I SA/Wa 2269/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. i S. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 11 czerwca 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) "E. F. i S. F. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie wskazując, że na postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. nie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na postanowienie wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydane w oparciu o treść art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a.") wobec wniesienia przez skarżących zażalenia na bezczynności Prezydenta [...] na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Należy wskazać, że tryb uregulowany w ww. przepisie jest trybem szczególnym i stanowi swoisty środek zaskarżenia w sytuacji, w której w ocenie strony postępowania zachodzi stan bezczynności organu lub postępowanie prowadzone przez dany organ jest prowadzone przewlekle. W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wskazuje się, że "Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13). W sytuacji zatem, gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć jednakże tylko skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło ww. zażalenie. Złożenie zażalenia w tym trybie stanowi bowiem tylko przesłankę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie nie należy do żadnego z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem skarga na nie jest niedopuszczalna. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.