I SA/Wa 2329/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Anna Wesołowska WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 10 lutego 2014 r. nr DOI-1-7711-9-MK/14; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Miasto W. złożyło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...], stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w gminie [...] rej. urb. [...], oznaczonej jako działka nr [...]. W wyniku podziału powstały m.in. działka nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona pod drogę oraz działka nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona pod ul. [...]. Pismem z dnia 14 października 1998 r. uzupełnionym pismem z dnia 25 września 2003 r. poprzedni właściciele wystąpili o przyznanie odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za grunt stanowiący działkę nr [...] oraz o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. W uzasadnieniu organ orzekający wskazał, iż działka nr [...] została wydzielona pod drogę nieposiadającą kategorii drogi publicznej, a tym samym nie wystąpił skutek w postaci przejścia prawa własności, i po stronie wnioskodawców nie powstało roszczenie odszkodowawcze. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 697/05 umorzył postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., z uwagi na cofnięcie skargi. Pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. J. W. i P. W., reprezentowani przez M. S., wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr: [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. nr: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Miasto W. wystąpiło z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014 r. wskazując, iż byłoby nieuzasadnionym wydatkiem publicznych pieniędzy wypłacenie odszkodowania za grunt, który nie służy ogółowi społeczeństwa, a jedynie właścicielom działek przyległych do działki nr [...], gdyż droga ta nie stanowi elementu układu komunikacyjnego. Ponadto zwróciło uwagę na wpis ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej KW nr [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznając ww. wniosek wskazał, że ponownej ocenie podlega kwestia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r Nr 261, poz. 2603). Zgodnie z art. 98 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania spornych decyzji, działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Natomiast ust. 3 ww. przepisu stwierdza, że za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Burmistrz Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1998 r., zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW [...] położonej w gminie W. rej. urb. [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], w wyniku którego powstały m.in. działki nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona pod drogę oraz nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona pod ul. [...]. Miasto W. zostało ujawnione w dziale II księgi wieczystej KW nr [...] jako właściciel działek nr [...] i nr [...] na podstawie wniosku z dnia 26 lutego 2004 r. oraz ww. decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1998 r., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis z księgi wieczystej KW nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. W dacie wydania przez Burmistrza Gminy W. decyzji podziałowej obowiązywał przepis art. 98 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741) w swojej pierwotnej wersji, który stanowił, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Zatem regulacja ta nie uzależniała przyznania odszkodowania od zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, czyli drogę zaliczoną do jednej z kategorii art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2013, poz. 260). Organ wskazał, że w sprawach, w których podział nieruchomości odbywał się pod rządami poprzednich regulacji prawnych - art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) bądź art. 98 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lutego 2000r., nie wymieniających katalogu dróg publicznych, a używających ogólnego określenia gruntów "wydzielonych pod budowę ulic" lub "pod drogi" - nie można przy wykładni art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) posługiwać się ścisłą, gramatyczną wykładnią wskazanego przepisu, a wykładni dokonywać należy zgodnie z zasadami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ścisła wykładnia naruszałaby bowiem przepisy art. 2, 7, 21, 31 ust. 3 i 64 ust. 1 i 3 ustawy zasadniczej. Zwłaszcza podkreślić należy przepis art. 21 ust. 2, który stanowi, że wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. "Odjęcie" gruntu pod drogi związane z podziałem własności stanowi de facto swoistą formę wywłaszczenia, jest bowiem równoznaczne z pozbawieniem władztwa podmiotu dotychczas dysponującego odpowiednim tytułem prawnym do nieruchomości, mimo że ustawodawca nie rozstrzyga w decyzji o podziale w przedmiocie utraty własności, przesądzając jedynie kwestię jej nabycia przez gminę lub Skarb Państwa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 504/07 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 663/08). Organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższym decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] rażąco naruszają art. 98 ust. 1 i 3 w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 r. o gospodarce nieruchomościami, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji we wskazanym zakresie zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy jednocześnie podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka wynikająca z art. 156 § 2 k.p.a., który stanowi, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego wpisu ostrzeżenia w dziale III księgi wieczystej KW nr [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, iż organy administracji publicznej związane są treścią wpisów w księdze wieczystej i nie mogą samodzielnie obalać rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, i czynić ustaleń sprzecznych ze stanem wpisów w księdze wieczystej. Rozstrzyganie takiego zagadnienia przez organy administracji państwowej stanowiłoby naruszenie naczelnych zasad podziału władz w państwie i sprawowania wymiaru sprawiedliwości wyłącznie przez sądy, wyrażonych w art. 10 ust. 2 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Organ nie posiada uprawnień do arbitralnego orzekania w oparciu o niestwierdzoną sądownie rozbieżność pomiędzy stanem wpisów w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, bowiem ustalenia takiego mógłby dokonać jedynie sąd powszechny w powództwie przewidzianym w art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707 - t.j.) Miasto W. złożyło skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2014r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...], stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucał naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w związku z art. 7 k.p.a. poprzez dopatrzenie się rażącego naruszenia prawa decyzją Prezydenta W. nr [...] oraz decyzją Wojewody [...] nr [...] w sytuacji, gdy są to prawidłowe decyzje administracyjne; 2) art. 16 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta w sytuacji, gdy w sprawie nie można mówić o "rażącym Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., Prezydent W. ustalił odszkodowanie za grunt stanowiący dz. ew. [...] z obrębu [...] na rzecz J.W. oraz P. W. oraz odmówił przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ulicy [...], stanowiący dz. ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m.kw. Uzasadnieniem odmowy przyznania odszkodowania był fakt, iż w chwili, kiedy decyzja podziałowa stała się ostateczna, t.j. w dniu [...] maja 1998 r. działka [...] z obrębu [...] wydzielona pod drogę nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, co zostało potwierdzone w piśmie Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu W., znak: [...] z dnia [...] maja 2004 r. Skarżący podnosił, że odmienne zapatrywanie organu nadzoru, sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem sądowym, na interpretację przepisu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu sprzed nowelizacji, nie stanowi podstaw do stwierdzenia, że organ I instancji orzekający w postępowaniu zwykłym wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Oceniając skargę zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami należało przyjąć, że podlega ona uwzględnieniu. Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania za grunt stanowiący działkę nr [...] oraz o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...]. W uzasadnieniu organ orzekający wskazał, iż działka nr [...] została wydzielona pod drogę nieposiadającą kategorii drogi publicznej, a tym samym nie wystąpił skutek w postaci przejścia prawa własności, i po stronie wnioskodawców nie powstało roszczenie odszkodowawcze. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. W dacie wydania przez Burmistrza W. decyzji podziałowej obowiązywał przepis art. 98 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115 poz. 741) w swojej pierwotnej wersji, który stanowił, że działki gruntu wydzielone pod drogi z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Zatem regulacja ta nie uzależniała przyznania odszkodowania od zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, czyli drogę zaliczoną do jednej z kategorii art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j. Dz. U. z 2013, poz. 260. W przedmiotowej sprawie uzasadnieniem odmowy przyznania odszkodowania był fakt, iż w chwili, kiedy decyzja podziałowa stała się ostateczna, t.j. w dniu [...] maja 1998 r. działka [...] z obrębu [...] wydzielona pod drogę nie została zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych, co zostało potwierdzone w piśmie Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru Urzędu W., znak: [...] z dnia [...] maja 2004 r. Natomiast, w sprawach, w których podział nieruchomości odbywał się pod rządami poprzednich regulacji prawnych - art. 10 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) bądź art. 98 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 lutego 2000r., ustawodawca nie wymieniał katalogu dróg publicznych, używając ogólnego określenia gruntów "wydzielonych pod budowę ulic" lub "pod drogi". W ocenie Sądu, należało uznać za prawidłowe stanowisko skarżącego, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004r. nie spełnia kryteriów wydania jej "z rażącym naruszeniem prawa". Do dnia 15 lutego 2000 r. art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zawierał warunku, że jedynie działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne przechodzą na rzecz podmiotów publicznoprawnych. Przepis nie określał pojęcia "droga", w szczególności, czy oznacza ono powszechną dostępność do pasa gruntu, bez względu na funkcję drogi w sieci drogowej, czy też dotyczy drogi w węższym znaczeniu, tzn. nie odnosi się do drogi innej niż droga publiczna w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Zagadnienie to powodowało problemy interpretacyjne, ostatecznie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że pomimo braku dookreślenia w treści art. 98 ust. 1 ugn (w brzmieniu sprzed 15 lutego 2000 r.) pojęcia "drogi", intencją ustawodawcy było objęcie tą regulacją wyłącznie dróg publicznych. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 grudnia 2004r. sygn. akt II CK 312/05, OSNC 2006. nr 9, poz. 156 zawarł następująca tezę: "działka gruntu wydzielona pod drogę w trybie art. 98 ust. 1 zd. 1 cyt. Ustawy - w jego pierwotnym brzmieniu przechodzi z mocy prawa na własność gminy, jeżeli przeznaczona została na urządzenie drogi publicznej w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych". Takie stanowisko Sądu uzasadnione było brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, według którego w planie miejscowym ustala się, poza liniami rozgraniczającymi ulice i terenami niezbędnymi do wydzielenia ścieżek rowerowych, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi. Oznaczało to - w ocenie Sadu - że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości doszło do wydzielenia innych dróg, np. wewnętrznych, przejście ich na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa mogło nastąpić na podstawie czynności cywilnoprawnej (vide: "Regulowanie stanu prawnego nieruchomości pod drogi" Mirosław Gdesz. Anna Trembecka). Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., II SA 581/83, Prob. Praw. 1984, nr 10, s. 28). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 1997 r., III SA 422/96, Glosa 1998, nr 10, s. 29 wskazał, że: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą". W wyroku NSA z dnia 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, LEX nr 505307 czytamy: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 stwierdził: "Zastosowanie przy wydawaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznych w swej treści przepisów prawa nie może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji, tylko z tego powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia" (podobnie NSA w wyroku z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1642/94, Prok. i Pr. 1995, nr 7-8, s.70). W przedmiotowej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., przez Prezydenta W. w decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., stanowiącej o odmowie przyznania odszkodowania za grunt położony w W. w rejonie ul. [...] stanowiący działkę nr [...] o pow. [...] ha, obręb [...] oraz w decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. Organy przyjęły bowiem jedną z wykładni przepisu, który nastręczał problemy interpretacyjne. Prawidłowość tej wykładni nota bene została potwierdzona przez cytowane w sprawie orzecznictwo sądowe. Sąd podzielił, przy tym, stanowisko skarżącego, że nieprawidłowe było powołanie w decyzji Ministra, stwierdzającej nieważność, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa - przepisu art. 98 ust. 1 i 3 w związku z art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie odszkodowania za działkę nr [...] z obrębu [...] w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tryb ustalania odszkodowania określony w art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy jest odrębnym trybem od określonego w art. 98 ust. 1 ustawy i nie był on przedmiotem tego postępowania. Ponadto, w sprawie nie doszło na naruszenia konstytucyjnych praw dotyczących własności prywatnej. Przepisy Konstytucji RP nie stanowią o nieograniczonym charakterze prawa własności. Wydzielenie działki pod drogi nie musi prowadzić do naruszenia istoty prawa własności, o czym stanowi art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Odszkodowanie za faktyczne ograniczenie prawa własności może być bowiem dochodzone przed sądem cywilnym. W sytuacji zaistnienia ograniczenia możliwości wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości przeznaczonych pod drogi wewnętrzne, właścicielowi przysługiwać będzie droga cywilna do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w tym zakresie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2013 r., II SA/Gd 614/12 LEX nr 1370558). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.