I SA/Wa 2330/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi K. S., A. K., B. S. i K. S. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 29 lipca 2021 r., nr DO.1.7614.823.2020.AG, Minister Rozwoju Pracy i Technologii (dalej: "Minister", "organ nadzorczy") po rozpatrzeniu wniosku K. S., działającej w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. S.1, B. S. i A. K. (z domu S.) - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r., nr DO.1.6614.1768.2016.JS. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r., nr WS-IV.7533.1.4203.2013.KM, w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Decyzja Ministra z 29 lipca 2021 r. została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Pismem z 30 grudnia 2005 r. K. S. wystąpił do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nabycia, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Gminę K., prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...], jednostka ewidencyjna K., zajętej pod ulicę [...]. Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), powołaną wyżej decyzją z 14 maja 2014 r., stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. własności nieruchomości położonej w jedn. ewid. K. - [...], obr. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0020 ha, objętej księgą wieczystą [...], stanowiącej 31 grudnia 1998 r. własność B. S., K. S.1, K. S. oraz A. S., zajętej pod drogę gminną nr [...] (obecnie [...]) - ulicę [...] w K. oraz odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę K. własności nieruchomości położonej w jedn. ewid. K. - [...], obr. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,2101 ha, powstałej z podziału działki nr [...] (operat przyjęty do Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta K. [...] października 2010 r. pod nr [...]), objętej [...], stanowiącej 31 grudnia 1998 r. własność B. S., K. S.1, K. S. oraz A. S., zajętej według wnioskodawcy pod drogę gminną nr [...] (obecnie [...]) - ulicę [...] w K. Postanowieniem z 3 czerwca 2014 r., nr WS-IV.7533.1.4203.2013.KM, Wojewoda Małopolski sprostował własną decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Inwestycji i Rozwoju ww. decyzją z 26 lutego 2019 r., nr D0.1.6614.1768.2016.JS, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r., sprostowaną postanowieniem z 3 czerwca 2014 r. Na ww. decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. nie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewoda Małopolski decyzją z 28 lutego 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 14 października 2019 r. o ustaleniu i wypłacie odszkodowania w wysokości 5 962,00 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] (pow. 0,0020 ha), zajętą pod drogę publiczną ul. [...] w K. - na rzecz K. S., B. S., K. S.1 i A. K. (poprzednio S.). Skarga K. S. na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z 28 lutego 2020 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. prawomocnym wyrokiem z 25 września 2020 r., sygn. II SA/Kr 497/20. Pismem z 14 września 2020 r. K. S., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. S., B. S. i A. K. wniosła na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. Minister Rozwoju Pracy i Technologii powołaną na wstępie decyzją z 29 lipca 2021 r. - na podstawie art. 157 oraz art. 158 § 1 k.p.a. - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r., nr DO.1.6614.1768.2016.JS. W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie powołanego art. 73 ust. 1 z dnia 13 października 1998 r. uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek: a) zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, b) pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, c) braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Minister podkreślił, że Wojewoda Małopolski w decyzji z 14 maja 2014 r. jak i Minister Inwestycji i Rozwoju w decyzji z 26 lutego 2019 r. prawidłowo wskazali, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. jak i obecnie przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność osób fizycznych (tj. B. S., K. S.1, K. S. oraz A. S.). Fakt ten potwierdza księga wieczysta nr [...]. Słusznie więc organy uznały, że w niniejszej sprawie, w dacie 31 grudnia 1998 r. przedmiotowy grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, lecz stanowił współwłasność osób fizycznych i w tym zakresie, oceniając decyzję z dnia 26 lutego 2019 r. i z dnia 14 maja 2014 r. nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji Minister stwierdził, że przedmiotem weryfikacji decyzji w postępowaniu nadzorczym pozostaje więc faktyczne zajęcie nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. i w związku z tym sprawowanie publicznego władztwa nad nieruchomością oraz kwestia zaliczenia drogi, w zakresie obejmującym przedmiotową nieruchomość, do kategorii dróg publicznych, w formie przewidzianej prawem. Organ nadzorczy wskazał, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż przedmiotowy grunt (tj. działka nr [...]) w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęty był pod pas drogi publicznej, co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Ponadto, ulica [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. Urz. Woj. [...], Nr [...] poz. [...]), obecnie stanowiąc drogę gminną (art. 103 ust. 2 ww. ustawy). Uchwałą Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] października 2005 r., nr [...] w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze K., miasta będącego na prawach powiatu w Województwie Małopolskim, ul. [...] w K. nadano nowy numer drogi - [...]. Minister, analizując materiał dowodowy wskazał, że w aktach sprawy znajdują się: a) mapa z projektem podziału działki nr [...], przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 października 2010 r., pod nr [...], sporządzona w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., jak i mapa zasadnicza [...], zgodnie z którymi działka nr [...] jest zajęta pod drogę, b) mapa z 1995 r. zatytułowana jako "[...]1", c) mapa z 2010 r. zatytułowana jako "[...]2". Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, że działka nr [...] była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę, której przebieg na przestrzeni lat nie uległ zmianie. Organ nadzorczy podkreślił, że dokumenty sporządzone przez geodetę uprawnionego stanowią jeden z podstawowych i najpewniejszych dowodów na okoliczność, czy dana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. W ocenie Ministra zajętość przedmiotowej działki pod ww. drogę publiczną potwierdza również oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z 16 marca 2011 r., z którego wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...] w K., ja również wniosek K. S. (współwłaściciela nieruchomości) z 30 grudnia 2005 r. o uregulowanie stanu prawnego działki nr [...]. W związku z powyższym, w ocenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii -w niniejszej sprawie w oparciu o ww. dokumenty - prawidłowo uznano, że działka nr [...] znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister wskazał, że wnioskodawcy nie przedstawili dowodów, które wskazywałyby na rażące działanie Ministra Inwestycji i Rozwoju, czy Wojewody Małopolskiego w zakresie oceny ww. dowodów. Zdaniem organu nadzorczego brak jest również podstaw do podważenia ustaleń organów w kwestii pozostawania nieruchomości we władaniu publicznoprawnym. Minister wskazał, że do spełnienia omawianej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, pod warunkiem, że nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Organ nadzorczy stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się metryka ulicy [...] w K., sporządzona w czerwcu 1990 r., na podstawie której ustalono, że w roku 1989 dokonano przeglądu oraz oceny nawierzchni jezdni tej ulicy. Ponadto ze szkicu ulicy załączonego do metryki wynika, że ul. [...] jest ulicą lokalną ogólnodostępną i oświetloną. W materiale dowodowym znajduje się również oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z [...] marca 2011 r., z którego wynika, że działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała w zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg, czyli prawnego poprzednika obecnego zarządcy drogi. Minister wyjaśnił, że dla spełnienia przesłanki władania nieruchomością istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami czy remontami. Ww. czynności związane z utrzymaniem danego ciągu komunikacyjnego zarządca drogi ma obowiązek wykonywać nie tylko w stosunku do samej jezdni lecz w stosunku do całej drogi (zgodnie z jej ustawową definicją), a więc wydzielonego pasa terenu, przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów oraz ruchu pieszych, w ramach którego umieszczone mogą być np. chodniki, drzewa i krzewy, pobocza, rowy, obiekty inżynierskie, urządzenia techniczne. W ocenie Ministra prawidłowo zatem stwierdzono zaistnienie przesłanki władania nieruchomością przez podmiot publicznoprawny, skoro potwierdzone zostało wykonywanie przez zarządcę drogi czynności faktycznych, dotyczących ww. drogi publicznej, w pasie którym znajduje się przedmiotowy grunt, również w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. W konsekwencji, zdaniem organu nadzoru, materiał znajdujący się w aktach sprawy potwierdza, że w stosunku do nieruchomości objętej postępowaniem (tj. działki nr [...]) zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z ww. art. 73 ust. 1 ustawy. Przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, była zajęta pod drogę publiczną oraz pozostawała we władaniu publicznoprawnym. Ewentualna odmienna ocena materiału dowodowego, na etapie postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie art. 156 § 1 k.p.a., nie może prowadzić do wniosku, że Wojewoda Małopolski w sposób rażący naruszył prawo. Odnosząc się natomiast do działki nr [...] Minister wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość została zajęta w rzeczywistości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. i że była w tej dacie we władaniu podmiotów publicznoprawnych. Tym samym nie stwierdzono, aby kwestionowana decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. rażąco naruszała prawo. Ponadto za niezasadne uznano twierdzenie wnioskodawców, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. oraz decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. dotyczyły sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powołana decyzja Prezydenta Miasta K. z 10 grudnia 2010 r., nr [...] (wydana na podstawie przepisów dotyczących prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) dotyczyła bowiem zmiany konfiguracji, powierzchni i oznaczenia działki nr [...] o pow. 0,2116 ha z obrębu nr [...], na działkę nr [...] o pow. 0,2121 ha, zgodnie z mapą uzupełniającą wraz z wykazem zmian sporządzonych w dniu 17 grudnia 2008 r., przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 października 2010 r. nr [...]. W konsekwencji, Minister stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. z 10 grudnia 2010 r. nr [...] i ww. decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. zostały wydane na podstawie różnych przepisów prawnych, co uniemożliwia uznanie tożsamości przedmiotowej kwestionowanych rozstrzygnięć. Podsumowując organ nadzorczy podkreślił, że kontrolowana przez niego decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. nie zawiera żadnych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. pozwalających na stwierdzenie jej nieważności. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 29 lipca 2021 r. wniosła K. S., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. S.1, B. S. i A. K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 156 § 1, art. 158 § 1 k.p.a., poprzez niezbadanie przez organ czy w sprawie nie zachodzą inne przesłanki nieważności wymienione w tym przepisie, niż wskazane we wniosku skarżących z 14 września 2020 r., w sytuacji gdy organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego ma obowiązek zbadać z urzędu, czy nie zachodzą wszystkie przesłanki nieważności wymienione ww. przepisie, a nie tylko wskazane we wniosku strony, gdyż w tym postępowaniu wniosek strony jak i jego uzasadnienie nie jest dla organu wiążący; 2) art. 156 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez: a) nieuprawnione przyjęcie, że oceny legalności decyzji ostatecznej, wydanej w oparciu o art. 73 ust. 1 ww. ustawy, dokonuje się wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, z kategorycznym wykluczeniem prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu nieważnościowym w oparciu również o inne istniejące źródła; b) brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i pominięcie innych źródeł dowodowych pozwalających na potwierdzenie rażącego naruszenia prawa (lub braku istnienia podstawy prawnej) przy wydawaniu decyzji wywłaszczeniowej na podstawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy, w sytuacji gdy dowody zaoferowane przez skarżących zmierzały wyłącznie do wykazania zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek nieważnościowych; c) a w razie uznania, że organ rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji działa w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia, skarżący zarzucili naruszenie ww. przepisów: poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji zawartych we wniosku z 14 września 2020 r. w oparciu o całość akt sprawy, mimo iż dowody zgromadzone przez Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz Wojewodę Małopolskiego w aktach postępowania zwykłego, którymi dysponował organ nadzoru, były wystarczające dla ustalenia przesłanek nieważności weryfikowanych decyzji w kontekście niespełnienia wszystkich warunków zastosowanego w sprawie art. 73 ust. 1 ww. ustawy; 3) art. 156 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), poprzez: a) ustalenie stanu zajętości nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. w oparciu o dowody powstałe po tej dacie, przy jednoczesnym braku przedstawienia dowodów dokumentujących przebieg drogi w dniu 31 grudnia 1998 r. lub przed tą datą, z których bezspornie wynikałoby, że nieruchomość oznaczona obecnie jako działka nr [...] była w tym czasie faktycznie zajęta pod drogę; b) błędną ocenę dokumentów w postaci: oświadczenia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z [...] marca 2011 r.; projektu podziału działki nr [...]; mapy zasadniczej nr [...], polegającą na uznaniu, że dokumenty te stanowią wystarczający dowód spełnienia przesłanki zajętości działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną, podczas gdy dokumenty te nie odnoszą się do stanu ww. nieruchomości w tym czasie i nie potwierdzają spełnienia ww. przesłanki; c) błędną ocenę dokumentu w postaci mapy zasadniczej [...], polegającą na uznaniu, że dokument ten stanowi o zajętości działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną, podczas gdy dowód ten nie odnosi się do stanu ww. nieruchomości w tym czasie i nie potwierdza spełnienia ww. przesłanki, a ze względu na braki, które zawiera posiada wątpliwą przydatność jako dowód w sprawie; d) błędną, wbrew zasadom logiki, ocenę dokumentów w postaci: mapy z 1995 r. i mapy z 2010 r., zatytułowanych odpowiednio jako: "[...]1" i "[...]2", polegającą na uznaniu, że dokumenty te stanowią o zajętości działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną, podczas gdy dowody te nie potwierdzają tego stanu, a wręcz odwrotnie świadczą o niezajęciu nieruchomości pod drogę, a zatem dowody te nie potwierdzają spełnienia ww. przesłanki; e) błędne uznanie, iż o zajęciu działki nr [...] pod drogę świadczy zaliczenie ul. [...] do kategorii dróg publicznych w sytuacji, gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby działka nr [...] znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. w granicach pasa drogowego tej ulicy, jak również nie wynika sposób ustalenia powierzchni nieruchomości, która została zajęta i była faktycznie wykorzystywana pod drogę w tym czasie oraz jakiego rodzaju zagospodarowanie tego terenu pozwoliło na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. f) nieuprawnione przyjęcie, iż decyzje Wojewody Małopolskiego oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Gminę K. z mocy prawa w dniu 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oznaczonej jako działka [...] nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta K. z 10 grudnia 2010 r. (ostateczna z dniem 20 stycznia 2011 r.), regulując kwestię przebiegu granicy między działką drogową nr [...] (ul. [...]) i działką stanowiącą własność skarżących nr [...] według stanu istniejącego wówczas w terenie - na gruncie przesądza co najmniej o niezajęciu nieruchomości pod drogę, a więc rozstrzyga o niespełnieniu jednej z przesłanek z art. 73 ust. 1 ww. ustawy; 4) art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych - w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. (Dz.U. z 1985 r. nr 14 poz. 60) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez arbitralne i niepoparte dowodami zaliczenie działki nr [...] do pasa drogowego ul. [...], a co za tym idzie przyjęcie spełnienia przesłanki zajęcia tego terenu pod drogę, pomimo braku zdefiniowania przez organy elementów pasa drogowego zgodnie z ówczesnym brzmieniem ww. przepisu ustawy o drogach publicznych oraz braku wyjaśnienia sposobu, w jaki ustalono zakres zajęcia nieruchomości pod drogę (w tym wielkość powierzchni zajętej pod drogę); 5) art. 156 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez błędną ocenę dokumentów w postaci: oświadczenia ZIKiT z [...] marca 2011 r. oraz metryki ul. [...] z 1990 r., polegającą na uznaniu, że są one wystarczającym dowodem wykonywania przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego władztwa publicznego w stosunku do działki nr [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., podczas gdy dowody te nie potwierdzają, aby działka nr [...] znajdowała się w granicach jezdni ul. [...], wobec tego nie ma podstaw aby władztwo wykonywane w zakresie jezdni ul. [...] rozciągać także na działkę, która nie stanowiła część jezdni tej ulicy, a zatem ww. dowody nie potwierdzają zaistnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego; 6) art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r. (Dz.U. z 1990 r. nr 16 poz. 95) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez błędne uznanie, iż o władaniu nieruchomością świadczy realizowanie czynności faktycznych, które nie odnoszą się do drogi publicznej, a wynikają na przykład z zakresu powierzonych gminie zadań własnych, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, iż wykonywanie tych czynności świadczy o sprawowaniu zarządu w stosunku do ul. [...] i spełnieniu przesłanki władania publicznoprawnego wobec działki nr [...]; 7) art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., poprzez błędne uznanie, iż w skład pasa drogowego według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. wchodziły sieci czy urządzenia służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w sytuacji gdy zgodnie z ówczesnym brzmieniem ww. przepisu ustawy o drogach publicznych nie stanowiły one elementu pasa drogowego, a zatem wykonywanie czynności w zakresie ich napraw czy konserwacji nie świadczy o sprawowaniu zarządu nad drogami publicznymi i nie potwierdza przesłanki władztwa publicznoprawnego; 8) art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez niewłaściwe i niezgodne z celem tego przepisu zastosowanie w sprawie i wydanie przez Wojewodę Małopolskiego decyzji o charakterze konstytutywnym, w sytuacji gdy zamierzeniem ustawodawcy było dostosowywanie stanu prawnego nieruchomości do istniejącego na niej stanu faktycznego w dniu 31 grudnia 1998 r. poprzez wydanie decyzji o charakterze deklaratoryjnym, natomiast decyzja Wojewody Małopolskiego nie ma charakteru deklaratoryjnego, bowiem nie potwierdza zajęcia gruntu pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., ale tworzy nowy stan faktyczny i prawny nieistniejący w dniu 31 grudnia 1998 r. na gruncie; 9) art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wbrew interesowi społecznemu oraz wbrew słusznemu interesowi obywateli, w sytuacji gdy dokonano wywłaszczenia nieruchomości, na której nie była i w dalszym ciągu nie jest urządzona droga (pas drogowy), a więc nabycie tego rodzaju nieruchomości przez podmiot publiczny nie leży w interesie społecznym, wobec tego obowiązywanie decyzji narusza zaufanie do władzy publicznej oraz wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie; 10) art. 104, art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 156 § 1, art. 158 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która nie załatwia sprawy w całości, bowiem pomija żądania skarżących zawarte we wniosku z dnia 14 września 2020 r. i nie zawiera uzasadnienia takiego działania, w tym zwłaszcza nie zawiera rozstrzygnięcia i uzasadnienia w zakresie stwierdzenia nieważności również decyzji organu I instancji - decyzji Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r., a treść decyzji nie wskazuje, aby była to decyzja częściowa; 11) art. 104, w zw. z art. 156 § 1, art. 157 i art. 158 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpoznanie istoty wniosku Skarżących, którzy w piśmie z dnia 14 września 2020 r. żądali stwierdzenia nieważności określonych decyzji jedynie w tej części, która ich zdaniem obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., natomiast nie żądali stwierdzenia nieważności weryfikowanych decyzji administracyjnych w całości; 12) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez brak w zaskarżonej decyzji wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego przemawiającego za słusznością weryfikowanych rozstrzygnięć oraz nawiązującego do zarzutów i wniosków podniesionych w piśmie Skarżących z dnia 14 września 2020 r. i pominiętych w decyzji, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w nim wymienionych oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji informacji o skierowaniu przez Skarżących w niniejszej sprawie ponaglenia na bezczynność organu, a następnie skargi na bezczynność i przewlekle prowadzenie przez organ postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W konsekwencji, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. Ponadto wnieśli o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z 19 listopada 2021 r. skarżący podtrzymali skargę, wnieśli o przeprowadzenie dowodów załączonych do skargi oraz do niniejszego pisma. Ponadto wnieśli o zwrócenie się przez Sąd o wydanie dokumentacji z akt sprawy prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. pod sygn. [...]. Sąd oddalił wnioski dowodowe załączone do skargi oraz dopuścił dowód z dokumentu z 15 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 137, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności podnieść należy, że istota postępowania nieważnościowego polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, a tym bardziej prowadzić postępowania dowodowego, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Jak wynika z powyższego organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Tylko zatem stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek. Ustawodawca przewidział w art. 156 § 1 k.p.a. następujące przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej: (1) wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; (2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; (3) decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; (4) decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; (5) decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; (6) w razie wykonania decyzja wywołałaby czyn zagrożony karą; (7) decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skarżący podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 26 lutego 2019 r. upatrują w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. W tym miejscu podkreślić należy, że przy rozważaniu tego, czy zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa niewystarczające jest wykazanie, że doszło do oczywistego naruszenia przepisu prawa, nie mówiąc już o wykazaniu zwykłego naruszenia prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo zasadzie stabilności obrotu prawnego. Tylko zatem w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, możliwe jest wzruszenie zasady stabilności, pewności obrotu prawnego, wywodzonej z art. 16 k.p.a. Pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać, ani tolerować (por. wyrok NSA z 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, Lex nr 1070197 oraz wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Termin rażące naruszenie prawa co do zasady odnosi się do przepisów prawa materialnego, jednak się do tego nie ogranicza. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 600/08 (Lex nr 475235), posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieostrym pojęciem "rażącego naruszenia prawa", wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. O ile bowiem w przypadku prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, to w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące. Zalicza się do takich przypadków nieprzestrzeganie zasad ogólnych kodeksu. Uważa się przy tym, że o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 6-11 w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania (por. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 40 – tak: Jaśkowska Małgorzata, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex.2016 ). W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się również, że z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie jest dopuszczalne wyprowadzenie zaistnienia rażącego naruszenia prawa, gdyż podważałoby to zasadę legalności decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, Lex nr 746485). Z kolei w wyroku z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1000/11, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował trafny pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest tzw. postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie przeprowadza się ponownie postępowania dowodowego, lecz wyłącznie bada wystąpienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że tego rodzaju postępowanie nie może przerodzić się w postępowanie, w którym badane są wszystkie okoliczności danej sprawy. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie można bowiem upatrywać instrumentu służącego do nowej oceny dowodów w postępowaniu nim zainicjowanym. Do tego zaś (zdaniem Sądu) zmierzają skarżący. I tak podstawę materialnoprawną badanej w trybie nadzwyczajnym decyzji z 26 lutego 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję z Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. stanowi art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W myśl tego przepisu, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z powyższego wynika, że warunkiem nabycia prawa własności nieruchomości w tym trybie jest łączne spełnienie trzech przesłanek: (a) nieprzysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego, (b) zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz (c) pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przy tym niespełnienie choćby jednej ze wskazanych przesłanek wyklucza możliwość nabycia nieruchomości w opisanym trybie. W tym też kierunku powinny iść ustalenia stanu faktycznego organu podejmującego na tej podstawie rozstrzygnięcie. Analiza akt administracyjnych potwierdza, że tak właśnie postąpił Wojewoda Małopolski w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją z 14 maja 2014 r. Jak bowiem wynika z uzasadnienia tej decyzji podstawą stwierdzenia nabycia przez Gminę K. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] było, między innymi, ustalenie, że ul. [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z [...] maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich na terenie województwa [...], obecnie stanowiąc drogę gminną (art. 103 ust. 2 ustawy z 13 października 1998 r.). W kwestionowanej decyzji Wojewoda ustalił również, że przedmiotowy grunt był w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęty pod drogę gminną [...] i stanowił część pasa drogowego tej ulicy. Powyższe ustalenia Wojewoda oparł na sporządzonej mapie z projektem podziału działki nr [...], przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] października 20010 r. pod nr [...], z której wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] była zajęta pod drogę publiczną - ul. [...] w K. Zajętość przedmiotowej działki (w dniu 31 grudnia 1998 r.) pod ww. drogę publiczną potwierdza także oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z [...] marca 2011 r. Natomiast właścicielami przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. były osoby fizyczne Podważenie legalności opartej na takich ustaleniach decyzji administracyjnej, z powodu rażącego naruszenia prawa, wymagało zatem wykazania - w sposób niebudzący wątpliwości - że ustalenia te nie są oparte na prawdzie, a przedmiotowa nieruchomość nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. Sąd podziela ocenę organu nadzorczego, że tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali. Zdaniem Sądu, dowodu w tej sprawie nie może stanowić (dopuszczone przez Sąd do oceny) pismo Zarządu Miasta K. z [...] lipca 2021 r., skierowane do Starostwa Powiatowego w K. w sprawie postępowania o zwrot m.in. działki nr [...]. W piśmie tym stwierdzono, że obecnie działka ta znajduje się poza pasem drogowym drogi publicznej ul. [...]. W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy prawidłowo uznał organ nadzoru, że brak jest podstaw do podważenia w postępowaniu nadzwyczajnym ustaleń Wojewody Małopolskiego dotyczących zaistnienia przesłanki zajęcia spornej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną. W niniejszej sprawie nie ma również podstaw do podważenia zawartych w decyzji z 14 maja 2014 r. ustaleń Wojewody odnośnie pozostawania działki nr [...] we władaniu publicznoprawnym. Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że ustalenia w tym zakresie Wojewoda oparł na ww. oświadczeniu z 16 marca 2011 r., w którym wskazano, że działka ta na dzień 31 grudnia 1998 r. pozostawała w Zarządzie Miejskiego Zarządu Dróg. Z kolei, z metryki ulicy [...] (lp. księgi inwent. [...]) sporządzonej w czerwcu 1990 r. wynika, że w roku 1989 dokonywano przeglądu oraz oceny nawierzchni ulicy [...]. Podsumowując, zdaniem Sadu, w niniejszej sprawie nie wykazano, że stan faktyczny, który legł u podstaw kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji został ustalony w sposób oczywisty wadliwie. Jak już wskazano powyżej, z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów, nie można wyprowadzać rażącego naruszenia prawa. Przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, polegająca na rażącym naruszeniu prawa, powinna być bowiem stwierdzona jednoznacznie, a naruszenie to musi mieć charakter oczywisty i posiadać istotny wpływ na wynik sprawy. Pomiędzy naruszeniem prawa, a treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, powinien istnieć związek przyczynowy tego rodzaju, że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zachodzą. Brak jest w niej bowiem oczywistości naruszenia prawa, przez którą należy rozumieć rzucającą się w oczy sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Odwołać się przy tym należy do teorii gradacji wad orzeczenia i odróżnić wadliwość decyzji, powodujących jej wzruszalność, od takich wad, które powodują, przez samo swoje istnienie, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd o czysto kasacyjnej formule rozumienia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc o konieczności eliminowania decyzji z obrotu prawnego (albo tylko stwierdzenia naruszenia prawa) z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W piśmiennictwie trafnie podnosi się również, że wady kwalifikowane powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2006, s 745-746). Jak już wskazano powyżej, taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Skoro zatem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób stwierdzić, że stan faktyczny, który legł u podstaw decyzji kontrolowanej obecnie w trybie nadzwyczajnym, został ustalony w sposób oczywisty wadliwie, to organ nadzoru - kierując się wskazaną na wstępie zasadą trwałości decyzji administracyjnych - słusznie przyznał prymat domniemaniu zgodności decyzji z prawem, a w konsekwencji słusznie orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra z 26 lutego 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. Zatem, wbrew zarzutom skargi, podejmując w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Minister nie naruszył art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Analiza materiału dokumentacyjnego nie pozwala także przyjąć aby w sprawie zaistniały inne wady nieważności. Stanowisko w tym zakresie zaprezentowane przez organ nadzorczy na str. 8 i 9 decyzji Sąd uznał za wystarczające. Niezasadny tym samym okazał się zarzut, że decyzja Wojewody z 14 maja 2014 r. utrzymana w mocy przez Ministra decyzją z 26 lutego 2019 r. dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a tym samym obarczona jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się, że o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Po analizie akt sprawy Sąd podzielił ocenę organu nadzoru, że w niniejszej sprawie nie można mówić o tożsamości sprawy zakończonej wydaniem decyzji Wojewody Małopolskiego z 14 maja 2014 r. utrzymanej w mocy przez Ministra i sprawy zakończonej wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta K. z 10 grudnia 2010 r. Oceniając zatem zaskarżoną decyzję w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżących zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi nadzoru zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. Postępowanie nieważnościowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów k.p.a. (w tym także art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 127 § 3 k.p.a.), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzono zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.