I SA/Wa 2328/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie Sędzia WSA Monika Sawa (spr.) Asesor WSA Kamil Kowalewski Protokolant referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2024 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 2 października 2023 r., nr DO-II.7610.170.2023.AK Minister Rozwoju i Technologii (Minister/ organ) po rozpatrzeniu odwołania [...] S. A. z siedzibą w W. (skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Wojewody Śląskiego (organ I instancji) z 8 lipca 2022 r., nr NWIV.752.60.2015 o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w gminie P. , oznaczonego na k.m. [...] , obręb [...] , B. jako działka nr [...] o pow. 5,4820 ha wraz z prawem własności fragmentu linii kolejowej oraz urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją nr NWIV.752.60.2015 z 8 lipca 2022 r. organ I instancji działając na podstawie art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2021 r., poz. 146 ze zm.) odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 27 października 2000 r. przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w gminie P. , oznaczonego na k.m. [...] , obręb [...] , B. jako działka nr [...] o pow. 5,4820 ha wraz z prawem własności fragmentu linii kolejowej oraz urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Z decyzją powyższą nie zgodziła się spółka [...] , wniosła wskazując, że organ błędnie uznał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej oraz zbadaniu akt sprawy Minister wskazał, że podstawą materialnoprawną kontrolowanej decyzji był m.in. przepis art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. z 2021 r., poz. 146 ze zm.). Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Zgodnie z z kolei z art. 34 ust. 3 budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na gruntach, o których mowa w ust. 1, stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...]. Natomiast zgodnie z art. 34 ust. 4 nabycie praw, o których mowa w ust. 1 i ust. 3, nie może naruszać praw osób trzecich. Organ I instancji ustalił, że w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo własności przedmiotowej działki nr [...] przysługiwało Skarbowi Państwa. Ustaleń tych dokonał w oparciu o treść księgi wieczystej nr [...], w której jako właściciela nieruchomości oznaczonej m. in. jako działka nr [...], ujawniono Skarb Państwa. Podstawę ujawnienia prawa własności Skarbu Państwa stanowiło postanowienie Sądu Rejonowego w M. z 9 grudnia 2009 r., sygn. akt [...]. Zdaniem Ministra powyższe nie budzi wątpliwości i nie zostało zakwestionowane w toku postępowania. Odnosząc się do kolejnej przesłanki art. 34 ustawy z 8 września 2000 r., tj. posiadania gruntu przez [...] w dacie 5 grudnia 1990 r. Minister wskazał, że przepis ten zawiera wymóg, by [...] nie legitymowała się dokumentami o przekazaniu gruntów w formie prawem przewidzianej do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Minister zaznaczył, że podstawą stwierdzenia posiadania przez [...] gruntu Skarbu Państwa jest jeden z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzenia posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach. Minister podniósł, że na potwierdzenie wykazania spełnienia ww. przesłanki skarżąca przedłożyła do akt sprawy wypis z ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości). W związku z tym spełnione byłyby, zdaniem Ministra przesłanki uwłaszczenia zawarte w art. 34 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe co do przedmiotowej działki. Minister wskazał, następnie, że jednocześnie w toku postępowania uwłaszczeniowego organ I instancji ustalił, że działka nr [...] zajęta jest w części pod drogę publiczną. Minister wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy pisma Starostwa Powiatowego w C. z 3 listopada 2016 e., nr [...], pisma Powiatowego Zarządu Dróg w C. z 26 października 2016 r., nr [...]i schematu przebiegu drogi powiatowej nr [...] relacji P. – D. wynika, że 5 grudnia 1990 r. grunt stanowiący działkę nr [...] zajęty był pod drogę publiczną – drogę powiatową nr [...] (dawna droga wojewódzka nr [...]), zaliczoną do kategorii dróg wojewódzkich na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskich, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. Nr 30 poz. 151 ze zm.). Dalej wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich z 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160 poz. 1071). Zdaniem Ministra skoro grunt oznaczony jako działka nr [...] stanowił w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz w dniu 27 października 2000 r. drogę publiczną, a więc drogę zaliczoną na podstawie ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do jednej z kategorii tych dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) to nie mógł on pozostawać w wyłącznym posiadaniu [...] i nie mógł podlegać uwłaszczeniu jako grunt objęty prawem osób trzecich- zarządcy drogowego. Zdaniem Ministra zajęcie nieruchomości pod pas drogi publicznej uniemożliwia jej uwłaszczenie z uwagi na fakt, iż drogi publiczne są wyłączone z obrotu prawnego (co wynika bezpośrednio z art. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym. Minister wskazał jednocześnie że na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym 5 grudnia 1990 r., zarząd gruntami zajętymi pod drogi publiczne sprawują właściwe organy drogowe. Zarząd ten powstał z mocy prawa. W tych okolicznościach Minister podzielił ustalenia organu I instancji, że działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. i w dniu 27 października 2000 r., zajęta była w części pod pas drogi publicznej co uniemożliwia, zdaniem Ministra, wydanie przez organ decyzji uwłaszczającej [...] taką działką w trybie art. 34 ustawy z 8 września 2000 r. Organ odwołał się w tym zakresie także do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 674/16, w którym Sąd ten wskazał, że "... mając na uwadze, iż w tej dacie przedmiotowy grunt zajęty był pod drogę publiczną (drogę krajową) należało uwzględnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych z drogi takiej korzystać może każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych, zaś zgodnie z art. 19 ust. 5 tejże ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 października 2000 r., w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, był zarząd miasta. Jednocześnie art. 232 Kodeksu cywilnego stanowi, że w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Już proste zestawienie ze sobą treści przywołanych wyżej regulacji wyraźnie wskazuje, iż ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu ogranicza inne niż użytkownik wieczysty osoby w prawie do korzystania z danej nieruchomości, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnym prawem do korzystania z drogi publicznej i uniemożliwia zarządcy drogi wykonywanie jego zadań, co pozwala na stwierdzenie, iż ustanowienie użytkowania wieczystego na gruncie stanowiącym drogę publiczną w sposób oczywisty naruszałoby wynikający z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", wymóg poszanowania przy nabyciu użytkowania wieczystego praw osób trzecich" (publ. CBOSA, zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1766/14 - publ. CBOSA). Minister zaznaczył, że organ I instancji pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. znak: NWlV.752.60.2015 poinformował wnioskodawczynię, że z uwagi na fakt, iż działka nr [...] znajduje się częściowo w pasie drogi publicznej, to uwłaszczenie przedmiotową nieruchomością naruszy prawa osób trzecich oraz wskazał, iż uwłaszczeniu może podlegać jedynie geodezyjnie wyodrębniona część zajęta linią kolejową. W związku z tym organ I instancji wezwał wnioskodawcę do przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2022 r. projektu podziału geodezyjnego ww. działki, w celu zatwierdzenia podziału na podstawie art. 96 ust. lb w zw. z art. 95 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm. - dalej jako "ugn"). Pismo to pozostało bez odpowiedzi pomimo jego skutecznego doręczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej, iż brak wyłącznego posiadania (tzw. współposiadanie) przez [...] działki objętej wnioskiem o uwłaszczenie nie stanowi przeszkody do uwłaszczenia gruntu w trybie z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r., Minister wskazał, że zarzut ten jest chybiony, a stanowisko skarżącej nie znajduje uzasadnienia ani w powołanych powyżej przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ani w ugruntowanym stanowisku prezentowanym przez sądy administracyjne, m. in. w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 674/16, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 2977/02, w którym sąd wyraźnie wskazał, iż wniosek o wydanie decyzji uwłaszczeniowej na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. powinien zawierać dowody wskazujące na wyłączne posiadanie przez wnioskodawcę danej nieruchomości. Konkludując Minister uznał, że skoro zatem na gruncie przedmiotowej sprawy nie została spełniona przesłanka posiadania (wyłącznego) wynikająca z art. 34 ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz w związku z wystąpieniem negatywnej przesłanki uwłaszczenia, tj. naruszenia praw osób trzecich Minister Rozwoju i Technologii obowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 8 lipca 2022 r. znak NWlV.752.60.2015 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca spółka [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") poprzez brak podjęcia działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; b) art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 ab initio k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; c) art. 75 § 1 ab initio k.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wszystkie w związku z art. 96 ust. 2 i 3 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na nieprzeprowadzenie z urzędu przez Organ dowodu w postaci mapy podziału nieruchomości, który stanowiłby załącznik do decyzji uwłaszczeniowej i przerzucenie tego obowiązku na stronę postępowania, a w konsekwencji przerzucenie na stronę odpowiedzialności za błędy proceduralne organu administracji państwowej i pozbawieniu stronę rzeczywistej ochrony jej praw majątkowych. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 ustawy z dnia z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 2542), poprzez odmowę stwierdzenia nabycia na rzecz Spółki Polskie Koleje Państwowe S.A. z dniem 27 października 2000 r. ex lege prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o rozpatrzenie sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącej, a także o zwrot od organu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o którym mowa w art. 200 p.p.s.a., według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., przy czym stosownie do art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 34 ust. 1 ustawy o kOmercjalizaji i restrukturyzacji PP PKP. Zgodnie z nim grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Ustalony przez organ stan prawny w zakresie tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości nie jest kwestionowany. Nie jest również sporne, że zostało wykazane przez [...] posiadanie tej nieruchomości na określoną datę lecz nie wyłączne. Organy zasadnie uznały, że wypis z ewidencji gruntów stanowi dokument urzędowy i dopóki nie zostanie wykazane innym tego rodzaju dowodem, że informacje tam zawarte nie są zgodne ze stanem faktycznym, zgodnie z art. 76 § 1 kpa, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Brak dokumentów źródłowych stanowiących podstawę uwidocznienia w ewidencji gruntów [...] jako władającego takiego przeciwdowodu nie stanowi. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 a ustaw z 17 maja 1989 r prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U.2023.1752), w ewidencji gruntów ujawnia się m. inn. władających gruntem. Z kolei z art. 22 tej samej ustawy wynika obowiązek aktualizacji danych ewidencyjnych. Wszystko to daje podstawy do przyjęcia, że podmiot uwidoczniony w ewidencji gruntów był władającym tym gruntem w określonej w nim dacie. Trafnie Minister wskazał, że stwierdzenie posiadania następuje na podstawie jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzania posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe gruntów będących własnością Skarbu Państwa. Zgodnie z § 2 pkt 1 ppkt 2 tego rozporządzenia jednym z takich dokumentów jest wypis z ewidencji gruntów. Jak wynika z dowodów zebranych w sprawie skarżąca taki dowód przedstawiła i to aktualny na datę 5 grudnia 1990 r. Oczywisty jest także brak dokumentów o przekazaniu tego gruntu w zarząd [...] . Nie budzi również wątpliwości i nie jest kwestionowane, że działka nr [...] znajduje się częściowo w pasie drogi publicznej, w związku z czym uwłaszczenie przedmiotową nieruchomością naruszy prawa osób trzecich i uwłaszczeniu w tej sytuacji może podlegać jedynie geodezyjnie wyodrębniona część zajęta linią kolejową. Konieczne jest zatem wydzielenie działki ewidencyjnej na potrzeby uwłaszczenia, z tym, że wbrew stanowisku organów mapę z projektem podziału winien sporządzić organ a nie strona. Zgodnie z art. 7 kpa to na organie ciąży obowiązek dokonania wszelkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia. Wyrażona w art. 7a kpa zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ konieczność podejmowania wszelkich czynności, które służą rozstrzygnięciu sprawy. Organ z urzędu zobowiązany jest przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. NSA wyrok z 26 października 1984 r. II SA 1205/84). Nie znaczy to oczywiście, że strona jest zwolniona ze współdziałania, co jednak nie oznacza, że zwalnia to organ od działania. Jak się wskazuje w orzecznictwie brak jest w świetle art. 7 kpa podstaw do biernej postawy organu w sytuacji w której oczywistym jest, tak jak w tym przypadku, że strona Skarżąca ma prawo do uwłaszczenia ale z pewnym ograniczeniem. Strona postępowania administracyjnego ma prawo liczyć na to, że organ podejmie wszystkie niezbędne czynności które będą służyły prawidłowemu ustaleniu stanu faktycznego (art. 8 kpa), w sposób wyczerpujący zbierze i rozpatrzy materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), w tym dopuści dowody przyczyniające się do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (art. 75 § 1 kpa) i dopiero na podstawie prawidłowo zebranych dowodów ustali stan faktyczny, do czego zobowiązuje go art. 80 kpa. Organ co prawda prawidłowo ustalił stan faktyczny jednakże nie przeprowadził ostatniego dowodu tj. nie zlecił sporządzenia mapy podziału bezzasadnie przerzucając ten obowiązek na stronę. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 96 ust. 1b ustawy z 21 sierpnia 1991r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2021.1899), dalej "ugn" w przypadku wydzielania nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa, nie wydaje się decyzji o podziale o której mowa w ust. 1 tego przepisu. Ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego zatwierdza podział. Na podstawie art. 96 ust. 1b ugn dokonuje się zatwierdzenia podziału w decyzji potwierdzającej nabycie własności lub nabycie użytkowania wieczystego a rozstrzygnięcie o podziale znajduje się w sentencji decyzji. Mapa podziału stanowi załącznik do decyzji. Z przepisem tym koreluje art. 95 pkt 3 ugn zgodnie z którym wydzielenie części nieruchomości której część została nabyta z mocy prawa może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Poza tym w świetle przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami brak jest podstaw do sporządzenia mapy przez podmiot, który nie ma interesu prawnego w żądaniu podziału. Takiego interesu prawnego nie ma jeszcze [...] gdyż nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do nieruchomości (art. 97 ust. 1 ugn). Dlatego Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia art. 7. 8, 76 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Braki w zakresie postępowania dowodowego czynią przedwczesną ocenę naruszenia wskazanego w skardze art. 34 ustawy o komercjalizacji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany sporządzenia mapy i sporządzi ją na koszt organu. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i 135 Ppsa Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 Ppsa zasądzając od przegrywającego organu na rzecz strony zwrot kosztów wpisu w kwocie 200 zł.