie wszystkim dzieciom; d) art. 18 Konstytucji (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji i z art. 5 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT)), w myśl którego małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez wyłączenie możliwości skorzystania z płatności bonem turystycznym dzieciom szczególnie pokrzywdzonym sytuacją losową (śmiercią matki); e) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji i art. 5 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT)), zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi; wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne (zasada równości). Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (zakaz dyskryminacji) - poprzez: - odmienne traktowanie dzieci szczególnie pokrzywdzonych sytuacją losową (śmiercią matki) od pozostałych dzieci poprzez wyłączenie możliwości skorzystania przez nie z płatności bonem turystycznym, co stanowi oczywisty wyraz dyskryminacji tych dzieci będących w tragicznej sytuacji życiowej, - dyskryminację rodzica, któremu odmawia się przyznania prawa do świadczenia w postaci bonu turystycznego z uwagi na brak jego uprawnień do świadczenia RODZINA 500plus w dacie wejścia w życie ustawy o PBT pomimo późniejszego nabycia przez niego uprawień do świadczenia Rodzina 500+ w sytuacji, gdy uprawnienie takie przysługiwało drugiemu z rodziców następnie zmarłemu, zaś bon turystyczny nie został nigdy wykorzystany, f) art. 71 Konstytucji (w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji i z art. 5 ustawy o Polskim Bonie Turystycznym (PBT)), w myśl którego Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny; rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych - poprzez wyłączenie możliwości skorzystania z płatności bonem turystycznym dzieciom szczególnie pokrzywdzonym sytuacją losową (śmiercią matki), co stanowi rażące naruszenie tego postanowienia Konstytucji RP przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję; 4) błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie przez organ, że brak dziedziczności świadczenia w postaci bonu turystycznego wyłącza możliwość przeniesienia go (przepisania na platformie ZUS) na żyjącego rodzica, któremu świadczenie Rodzina 500+ przyznano już po upływie okresu wejścia wżycie ustawy, tj. w okresie od 18 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. wobec śmierci małżonka w dniu 25 lutego 2022 r., a w konsekwencji: – do przyjęcia że de facto świadczenie to wygasło i nie może być przeniesione (przepisane na platformie ZUS) na drugiego z żyjących rodziców współuprawnionego do władzy rodzicielskiej oraz uprawnionego do świadczenie Rodzina 500+, pomimo braku takiego zapisu w ustawie o PBT, co z kolei stanowi oczywistą prawną dyskryminację drugiego z rodziców, – do pominięcia, że sam bon towarowy jest powiązany z rodzicem uprawnionym do świadczenia Rodzina 500+ jedynie technicznie - za pomocą platformy ZUS, zaś faktycznymi beneficjentami świadczenia PBT są małoletnie dzieci, które zostają dodatkowo pokrzywdzone błędną decyzją organu wydającego zaskarżoną decyzję niezależnie od i tak ich tragicznej sytuacji wywołanej śmiercią matki, - do pominięcia ustaleń organu zawartych w uzasadnienia decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia 30 listopada 2022 r. DT.WPT-570.102.2022 uchylającej w całości decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej PBT.53l.AP.7572.2022.5 z dnia 22 sierpnia 2022 r., w którym wyraźnie wskazano, że pomimo nie nabycia przez skarżącego A. W. prawa do bonu turystycznego w dniu 25 lipca 2020 r. prawo to nabyła zmarła małżonka skarżącego E. W., zaś wobec jej śmierci i następnie nabycia przez skarżącego A. W. prawa do świadczenia Rodzina 500+ przez skarżącego A. W. zachodzi ciągłość uprawnień także w zakresie bonu turystycznego, co POT powinien uwzględnić przy wydaniu kolejnej decyzji w miejscu uchylonej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu skargi, A.W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z póżn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Sportu i Turystyki z 13 września 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Organizacji Turystycznej z 13 marca 2023 r., którą odmówiono skarżącemu A. W. przyznania prawa do świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego na dzieci: J. W. i B. W. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 15 lipca 2020 r. o Polskim Bonie Turystycznym (dalej: "ustawa"), która weszła w życie w dniu 18 lipca 2020 r. Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy, ilekroć jest w niej mowa o Polskim Bonie Turystycznym - należy przez to rozumieć dokument elektroniczny potwierdzający uprawnienie do świadczenia w formie bonu lub dodatkowego świadczenia w formie bonu. Art. 4 ustawy określa krąg osób uprawnionych do świadczenia w formie bonu turystycznego. I tak, świadczenie w formie bonu przysługuje osobie: 1) mającej w dniu wejścia w życie ustawy przyznane prawo do: a) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577 i 2140), lub b) dodatku, o którym mowa w art. 80 ust. 1a, art. 113a albo art. 115 ust. 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2022 r. poz. 447, 1700 i 2140), 2) której w okresie od dnia następującego po dniu wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. przyznano prawo do: a) świadczenia wychowawczego na dziecko, na które wcześniej nie było przyznane prawo do tego świadczenia lub dodatku, o którym mowa w lit. b, b) dodatku na dziecko, na które wcześniej nie było przyznane prawo do tego dodatku lub świadczenia wychowawczego, o którym mowa w lit. a, 3) która w okresie od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia wejścia w życie ustawy złożyła wniosek o świadczenie wychowawcze, który został przekazany przez organ właściwy do wojewody zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i który do dnia wejścia w życie ustawy nie został rozpatrzony przez wojewodę, 4) która w okresie od dnia następującego po dniu wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2021 r. złożyła wniosek o świadczenie wychowawcze, który został przekazany przez organ właściwy do wojewody zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i który nie został rozpatrzony przez wojewodę w okresie, za który składane są informacje, o których mowa w art. 19 ust. 13. W uzasadnieniu do projektu ustawy wyraźnie wskazano, że "zaproponowany model przyznawania świadczenia w formie bonu oparty jest na katalogu osób uprawnionych do świadczenia wychowawczego 500+, którego dysponentem jest minister właściwy do spraw rodziny. Dane niezbędne do realizacji bonu zostaną przekazane przez ministra właściwego do spraw rodziny, natomiast dane niezbędne do przyznania dodatkowego świadczenia w formie bonu dostarczane będą przez same osoby uprawnione (...). Idea dystrybucji bonów poprzez system teleinformatyczny ma zapewniać skuteczną dystrybucję bonów do uprawnionych osób. W tym celu niezbędne jest posiadanie aktualnych i zweryfikowanych danych dotyczących numeru telefonu oraz adresu poczty elektronicznej, na który będą przekazywane informacje o bonie i kody autoryzacyjne. Osoby otrzymujące świadczenie z programu 500+ będą zobowiązane do zalogowania się w systemie teleinformatycznym i potwierdzenia bądź aktualizacji danych. Po dokonaniu tej czynności bon turystyczny zostanie aktywowany i jego numer zostanie przesłany na numer telefonu komórkowego lub adres poczty elektronicznej osoby uprawnionej do otrzymania bonu. Uzupełnienie danych i aktywacja bonu będzie odbywała się w rozbudowanych na ww. potrzeby funkcjonalnościach systemu teleinformatycznego PUE ZUS. Ustalenie prawa do świadczenia w formie bonu nie będzie wymagało wydania decyzji administracyjnej, jednakże POT wyda taką decyzję w przypadku, gdy osobie uprawnionej nie ustalono prawa do świadczenia wychowawczego, a było należne i powinno zostać ustalone zgodnie z wnioskiem osoby uprawnionej. Decyzję administracyjną POT wyda również w przypadku odmowy przyznania świadczenia w formie bonu, odmowy przyznania dodatkowego świadczenia w formie bonu, zmiany bądź uchylenia prawa do tych świadczeń, a także w sytuacji ich nienależnego pobrania." Wykazanie więc, że jest się osobą uprawnioną do świadczenia w formie bonu turystycznego może zatem nastąpić jedynie w ściśle określony sposób. Wskazuje na to art. 18 ust. 2 ustawy, który stanowi, że "ustalenie prawa do świadczenia w formie bonu następuje na podstawie informacji przekazanych przez ministra właściwego do spraw rodziny, dotyczących osób uprawnionych i dzieci, na które tym osobom przyznano świadczenia wychowawcze lub dodatki, złożenia przez osobę uprawnioną wniosków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, lub wydania przez wojewodę decyzji, o których mowa w art. 4 ust. 3 i 4, zawierających dane, o których mowa w art. 26 ust. 1." Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy, aktywacja bonu następuje w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 27, po potwierdzeniu przez osobę uprawnioną poprawności albo po dokonaniu aktualizacji danych tej osoby dotyczących adresu poczty elektronicznej i numeru telefonu, zapisanych na profilu informacyjnym w tym systemie teleinformatycznym. Z kolei, art. 28 ustawy wskazuje, że uwierzytelnianie podmiotów w systemie teleinformatycznym wymaga użycia profilu zaufanego, profilu osobistego, innego środka identyfikacji elektronicznej wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1797), adekwatnie do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej wymaganego dla usług świadczonych w tym systemie, danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu realizacji usługi online, albo innych technologii, jeżeli zostaną udostępnione w tym systemie. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że w dacie wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 18 lipca 2020 r. jak również od 19 lipca 2020 r. do dnia 31 grudnia 2021 r., osobą pobierającą świadczenia wychowawcze na dzieci była ich matka E. W., która zmarła [...] lutego 2022 r. Skarżący pobierał świadczenie wychowawcze na dzieci po jej śmierci, tj.: na B. W. w okresie od 1 czerwca 2022 do 31 maja 2023 r., oraz na J. W. w okresie od 1 czerwca 2022 r. do 31 października 2022 r. i od 1 listopada 2022 r. do 10 listopada 2022 r. W konsekwencji, w powyższym stanie faktycznym, prawo do świadczenia w formie bonu na dziecko mogło być automatycznie ustalone tylko osobie, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, tj. matce dzieci. Decyzja co do skorzystania z prawa do świadczenia w postaci bonu była więc uprawnieniem matki dzieci, tj. osoby, której prawo do świadczenia wychowawczego przysługiwało w dniu wejścia w życie ustawy jak również w ostatnim dniu terminu wskazanego przez ustawodawcę, tj. 31 grudnia 2021 r. Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy prawo do dokonywania płatności za pomocą Polskiego Bonu Turystycznego wygasa w dniu 31 marca 2023 r. "Oznacza to (jak czytamy w projekcie ustawy), że do tego dnia włącznie możliwe będzie dokonanie za pomocą bonu płatności za usługę hotelarską lub imprezę turystyczną. Rozciągnięcie w czasie możliwości skorzystania z bonu wynika z potrzeby zapewnienia osobom uprawnionym możliwości swobodnego posłużenia się bonem, w dogodnym dla siebie terminie. Realizacja na podstawie bonu usługi lub imprezy może być odsunięta czasie. Wynika to z ukształtowanego zwyczaju dokonywania opłat (tzw. zaliczkowania) za świadczenia turystyczne z dużym wyprzedzeniem. Wygaśnięcie prawa do dokonania płatności za pomocą bonu nie uniemożliwia korzystania z usługi hotelarskiej lub imprezy turystycznej, jeżeli osoba uprawniona dokona płatności za pomocą bonu do dnia 31 marca 2022 r. (po nowelizacji ustawy do dnia 31 marca 2023 r.) za usługę lub imprezę realizowaną po tym terminie. Wówczas będzie ona mogła z takiej usługi lub imprezy skorzystać. Istotny jest bowiem termin dokonania płatności (zaliczki), a nie termin fizycznego skorzystania z usługi lub imprezy." Słusznie więc organy przyjęły, że nowelizacja ustawy dotyczyła wydłużenia okresu do dokonywania płatności za pomocą bonu, a nie rozszerzenia okresu, w którym możliwe było nabycie uprawnienia do otrzymania świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego. Okres ten bowiem został określony przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy jednoznacznie i przepis ten nie został zmieniony. Z powyższych przyczyn Sąd nie uwzględnił postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Organy obydwu instancji dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Polskim Bonie Turystycznym i uznały, że skoro skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy to prawo do świadczenia nie przysługuje. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.