I SA/Wa 2366/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Tadeusz Nowak Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. nr Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 138 § 1 kpt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję własną (wydaną jako Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Miasto P., z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej obręb R., art. [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], stanowiącej działki nr [...] i [...]. Wnioskiem z dnia [...] r. L. P. N. Ł. wniosło o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] r. w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej [...] oraz [...] położonych w obrębie ewidencyjnym R. Miasta P.. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z [...] r. w części dotyczącej działek aktualnie nr [...] arkusz mapy [...] i [...] arkusz mapy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż działka [...] w[...] r. uległa podziałowi na działki [....] i [...]. Ww. działka objęta była decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. Organ ustalił, iż na dzień komunalizacji tj. na dzień [...] r. działka [...] posiadała użytki w postaci [...] ha, Ls- [...] ha, dr. [...] ha, N- [...] ha. Ww. działka stanowiła grunt leśny co potwierdza mapa archiwalna, a tym samym powstałe działki [...] i [...] również stanowią grunt leśny. Organ wskazał ponadto, iż ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że właścicielem przedmiotowej działki był Skarb Państwa na mocy dekretu z dnia 6 września 1944 r. o reformie rolnej. Organ podniósł, iż z brzmienia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) wynika, że przedmiotem komunalizacji mogło być wyłącznie mienie ogólnonarodowe należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1. Jednocześnie z możliwości komunalizacji zostały wyłączone lasy i grunty leśne, albowiem podlegały innemu reżimowi prawnemu, tj. ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. nr 63, poz. 494 z póżn. zm.). W świetle powyższego ustawa komunalizacyjna wyłączała lasy i grunty leśne będące własnością Skarbu Państwa, a tym samym przedmiotowej nieruchomości. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiło Miasto P. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy. Miasto P. wskazało, iż na dzień komunalizacji w księdze wieczystej figurował wpis wskazujący, że właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa a nieruchomość pozostaje we władaniu M. P. G. M. i oznaczona była w karcie ewidencyjnej jako użytek "inne". Ponadto Miasto P. wskazało, że pomiędzy Skarbem Państwa a Miastem P., a także M. P. G. M. i przedsiębiorstwem "[...]" prowadzone były czynności i wymieniana korespondencja, mająca na celu przeniesienie własności znajdującego się na działkach [...] i [...] pałacu w R. i ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Decyzją z dnia [...] r. nr Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję własną (wydaną jako Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji) z dnia [...] r. w uzasadnieniu podtrzymując stanowisko zawarte w tej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Sąd, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną wyłącznie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Dokonując oceny w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, że przedmiotowe postępowanie toczy się na wniosek w trybie nadzoru (art. 156 § 1 i następnych k.p.a.), którym wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. jedynie jej części, dotyczącej działek aktualnie oznaczonych numerami [...] (arkusz mapy [...]) i [...] (arkusz mapy [...]). Podstawę materialno-prawną decyzji, o stwierdzenie nieważności, której w części dwóch działek ( nr [...] i [...] ) wystąpiły L. P., stanowiły przepisy art. 18 ust.1 w związku z art.5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.-Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. ( Dz. U. Nr 32,poz.191 z póź.zm.) Nie ulega wątpliwości, że powyżej przywołana ustawa wyłączyła lasy i grunty leśne będące własnością Skarbu Państwa z komunalizacji, stąd też zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, potwierdzający brak podstaw do zastosowania w przedmiotowej sprawie ustawy komunalizacyjnej. Grunty leśne będące w dniu 27 maja 1990 r. własnością Skarbu Państwa, a do takich gruntów należy zaliczyć przedmiotowe działki mimo, że w karcie inwentaryzacyjnej ujęte zostały jako nieruchomości we władaniu M. P. G. M., były wyłączone z komunalizacji. Argument skargi, iż grunty te nie były gruntami leśnymi nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym w postaci archiwalnej mapy ewidencyjnej dołączonej do pisma Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego w P. z dnia [...] r., z której wynika, że działka nr [...] (podzielona na działki o numerach [...] oraz [...]) na dzień komunalizacji stanowiła grunty leśne. Wskazać należy, że okoliczność, iż na terenie przedmiotowych działek znajdował się las potwierdzają również inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy administracyjnej tj.; szczegółowy Plan Zagospodarowania Lasów Nadleśnictwa Państwowego B., plany urządzenia gospodarstwa leśnego Nadleśnictwa Ł. i O., opis taksacyjny lasu oraz pozostałe załączniki do wniosku L. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] r. we wskazanej części. Nie ulega wątpliwości, że działka ewidencyjna nr [...] stanowi grunt leśny o pow. [...] ha (z drzewostanem 50-126 lat), zaś działka ewidencyjna [...] to grunt leśny o pow. [...] ha, nieużytek o pow. [...] ha oraz grunt rolny o pow. [...] ha - w sumie część oddziału leśnego [...]. Stąd też Sąd podzielił stanowisko obu organów, że grunty leśne wchodzące na dzień 27 maja 1990 r. w skład państwowego gospodarstwa leśnego nie mogły podlegać komunalizacji w trybie art. 5 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r., ponieważ w dacie jej wejścia w życie obowiązywała ustawa o z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz.U. Nr 63, poz. 494 ze zm. ), zgodnie z którą państwowe lasy i grunty leśne stanowiły państwowe gospodarstwo leśne , nad którym nadzór sprawował Minister Leśnictwa - naczelny organ administracji rządowej, to zaś powoduje, że nieruchomość taka nie podlega komunalizacji. Nie może się ostać zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art.7, 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację zebranego materiału, gdyż organy wyjaśniły zarówno charakter jak i przeznaczenie przedmiotowych gruntów, co przesądziło o prawidłowości rozstrzygnięcia o niespełnieniu przesłanek komunalizacji z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.