I SA/Wa 2337/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. i Z.G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA 2632/02 postanawia: odrzucić skargę.

T.G. i Z.G. pismem z 23 czerwca 2014 r., (uzupełnionym pismem z dnia 18 lipca 2014 r.) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA 2632/02 uchylającym zaskarżoną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2002 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...]. W ocenie skarżących powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "został uzyskany za pomocą przestępstwa". Ponadto skarżący wskazali na nieprawidłowości w działaniu organów administracyjnych prowadzących postępowania zarzucając im korupcję, oszustwo, potwierdzanie nieprawdy oraz "fałszerstwo intelektualne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego jest szczególną instytucją procesową, obwarowaną szczególnymi warunkami dopuszczalności. Wymogiem koniecznym do skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest, zgodnie z treścią art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm) - dalej "p.p.s.a.", wskazanie oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl zaś art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wskazać należy, że w świetle art. 278 p.p.s.a, nie można żądać wznowienia postępowania sądowego po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia. Tymczasem z akt sprawy wynika, że zapadły w sprawie I SA 2632/02 wyrok uprawomocnił się w dniu 28 sierpnia 2004 r., zaś skargę o wznowienie postępowania złożono po blisko 10 latach tj. w dniu 24 czerwca 2014 r. Podkreślić należy, że termin pięcioletni nie obowiązuje jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie pozbawienia strony możności działania lub braku należytej reprezentacji. W tych wypadkach nie ma terminu ograniczającego w sposób bezwzględny dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a jedynie terminem ograniczającym jej wniesienie jest termin trzymiesięczny wynikający z art. 277 p.p.s.a , co w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania. Przede wszystkim stron skarżąca nie podniosła takiego zarzutu. Ponadto z dołączonych do niniejszej sprawy akt I SA 2632/02 wynika, że w toku postępowania skarżący działali w sprawie osobiście bez udziału pełnomocników. Strony nie zostały również pozbawione możliwości działania w sprawie, o czym świadczy chociażby fakt, że w dniu 24 maja 2004 r. odebrały zawiadomienia o terminie rozprawy, zaś w dniu 28 lipca 2004 r. doręczone im zostały przez Sąd odpisy wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r. W świetle powyższych uregulowań dotyczących dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania, Sąd w niniejszej sprawie stwierdza, że skarga, jako wniesiona z naruszeniem art. 278 p.p.s.a podlega odrzuceniu bez konieczności rozpatrywania merytorycznej zasadności wskazanych w niej podstaw. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.