I SA/Wa 2183/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Dargas Asesor WSA Kamil Kowalewski Protokolant starszy referent Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2024 r. sprawy ze skargi A. D., B. R., E. R., G. K., J. K. [1], K. Z., J. K. [2], E. K., P. B., T. R., Z. S. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz A. D., B. R., E. R., G. K., J. K. [1], K. Z., J. K. [2], E. K., P. B., T. R., Z. S. solidarnie kwotę 884 (osiemset osiemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, dalej "Komisja", z 6 września 2023 r., sygn. akt KR VI R 21/22: -uchylono decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 21 listopada 2012 r., nr 504/GK/DW/2012 w całości, - odmówiono spadkobiercom dawnych właścicieli nieruchomości [...] – ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do działki o nr ew. [...] położonej w [...] przy [...] w [...] – księga wieczysta [...]; -uchylono decyzję Zarządu [...] z dnia 28 lutego 2014 r., nr 3/2014. W przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Komisja, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r .o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich , wydanych z naruszeniem prawa (D.U. 2021, poz. 795)., dalej "ustawa z 9 marca 2017 r.", postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. wszczęła z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r., nr 504/GK/DW/2012, ustanawiającej użytkowanie wieczyste do wyżej opisanej nieruchomości. Postanowienie to zostało ogłoszone na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości (www.gov.pl/sprawiedliwosc) w zakładce Komisją Weryfikacyjna w dniu 12 czerwca 2017 r. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Komisja połączyła do wspólnego rozpoznania sprawy dotyczące: decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 29 października 2013 r. nr 436/GK/DW/2013 (sygn.. akt R 6/17), nr 504/GK/DW/2012, sygn. akt R 6/17, decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 29 października 2013 r., nr 437/GK/DW/2013, sygn. akt R 5/17. Decyzją z dnia 14 listopada 2017 r., sygn. akt R 5/17, Komisja m.in. na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. uchyliła decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 29 października 2013 r., nr 437/GK/DW/2013 i umorzyła postępowanie przed Prezydentem m.st. Warszawy. Od powyższej decyzji Komisji, skargi w dniu 15 grudnia 2017 r. wnieśli: A. D., B. R., T. R., Z. S., J. K., G. K., K. Z., M. K., P. B., E. R., wnioskując o jej uchylenie. Następnie od powyższej decyzji Komisji, skargę w dniu 28 grudnia 2017 r. wniosło m.st. Warszawa, wnioskując o uchylenie wskazanych w skardze fragmentów jej uzasadnienia. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 78/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2017 r. W jego uzasadnieniu wskazano, że Komisja, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób rażący naruszyła art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., albowiem w dacie jej wydania przedmiotowy artykuł nie dawał Komisji kompetencji do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej i jednoczesnego umorzenia powstępowania dekretowego przed Prezydentem m.st. Warszawa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w dniu 3 września 2019 r. wniosła Komisja, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt I OSK 473/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komisji. Ponownie rozpoznając sprawę Komisja ustaliła, że nieruchomość położona w [...], w dzielnicy [...], przy dawnej ul. [...] i ul. [...] (aktualnie [...]) stanowi działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 1379 m2.. Została ona wydzielona z działki ewidencyjnej nr [...]. Prowadzona jest dla nie księga wieczysta nr [...]. Działka nie jest obciążona prawami osób trzecich. Przed wybuchem II wojny światowej na niniejszej nieruchomości znajdowały się dwa budynki czterokondygnacyjne, frontowe, oraz dwie murowane oficyny. W wyniku działań wojennych pierwsze z tych obiektów zostały całkowicie zniszczone – VII kategoria zniszczeń. Pozostałe (oficyny) nie zostały zniszczone- I kategoria zniszczeń. Następnie oficyny i pozostałości po budynkach frontowych zostały rozebrane w związku z postanowieniami planu miejscowego. Obecnie działka jest niezabudowana. Działka ewidencyjna nr: [...] nie została wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...], nie figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz nie została wyznaczona do włączenia do tej ewidencji. W dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej działka objęta jest uchwałą nr XCIV/2749/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 9 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] (Dz. U. Woj. Maz. z 2010 r. Nr 201, poz. 5774); zwanej dalej "Planem" Jak wynika z rysunku planu stanowiącego załącznik numer jeden do Planu (zwanego dalej: "załącznik nr 1", ww. działka ewidencyjna znajdują się w strefie oznaczonej w tej uchwale symbolem 10.U/UK Teren ten składa się dodatkowo z 12 działek ewidencyjnych o nr: [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W ramach przepisów ogólnych Planu ustalono ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego m.in. -w zakresie kompozycji funkcjonalno-przestrzennej poprzez realizację zabudowy wokół budynku [...] od strony [...], [...] i [...] jako uzupełnienie tkanki miejskiej ścisłego centrum oraz przeznaczenie jej pod funkcję cenotwócze – zgodnie z przepisami szczegółowymi n.in. dla terenu 10.U/UK ( § 5 ust. 1 pkt 1 lit b Planu), -w zakresie kształtowania zabudowy poprzez ukształtowanie zabudowy wzdłuż [...] 1.KD-Z w formie pierzei ulicznych nawiązujących wysokością do istniejących budynków tworzących przeciwległe pierzeje – zgodnie z rysunkiem planu i przepisami szczegółowymi m.in. dla terenu 10 U/UK (§ 5 ust. 1 pkt 2 lit. c Planu; -w zakresie zagospodarowania terenu poprzez zaspokojenie potrzeb parkingowych przy uwzględnieniu ograniczeń w dostępności centrum miasta dla samochodów osobowych – zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 lit c Planu; Stwierdzono, że przestrzenią publiczną na obszarze jest udostępniona ogólnie przestrzeń otwarta na terenie przeznaczonym pod zabudowę oznaczona symbolem 10.U/UK (§ 9 ust. 1 pkt 7. W obrębie wymienionym m.in. w § 9 ust. 1 pkt 7 nakazano min. rozgraniczenie ruchu kołowego i pieszego oraz dostosowanie do potrzeba osób niepełnosprawnych powierzchni i urządzeń przeznaczonych dla ruchu pieszego (§ 9 ust. 2 pkt 1 i 2 Planu). W przepisach szczegółowych dla strefy 10.U/UK ustalono przeznaczenie podstawowe: usługi z zakresu handlu, biur, gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa, kultury oraz przeznaczenie uzupełniające (parking podziemny - § 25 ust. 1 pkt 1 i 2 Planu). Ustalono minimalną powierzchnię zabudowy działki budowlanej 0,50 ha i realizację zabudowy w formie 2 budynków usytuowanych w ostrej granicy, przy czym dla budynku powstającego jako drugi nakazano nawiązanie do pierwszego w zakresie kompozycji W zakresie realizacji parkingów: a) zakazano realizacji parkingów w formie garaży nadziemnych, b) dopuszczono realizację maksymalnie trzech kondygnacji parkingów podziemnych, c) ustalono zachowanie, z możliwością przebudowy istniejącego parkingu podziemnego nad stacją [...], d) dopuszczono realizację przejazdów między parkingami wymienionymi w lit. a i w lit. c oraz parkingiem pod placem miejskim 9.KPp (§ 25 ust. 2 pkt 4 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Ustalono następujące wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu: a) wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, wynoszący 0%, b) wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy, wynoszący 6, c) wysokość zabudowy wynoszącą: - minimum 24 m, - maksimum 26 m, c) wysokość zabudowy dla zwyżki wynoszącą maksimum 36 m (§ 25 ust. 2 pkt 5 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Określono przebiegi linii zabudowy zgodnie z rysunkiem planu: a) obowiązujących, b) nieprzekraczalnych, c) nieprzekraczalnych dla parterów budynków, d) nieprzekraczalnych dla zwyżki zabudowy (§ 25 ust. 2 pkt 6 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). W zakresie kształtowania zabudowy nakazano realizację w poziomie parteru ciągu ogólnodostępnych wnętrz, stanowiącego powiązanie piesze pomiędzy terenem placu miejskiego 9.KPp i ulicą 6.KD-L (§ 25 ust. 2 pkt 7f Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Nadto zakazano realizacji ogrodzeń (§ 25 ust. 2 pkt 9 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Z załącznika nr 1 do Planu wynika, że przewidywany parking ma obejmować całą strefę oznaczoną symbolem 10.U/UK. Działka nr [...] znajduje się zaś w ciągu ogólnodostępnych wnętrz przewidzianym przez § 25 ust. 2 pkt 7f Planu z dnia 9 listopada 2010 r. W pkt 1 załącznika nr 3 do Planu z dnia 9 listopada 2010 r. "Sposób realizacji inwestycji zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...], z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych m.st. Warszawy oraz zasady ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych", wskazano, że sposób realizacji inwestycji zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w [...]z zakresu infrastruktury technicznej i innych należy do zadań własnych m.st. Warszawy. Nadto stwierdzono, iż realizacja projektu planu jest bardzo kosztowna. Określone w prognozie wartości są wielkościami szacunkowymi i w przyszłości mogą odbiegać od rzeczywistych. Szacunkowe koszty realizacji inwestycji celu publicznego na obszarze m.p.z.p. w rejonie [...] w [...] określono przy tym na 350 000 000 zł odnośnie: wymiany płyt oraz budowy i przebudowy podziemnej infrastruktury komunikacyjnej oraz na 194 600 000 zł w zakresie: budowy i przebudowy dróg oraz przestrzeni publicznych. Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia 14 lipca 2004 r., [...], pierwotnymi współwłaścicielami nieruchomości hip. nr [...] byli: A. D. w [...] częściach, M. D. w 2/40 częściach, A. K. w 11/40 częściach, T. K. w 15/40 częściach, J. S. w 5/40 częściach i jego małżonka S. S. z d. [...] w 5/40 częściach. Małżonkowie J. S. i S. S. z d. [...] stali się przy tym współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu z dnia [...] marca 1933 r., Rep. [...], sporządzonego przed notariuszem M. K. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 stycznia 1991 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po A. D. nabyli: S. D. w 2/8 częściach, S. K. w 3/8 częściach i A. S. w 3/8 częściach z wyłączeniem udziału objętego ustawową wspólnością małżeńską. Majątek objęty ustawową wspólnością małżeńską nabyły zaś S. K. i A. S. w 1/2 części każda z nich. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 28 grudnia 1990 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po S. D. nabyły: S. K. i A. S. w 1/2 części każda z nich. W akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] listopada 2009 r.. Rep. A nr [...], sporządzonym przed not. R. G., stwierdzono, że spadek po S. K. nabyli H. K. i K. K. po 1/2 części każde z nich. Postanowieniem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po A. S. nabyły I. B. ( potem W.) i M. M. (poprzednio S.) po 1/2 części spadku każda z nich. W akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] lutego 2015 r., Rep. A nr [...], sporządzonym przed not. K. O., stwierdzono, że spadek po H. K. nabył w całości K. K. W akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] sierpnia 2017 r., Rep. A nr [...], sporządzonym przed not. K. N., stwierdzono, że spadek po I. W. nabyli: H. W., A. D. i P. B. po ,1/3 części każde z nich. I W akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] kwietnia 2021 r., Rep. A nr [...], sporządzonym przed not. M. Z., stwierdzono, że spadek po H. W. na podstawie testamentu objętego aktem notarialnym sporządzonym w dniu [...] lipca 2017 r. przez not. E. K. za Rep. A nr [...] nabył w całości W. J. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...]w [...] z dnia [...] listopada 1988 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po M. D. nabyła w całości M. K. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] września 2000 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że: -spadek po S. S. nabyli: K. K. w 3/4 częściach spadku oraz J. S. w 1/4 części spadku, z wyłączeniem udziału spadkodawczyni w majątku dorobkowym, który w całości nabyła K. K., -spadek po J. S. nabyły: J. S. oraz K. K. po 1/2 części spadku każda z nich. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] stycznia 1999 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po K. K. nabyli: G. K. i J. K. po 1/2 części spadku każde z nich. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] marca 1988 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po J. S. nabył w całości S. B. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] października 1997 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po S. B. nabyła w całości K. Z. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1991 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po T. K. nabyły: L. K., B. R. i Z. S. po 1/3 części spadku. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1997 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po L. K. nabył w całości T. R. Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po A. K. nabyły w zakresie nieobjętym wspólnością majątkową: H. L., L. D. i K. M. w 1/3 części każda z nich, zaś w zakresie objętym wspólnością majątkową wyłącznie L. D. i K. M. w 1/2 części spadku każda z nich. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] lutego 1995 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po L. D. nabył A. D. w całości. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że spadek po H. L. nabyli K. M. i A. D. po 1/2 części spadku każde z nich. Na podstawie testamentu z dnia [...] listopada 1995 r. K. M. wyznaczyła E. R. powiernikiem i wykonawcą swego testamentu. Nadto przekazała E. R. całość swego majątku na następujące cele: sprzedaż według uznania powiernika, spłacenie długów i wydatków związanych z pogrzebem oraz sporządzeniem testamentu, podzielenie spadku pomiędzy dzieci powiernika, jeśli ta umrze w przeciągu 30 dni po śmierci testatorki. Testatorka zmarła w dniu [...] kwietnia 2009 r. Orzeczeniem Sądu Najwyższego w [...] z dnia [...] października 2009 r., nr akt [...], stwierdzono, że kuratorem masy spadkowej po zmarłej K. M. została ustanowiona E. R. Postanowieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2012 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że podlega uznaniu za skuteczne na obszarze Polski, z wyłączeniem nieruchomości położonych w Polsce, orzeczenie Sądu Najwyższego w [...] i [...] z dnia [...] października 2009 r., nr akt [...], stwierdzające, że kuratorem masy spadkowej przy istnieniu testamentu po zmarłej w dniu [...] kwietnia 2009 r. K. M. została ustanowiona E. R. W dniu 28 października 1946 r. adw. W. B. - pełnomocnik właścicieli nieruchomości hip. nr [...] - został zatrzymany przez Wydział [...] Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego do dyspozycji Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1947 r., Nr [...], skazany został na sześć lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został skrócony do trzech lat z utratą praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na okres dwóch lat. W dniach od [...] października 1946 r. do [...] października 1949 r. przebywał on w zakładzie karnym. Okres pozbawienia praw publicznych i obywatelskich praw honorowych upłynął z dniem [...] października 1951 r. Uchwałą z dnia 7 listopada 1946 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła zastępcę adw. W. B. w osobie adw. S. J. W dniu [...] grudnia 1946 r. funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego dokonali rewizji w kancelarii adw. W. B. przy ul. [...] w [...], uniemożliwiając do niej jakikolwiek dostęp do dnia [...] grudnia 1946 r. W dniu 3 stycznia 1947 r. adw. S. J. złożył w imieniu właścicieli hipotecznych wniosek o przyznanie im prawa własności czasowej nieruchomości położonej przy ul. [...] i ul. [...]. Pismo to zostało opatrzone datą 30 grudnia 1946 r. i sporządzone na druku pochodzącym z kancelarii adw. W. B. Objęcie gruntu w posiadanie nastąpiło na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji w sprawie obejmowania gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz. U. z 1948 r. Nr 6, poz. 43) w dniu 16 sierpnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 20 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. Pismem z dnia 20 października 1950 r. adw. W. B. został wezwany przez Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawa, jako pełnomocnik właścicieli nieruchomości, do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 30 grudnia 1946 r. m.in. poprzez złożenie pełnomocnictwa. Akta prowadzone dla przedmiotowej nieruchomości nie wskazują na złożenie tego dokumentu. Wniosek dekretowy nie został rozpoznany przez Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie. Decyzją z dnia 21 listopada 2012 r., nr 504/GK/DW/2012, Prezydent m.st. Warszawa ustanowił na 99 lat prawo, użytkowania wieczystego w stosunku do działki ew. nr [...] na rzecz: A. D. w udziale wynoszącym 88/640 części gruntu, E. R. w udziale wynoszącym 88/640 części gruntu, Z. S. w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, B. R. w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, T. R. w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, J. K. w udziale wynoszącym 55/640 części gruntu, G. K. w udziale wynoszącym 55/640 części gruntu, A. Z. w udziale wynoszącym 50/640 części gruntu, M. K. w udziale wynoszącym 32/640 części gruntu, H. K. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, K. K. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, I. W. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, M. M. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu (pkt I decyzji). Z tego tytułu Prezydent m.st. Warszawy ustalił czynsz symboliczny w wysokości 1379,00 zł netto (pkt II decyzji). W jej uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa nieruchomość jest objęta Planem z dnia 9 listopada 2010 r. Teren ten znajduje się w strefie oznaczonej symbolem 10.U/UK, dla której jako przeznaczenie podstawowe ustalono usługi z zakresu: handlu, administracji i biur, gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa, kultury, zaś jako przeznaczenie uzupełniające - parking podziemny. Wywodzono przy tym, że korzystanie z gruntu przez spadkobierców dawnych współwłaścicieli da się pogodzić z jego przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r., nr 177/GK/DW/2012, Prezydent m.st. Warszawa sprostował oczywiste omyłki pisarskie w ww. decyzji w ten sposób, że w miejsce omyłkowo wpisanych danych osoby, na rzecz której ustanowiono prawo użytkowania wieczystego, tj. "A. Z." wpisano poprawne dane, tj. "K. Z.". Decyzja z dnia 21 listopada 2012 r. została wykonana aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2013 r., Rep. A [...], sporządzonym przed notariuszem P. S. Opisując stosunki własnościowe Komisja ustaliła, że nieruchomość położona przy dawnej ul. [...] i ul. [...] w [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. i na podstawie jego art. 1 z dniem wejścia w życie dekretu, to jest w dniu 21 listopada 1945 r., grunty te przeszły na własność Gminy Miasta Stołecznego Warszawy. Na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130 z późn. zm.) z dniem 13 kwietnia 1950 r. własność gruntów przy dawnej ul. [...] i ul. [...] przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z dnia 28 lutego 2014 r., nr 3/2014, Zarząd [...] orzekł o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego: -A. D.w udziale wynoszącym 88/640 części gruntu, -E. R. w udziale wynoszącym 88/640 części gruntu, -Z. S. w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, -B. R.w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, -T. R. w udziale wynoszącym 80/640 części gruntu, -J. K. w udziale wynoszącym 55/640 części gruntu, -G. K. w udziale wynoszącym 55/640 części gruntu, -K. Z. w udziale wynoszącym 50/640 części gruntu, -M. K. w udziale wynoszącym 32/640 części gruntu, -H. K. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, -K. K. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, -I. W. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, -M. M. w udziale wynoszącym 8/640 części gruntu, w prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej dz. ew. nr [...]. Jako podstawę prawną wydania tego aktu wskazano m.in. art. 1 ust. 1 a pkt 2 i ust. 4, art. 3 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 oraz art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83). Na mocy umowy o dział spadku sporządzonej w formie aktu notarialnego przed not. P. P. w dniu [...] czerwca 2014 r., Rep. A nr [...], M. M. oraz I. W. dokonały działu spadku po A. S. w ten sposób, że udział wynoszący 16/640 części we współwłasności działki ew. nr [...] nabyła I. W. w całości. Nadto umową, której treść została wyrażona w tym samym akcie notarialnym, I. W. darowała: -swojej córce A. D. udział we współwłasności tej działki wynoszący 2/200 części, a obdarowana darowiznę tę przyjęła. -swojemu synowi P. B. udział we współwłasności tej działki wynoszący 2/200 części, a A. B. działająca za obdarowanego darowiznę tę przyjęła, -swojej wnuczce W. P. udział we współwłasności ww. działki ewidencyjnej wynoszący 1/200 części, a A. D. działająca jako przedstawiciel ustawowy obdarowanej darowiznę tę przyjęła. Umową z dnia [...] marca 2015 r., sporządzoną w formie aktu notarialnego przed not. B. L., Rep. A nr [...], B. R. darowała swojej siostrze Z. S. m.in. udział wynoszący [...] części we współwłasności dz. ew. nr [...], a obdarowana darowiznę tę przyjęła. Umową z dnia [...] kwietnia 2015 r., sporządzoną w formie aktu notarialnego przed notariuszem. B. L., Rep. A nr [...], T. R. m.in. darował swojej matce B. R. udział wynoszący 80/640 części we współwłasności ww. działki, a obdarowana darowiznę tę przyjęła. Komisja wskazała szczegółowo w decyzji dowody stanowiące podstawę ustalenia stanu faktycznego. Dokonując oceny zebranych dowodów Komisja uznała, że nie wiadomo czy został skutecznie złożony wniosek o przyznanie własności czasowej. Zdaniem Komisji, należało jednak uwzględnić okoliczności w postaci: aresztowania adw. W. B., rewizji jego kancelarii przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, pozbawienia go praw publicznych i obywatelskich aż do 1951 r. oraz ustanowienia jego zastępcy. Nadto należało mieć na uwadze znaczny przedział czasu, jaki upłynął od opisywanych zdarzeń, który poważnie utrudnia szczegółowe ustalenie wszystkich elementów stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, Komisja odwołała się do art. 8 § 1 kpa i przyjęła, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniałe wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść stron i przyjąć, że ww. wniosek dekretowy został skutecznie złożony. Z tego też powodu zachodziła konieczność jego merytorycznej oceny, czego też dokonano poniżej. Art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., stanowiący podstawę rozstrzygnięcia uzależnia przyznanie własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) od spełnienia tzw. przesłanki planistycznej, czyli od ustalenia, iż korzystanie z gruntu przez wnioskodawcę jest możliwe do pogodzenia z postanowieniami planu zabudowania (obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) określającymi przeznaczenie gruntu, którego dotyczy wniosek dekretowy. Jedynym kryterium, które winien mieć na uwadze organ rozpoznający wniosek byłego właściciela jest możliwość pogodzenia korzystania z gruntu przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem tego gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego a ograniczenie się do stwierdzenia, że obecny stan zagospodarowania nieruchomości wyklucza możliwość korzystania z niej przez dotychczasowego właściciela nie jest wystarczającą argumentacją dla decyzji odmownej z art. 7 ust. 2 dekretu. Odmowa przyznania żądanego prawa jest uzasadniona wówczas, gdy korzystanie z gruntu przez byłego właściciela lub jego następców prawnych nie daje się pogodzić z funkcją, przypisaną nieruchomości, w planie zabudowania (zagospodarowania przestrzennego). Dotyczy to przeznaczenia terenu pod: skwery, dziedzińce i postoje oraz na urządzenie dróg wraz z urządzeniami pomocniczymi, cele użyteczności publicznej, współżycia społecznego lub dla przedstawicielstw dyplomatycznych oraz pod projektowane ulice, cele oświatowe, ogródki działkowe i drogę, place, tereny infrastruktury - energetyki oraz na inwestycje celu publicznego. Przy rozpoznawaniu wniosków z dekretu z dnia 26 października 1945 r. organ wydający orzeczenie obowiązany jest uwzględnić plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie orzekania. Komisja przedstawiła definicję pojęcia "przestrzeń publiczna" jak stanowiącej dobro publiczne, wspólnie służące społeczności lokalnej, wykorzystywane egalitarnie przez ogół obywateli, finansowane przez fundusze publiczne oraz udostępniane nieodpłatnie. W przeciwieństwie do dóbr prywatnych dobra publiczne mogą być użytkowane jednocześnie przez wszystkich zainteresowanych. Takie rozumienie przestrzeni publicznej współgra z jej legalną definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977; dalej: pzp). Zgodnie bowiem z jego treścią obszarem przestrzeni publicznej jest obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Dokonana w planie z dnia 9 listopada 2010 r. kwalifikację obszaru, w obrębie którego znajduje się przedmiotowa działka - § 9 ust. 1 pkt 7 Planu z dnia 9 listopada 2010r., w którym stwierdzono, że przestrzenią publiczną na obszarze planu jest m.in. ogólnie udostępniona przestrzeń otwarta na terenie przeznaczonym pod zabudowę, oznaczona symbolem 10.U/UK. Przepis ten ze względu na swoje brzmienie może budzić wątpliwości odnośnie faktu, czy dz. ew. nr [...] stanowi wskazany w nim obszar, a więc czy jest przestrzenią publiczną. W ocenie Komisji cała działka ew. nr [...] stanowi przestrzeń publiczną, a identyczne stanowisko zajęło również m.st. Warszawa w piśmie z dnia 7 lipca 2022 r. (k. 126 akt KR VIR 21/22). Należy przy tym zauważyć, że: § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 Planu z dnia 9 listopada 2010 r. wprost przewidziały dostęp ruchu kołowego i pieszego m.in. do omawianego obszaru, § 25 ust. 2 pkt 9 Planu z dnia 9 listopada 2010 r. zakazał realizacji tam ogrodzeń, § 25 ust. 2 pkt 7f Planu z dnia 9 listopada 2010 r. nakazał realizację w poziomie parteru ciągu ogólnodostępnych wnętrz, stanowiącego powiązanie piesze pomiędzy terenem placu miejskiego 9.KPp i ulicą 6.KD-L, a ciąg ten obejmuje ww. działkę. Nadto załącznik nr 1 wskazuje, że działka ew. nr [...] stanowi obszar dostępny dla każdego i położony w [...] Miasta Stołecznego, w bezpośrednim sąsiedztwie [...]. Niewątpliwie więc stanowi on "ogólnie udostępnioną przestrzeń otwartą". Odnośnie przeznaczenia tego terenu pod zabudowę, to w przepisach ogólnych Planu z dnia 9 listopada 2010 r. przewidziano: -realizację zabudowy wokół budynku [...] od strony ul. [...] [...] i ul. [...], zgodnie z przepisami szczegółowymi m.in. dla terenu 10.U/UK (§ 5 ust. 1 pkt 1 lit. b Planu z dnia 9 listopada 2010 r.), -ukształtowanie zabudowy wzdłuż [...] 2.KD-Z i ul. [...] .KD-Z w formie pierzei ulicznych, zgodnie z rysunkiem planu i przepisami szczegółowymi m.in. dla terenu 10.U/UK (§ 5 ust. 1 pkt 2 lit. c Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Nadto w części szczegółowej w zakresie dotyczącym całej strefy 10.U/UK zamieszczono przepisy regulujące: ogólne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 25 ust. 2 pkt 1 i 2 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.), wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 25 ust. 2 pkt 5 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.) oraz przebiegi linii zabudowy zgodnie z rysunkiem planu (§ 25 ust. 2 pkt 6 Planu z dnia 9 listopada 2010 r.). Jednocześnie Komisja przyjęła, że cały teren 10.U/UK, a więc również działka ew. nr [...] jest terenem przeznaczonym pod zabudowę. To zaś prowadzi do oczywistego wniosku, zgodnie z którym również przedmiotowa działka jest przestrzenią publiczną w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt 7 Planu z dnia 9 listopada 2010 r. Mając powyższe na uwadze, Komisja przyjęła, że zawarte w Planie z dnia 9 listopada 2010r. postanowienia przewidują uczynienie z terenów oznaczonych symbolem 10.U/UK, a więc również z przedmiotowej działki, obszaru: powszechnie dostępnego, służącego zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnej, wykorzystywanego egalitarnie oraz udostępnianego nieodpłatnie. Potwierdzają to zarówno przedstawione powyżej rozważania, jak i zdawałoby się oczywiste, lecz w kontekście niniejszej sprawy dużo mówiące przepisy Planu z dnia 9 listopada 2010 r., które: na obu obszarach nakazały rozgraniczenie ruchu kołowego i pieszego oraz zakazały realizacji ogrodzeń. Zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360; dalej: kc) w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Z przedmiotowego artykułu wynika, że uprawnienie do korzystania z nieruchomości przysługujące użytkownikowi wieczystemu jest skuteczne erga omnes, a więc dotyczy także właściciela takiej nieruchomości (w przedmiotowej sprawie m.st Warszawy), który nie może sobie pozostawić uprawnienia do częściowego korzystania z nieruchomości. Właściciel wyzbywa się w tym zakresie swoich uprawnień przysługujących mu w odniesieniu do nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Użytkownik ma również prawo do korzystania z gruntu z wyłączeniem innych osób podobnie jak właściciel - ustanowienie użytkowania wieczystego wyłącza możliwość korzystania z nieruchomości przez osoby trzecie. Przysługujące mu prawo korzystania z nieruchomości obejmuje przy tym m.in. prawo wznoszenia budynków i innych urządzeń, w tym np. płotów lub podobnych przeszkód utrudniających osobom trzecim dostanie się na obszar nieruchomości. Użytkownik wieczysty 22 ma również prawo wynająć lub wydzierżawić grunt nabyty w użytkowanie wieczyste i pobierać czynsz lub opłaty za sam wstęp na daną działkę. Mając na uwadze powyższe, Komisja stwierdziła, iż w niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawa błędnie ustalił, iż korzystanie z przedmiotowego gruntu przez spadkobierców dawnych właścicieli da się pogodzić z jego przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, naruszając tym samym omówione przepisy kpa. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż niniejszy teren był i pozostaje w istocie ogólnie dostępny. Wynika to bowiem wyłącznie z dobrej woli beneficjentów, którzy faktycznie nie wykonywali swych uprawnień wynikających z wydanej decyzji reprywatyzacyjnej. Gdyby zaś zdecydowali się na skorzystanie choćby z niektórych z nich, a więc np. postanowili ogrodzić działkę, automatycznie doszłoby do unaocznienia się antynomii pomiędzy korzystaniem przez nich z gruntu a jego przeznaczeniem według Planu z dnia 9 listopada 2010 r. Art. 7 ust. 2 Dekretu z dnia 26 października 1945 r. ma zaś zdaniem Komisji przeciwdziałać zarówno faktycznemu korzystaniu z nieruchomości w sposób sprzeczny z planem, jak i samej potencjalnej możliwości wystąpienia tego rodzaju stanu rzeczy. Działka ew. nr [...] została przeznaczona w Planie z dnia 9 listopada 2010 r. na parking podziemny. W związku z tym Komisja stwierdziła, że postanowień Planu z dnia 9 listopada 2010 r., przewidujących budowę przedmiotowego obiektu nie można pogodzić z korzystaniem z gruntu przez beneficjentów ze względu na fakt, iż nie są oni w stanie zrealizować przedmiotowej inwestycji. Aby bowiem je wykonać, musieliby stać się i właścicielami ewentualnie użytkownikami wieczystymi wszystkich działek, na których ma powstać planowany parking, a więc całej strefy oznaczonej symbolem 10.U/UK. Nadto teoretycznie musieliby być w stanie przeznaczyć na ten cel znaczne środki oraz dysponować stosowną wiedzą i zdolnościami organizacyjnymi (logistycznymi). Teoretycznie osoby prywatne mogą zbudować jeden mały parking podziemny na niewielkiej powierzchniowo nieruchomości. W niniejszej sprawie parking musi jednak obejmować 13 działek ewidencyjnych usytuowanych w [...] w całej strefie 10.U/UK. Aby więc zrealizować przedmiotową inwestycję musieliby nabyć własność lub użytkowanie wieczyste wszystkich niniejszych działek oraz dysponować stosownymi zdolnościami organizacyjnymi i zasobami. Z oczywistych względów nie spełniają oni tych wymogów. Powyższe rozważania potwierdzają przy tym postanowienia Załącznika nr 3, w którym wskazano, że sposób realizacji inwestycji zapisanych w Planie z dnia 9 listopada 2010r. z zakresu infrastruktury należy do zadań własnych m.st. Warszawy, a realizacja projektu planu jest bardzo kosztowna. Szacunkowe koszty realizacji inwestycji celu publicznego na obszarze m.p.z.p. w rejonie [...] w [...] określono przy tym na [...] zł odnośnie: wymiany płyt oraz budowy i przebudowy podziemnej infrastruktury komunikacyjnej. W ocenie Komisji sprzecznym zatem z zasadami logiki byłoby przyjmowanie, że strony są w stanie spełnić wszystkie te warunki. Tego rodzaju przedsięwzięcia z powodu ich charakteru i rozmiaru muszą zostać wykonane wyłącznie przez [...]. Jednakże ze względu na opisane już konsekwencje prawne ustanowienia użytkowania wieczystego, a wynikające z art. 233 kc, nie może ono efektywnie wykonywać swej roli. Wobec powyższego niemożliwym jest zgodzenie się z lakonicznym stwierdzeniem zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji z dnia 21 listopada 2012 r., wedle którego korzystanie z gruntu przez spadkobierców dawnych właścicieli da się pogodzić z jego przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Komisja, uznała, że Prezydent m.st. Warszawy, wydając decyzję z dnia 24 listopada 2011 r., naruszył: art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 Dekretu. Według Komisji, w sprawie zaktualizowały się przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 4a, ustawy z dnia 9 marca 2017 r. Jak bowiem stwierdzono powyżej, w rozpoznawanym przypadku Prezydent m.st. Warszawy błędnie ustalił, że w sprawie została spełniona przesłanka planistyczna, o której mowa w art. 7 ust. 2 dekretu. w niniejszej sprawie zarówno w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej jak i w chwili obecnej przesłanka planistyczna nie została spełniona. Dlatego też, w oparciu o przedmiotowe ustalenia i ww. przepisy, w punkcie drugim niniejszej decyzji wydano rozstrzygnięcie merytoryczne, tj. odmówiono stronom ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej i decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83, z 2015 r. poz. 373 i 524 oraz z 2018 r. poz. 1716). W niniejszej sprawie Komisja, stwierdziwszy naruszenie: art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., uchyliła w całości decyzję reprywatyzacyjną z dnia 21 listopada 2012 r. Wobec przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność decyzją z 28 lutego 2014 r., nr 3/2014, Zarządu [...], Komisja na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., uchyliła decyzję przekształceniową. Na marginesie Komisja wyjaśniła kwestię następców prawnych J. S. i S. S. wskazując, że dane osób wskazanych w akcie z dnia [...] marca 1933 r. Rep. [...] w całości pokrywają się z informacjami dotyczącymi spadkodawców wskazanych w aktach sprawy sygn. [...] oraz w materiałach przekazanych przez Prokuratora. W zebranym w sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na kwestionowanie okoliczności, iż współwłaściciele nieruchomości hipotecznej to inne osoby niż te, które zostały wskazane jako spadkodawcy w postanowieniu z dnia [...] września 2000 r. W ocenie Komisji decyzja reprywatyzacyjna z dnia 21 listopada 2012 r., nr 504/GK/DW/2012, spełnia przesłanki, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w związku z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r., a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli Skarżący: A. D., Z. S., B. R., T. R., E. R., J. K., G. K., K. Z., M. K., P. B. zaskarżając w całości decyzję nr KR VI R 21/22 Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 6 września 2023 r. Decyzji zarzucili naruszenie przepisów: art. 7 ust. 2 dekretu poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest możliwe ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz skarżących, podczas gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nieruchomości da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. art. 7 ust. 2 dekretu w związku z § 25 uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 listopada 2010 r. nr XCIV/2749/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w [...] (dalej "mpzp") poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zapisy mpzp wskazują na niemożność pogodzenia korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela zgodnie z jej przeznaczeniem w mpzp, podczas gdy właściwa wykładnia zapisów planu prowadzi do wniosków odwrotnych, tj., że jest możliwe pogodzenie korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości w planie, tym bardziej, że nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym w mpzp jako 10.U/UK - przeznaczenie podstawowe: usługi z zakresu handlu, administracji i biur, gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa, kultury, które to funkcje planu dadzą się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez skarżących. art. 29 ust. 1 pkt. 2 i art. 30 ust. 1 pkt. 4a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r. poz. 795 - dalej "ustawa o Komisji") w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez: przekroczenie przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zasady swobodnej oceny dowodów i wyciągnięcie z materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających, iż decyzja Prezydenta m. st. Warszawy naruszała przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i zachodziły przesłanki do jej uchylenia, podczas gdy uchylona decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. sprostowana postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. nie naruszała ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego; przekroczenie przez Komisję zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że w świetle mpzp nie jest możliwe pogodzenie korzystania przez właściciela bądź jego następców prawnych z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w planie, podczas gdy analiza zapisów mpzp prowadzi wręcz do wniosków odwrotnych, tj. że korzystanie z gruntu przez spadkobierców przeddekretowych właścicieli da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w mpzp, bowiem z całą pewnością przeznaczenie pod usługi z zakresu handlu, administracji i biur, gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa, kultury da się pogodzić z korzystaniem z gruntu przez spadkobierców dotychczasowego właściciela; niedokonanie przez Komisję wszechstronnej, właściwej i wnikliwej kontroli legalności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. sprostowanej postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r., oraz nie oparcie się przez Komisję na zapisach § 25 mpzp i określonym w nim przeznaczeniu terenu, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że Prezydent m. st. Warszawy naruszył przepisy prawa, a w konsekwencji uchyleniem prawidłowej decyzji organu dekretowego, po przeszło 11 latach od jej wydania. Art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy o Komisji, w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu w zw. z art. 7, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia nie na zapisach mpzp, a na własnych twierdzeniach Komisji, sprzecznych wprost z zapisami mpzp, że teren oznaczony w mpzp jako 10.U/UK (dla którego podstawowe przeznaczenie to usługi z zakresu; handlu, administracji i biur, gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa i kultury) stanowi przestrzeń publiczną, co uniemożliwia ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz skarżących, podczas gdy właściwa wykładnia zapisów § 25 mpzp prowadzi do wniosku, że korzystanie z gruntu przez skarżących da się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu w planie, a dekret nie przewiduje żadnej innej przesłanki odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego, co skutkuje wydaniem przez Komisje decyzji rażąco naruszającej prawo; oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniu, że skarżący nie byliby w stanie spełnić warunku realizacji funkcji uzupełniającej planu tj. budowy podziemnego parkingu z uwagi na szacowane wysokie koszty jego budowy, podczas gdy ewentualne kwestie związane z możliwściami finansowymi nie mogą być przesłanką do odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego jak również zdolność finansowa skarżących nie była przedmiotem prowadzonego postępowania i ustaleń Komisji. art. 7, 8, 9 i 11 kpa poprzez: niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym niepodjęcie czynności zmierzających do prawidłowej wykładni art. 7 dekretu w związku z zapisami mpzp i nieustalenie ponad wszelką wątpliwość, czy przeznaczenie gruntu w mpzp da się pogodzić z korzystaniem z tego gruntu przez skarżących; niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego zdaniem Komisji nie została spełniona przesłanka dekretowa, skoro istnieje możliwość pogodzenia korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem w planie i uchylenie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy i odmówienie ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz skarżących nie z uwagi na niespełnienie przesłanki dekretowej a w związku z faktem położenia nieruchomości w [...] miasta tj. przed [...], podczas gdy położenie nieruchomości jest bez znaczenia dla ustalenia spełnienia przesłanki dekretowej; dokonanie oceny decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. sprostowanej postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. nie w oparciu o przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu i mpzp ale w oparciu o własną - Komisji - interpretację zapisów planu i to wprost z nim sprzeczną. art. 29 ust. 1 pkt. 5 ustawy o Komisji poprzez prowadzenie postępowania przez Komisję, mimo że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. nr 504/GK/DW/2012 a sprostowana postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. nr 177/GK/DW/2012 r. nie zawiera żadnej wady i jako prawidłowa winna się ostać w obrocie prawnym, a zatem postępowanie przed Komisją powinno zostać umorzone. art. 81a § 1 i art. 7 a § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie do oceny legalności i ochrony praw słusznie nabytych w stanie prawnym, jaki obowiązywał w dacie wydania decyzji przez organ dekretowy tj. w 2012 r., polegające na nierozstrzygnięciu wątpliwości Komisji co do spełnienia przesłanki dekretowej na korzyść strony, tym bardziej, że w świetle zapisów mpzp nie może być jakichkolwiek wątpliwości, że jest możliwe pogodzenie korzystania z gruntu przez spadkobierców dotychczasowych właścicieli z przeznaczeniem gruntu w obowiązującym mpzp. art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 16 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do Komisji przejawiający się w braku bezstronności Komisji, nierównego traktowania wszystkich podmiotów i stron postępowania, a zarazem prowadzeniu postępowania w sposób zmierzający do potwierdzenia z góry założonej tezy o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. i to po prawie 11 latach od jej wydania, co niewątpliwie stoi w sprzeczności z jedną z najważniejszych zasad postępowania administracyjnego - zasadą trwałości decyzji administracyjnych i w związku z tym domniemaniem prawidłowości wydanej przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej. art. 8 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie przez Komisję decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. nr 504/GK/DW/2012 uwagi na przeznaczenie nieruchomości na cele użyteczności publicznej, podczas, gdy z mpzp wprost wynika, że nieruchomość została przeznaczona pod usługi - przeznaczenie podstawowe, a jako przeznaczenie uzupełniające pod parking podziemny, które to funkcje planu są do pogodzenia z możliwością korzystania z gruntu przez skarżących, a nadto nawet przeznaczenie nieruchomości na cele użyteczności publicznej nie wyklucza ustanowienie użytkowania wieczystego gruntu, co wskazuje, że brak było podstaw do uchylenia prawidłowej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 21 listopada 2012 r. art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7, 9 i 11 kpa poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w tym niewyjaśnienie skarżącym motywów którymi kierowała się Komisja wydając zaskarżoną decyzję, a przede wszystkim nie odniesienie się do podstawowej funkcji przeznaczenia nieruchomości w mpzp i niewykazanie, że nie jest możliwe pogodzenie korzystania przez skarżących z przeznaczeniem nieruchomości w mpzp. art. 10 w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o Komisji przez doręczenie stronie decyzji Komisji poprzez umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na Internetowych stronach Komisji zanonimizowanej wersji decyzji, co narusza prawa strony, w tym prawo do czynnego udziału w postępowaniu, jak też prawo do zapoznania się z treścią decyzji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik Skarżących poinformował, że [...] czerwca 2024 r. zmarła M. K. a w jej miejsce, na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego przez notariusza [...] sierpnia K. B., [...] sierpnia 2024 r., ( Rep. A [...]) wstąpili J. K. i E. K. Pełnomocnik złożył pełnomocnictwa do działania w ich imieniu. Przedstawicielka Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] wniosła o oddalenie skargi. Miasto st. Warszawa wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą prawną wydanej decyzji były przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. w związku ze stwierdzeniem przez Komisję naruszenia przez Prezydenta m.st. Warszawy art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 ust. 2 ust. 2 Dekretu. Komisja uznała, że Prezydent m. st. Warszawy wadliwie ustalił spełnienie przesłanki planistycznej z dekretu, czego konsekwencją było przyznanie spadkobiercom dawnych właścicieli nieruchomości warszawskiej, prawa użytkowania wieczystego do dawnej nieruchomości dekretowej. W tego rodzaju sprawach kluczowe znaczenie ma treść art. 7 ust. 2 dekretu. Zgodnie z nim gmina uwzględni wniosek o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy (obecnie użytkowania wieczystego), jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Oznacza to, że organ dekretowy rozpoznając ten wniosek ma obowiązek ocenić, na datę rozpoznawania tego wniosku, czy została spełniona przesłanka planistyczna, oznaczająca możliwość pogodzenia korzystania z gruntu przez właściciela dekretowego z przeznaczeniem gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podzielił ustaleń Komisji, że przesłanka ta nie została spełnione. Zarówno w postępowaniu pierwotnym jak i obecnie prowadzonym przez Komisję, działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 10.U/UK. Komisja na podstawie ustaleń Planu przyjęła, że działka stanowi przestrzeń publiczną ponieważ: - załącznik nr 1 do Planu wskazuje, że działka stanowi obszar ogólnodostępny dla każdego i położony w centrum miasta w bezpośrednim sąsiedztwie [...]; -plan przewiduje dla niej ukształtowanie zabudowy wzdłuż [...], KD-2 i ulicy [...] 1.KD-Z w formie pierzei zgodnie z rysunkiem planu i przepisami szczegółowymi dla terenu 10.U/UK ( § 5 ust. 1pkt 2 lit.c Planu); -cały teren jest przeznaczony pod zabudowę jednakże w świetle ogólnych postanowień planu, jest przestrzenią publiczną w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt 7 Planu (ogólnie udostępnione przestrzennie otwarte na terenach przeznaczonych pod zabudowę m.in. w odniesieniu do terenu na którym położona jest przedmiotowa działka – z uwagi na konieczność zachowania pierzei; -konieczność rozgraniczenia ruchu pieszego i kołowego oraz zakaz stawiania ogrodzeń (§ 25 ust 9, § 9 ust. 2 pkt 1 ). Komisja odwołała się przy tym do obowiązującej w dacie wydawania przez Komisję definicji legalnej obszaru przestrzeni publicznej zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nią jest to obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokajania potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia, sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne. Zdaniem Komisji tworzony wokół [...] kompleks posiada takie cechy. Wskazać należy, że "Publiczny" - zgodnie z definicją PWN – to "dostępny dla całego społeczeństwa lub dla pewnej zbiorowości" (internetowy słownik PWN) i tu należy zgodzić się z Komisją, że co do zasady przeznaczenie nieruchomości na cel publiczny oznacza przeznaczenie jej dla wszystkich. Czy jednak oznacza to, że w takim aspekcie, korzystanie z gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem w Planie i każda przestrzeń w zakresie której Plan nakłada obowiązek jej częściowego udostępniania lub która stanowi pewnego rodzaju ograniczenia w zakresie lokowania budowli może być przyczyną odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego? Orzecznictwo sądowoadministracyjne, w tym n. uchwała NSA z 26 listopada 2008r., I OPS 5/08, wskazują, że nawet przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłącza możliwości przyznania prawa własności czasowej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu. Jak wskazał NSA w tej uchwale, ustawodawca w art. 7 ust. 2 dekretu nie wskazał, że odmawia się prawa własności czasowej jeżeli grunt znajduje się na terenie użyteczności publicznej (cele publiczne) ale zawarł konstrukcją według której przyznanie lub odmowa przyznania prawa własności czasowej została uzależniona od tego czy dalsze użytkowanie nieruchomości da się pogodzić z planem zagospodarowania przestrzennego. Chodzi więc o ustalenie czy cel na jaki przeznaczono nieruchomość w planie może być w istocie zrealizowany przez dawnego właściciela nieruchomości dekretowej. Sąd w pełni tę argumentację podziela. Nawet samo przeznaczenie nieruchomości w planie na cel publiczny nie jest wystarczające do uznania, że nie została spełniona przesłanka planistyczna. I tak, możliwe było i jest, realizowanie celów publicznych przez podmioty nie państwowe – dotyczy to placówek leczniczych, żłobków, przedszkoli czy muzeów czy innych obiektów które co do zasady mogą ale nie muszą być realizowane przez różnego rodzaju podmioty (i publiczne i prywatne). Powoływanie się zatem przez Komisję na § 9 ust. 1 pkt 7 Planu (ustala się zasady kształtowania przestrzeni publicznych poprzez ogólne udostępnianie przestrzeni otwartych m. in na terenie 10U/UK), w żadnym razie nie wyłącza możliwości przyznania prawa użytkowania wieczystego. Oznacza jedynie, że właściciel nieruchomości ma obowiązek uwzględnienia tej przestrzeni jako terenu do użytku wspólnego. Trzeba pamiętać, że własność nie ma charakteru absolutnego. I choć korzysta z ochrony konstytucyjnej, o czym stanowi art. 64 § 1 i 31 ust. 3 Konstytucji R.P. to może zostać ograniczona, w drodze ustawy choć tylko w zakresie w jakim nie narusza istoty prawa własności – o czym stanowi art. 64 ust. 1 i 31 Konstytucji. Dotyczy to też prawa użytkowania wieczystego. Ograniczenie to, co do zasady nie wyłącza prawa do dysponowania nieruchomością, choć w ograniczonym zakresie. Taką ustawą, ograniczającą jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w regulacji art. 1 ust. 2 pkt 7 obliguje organy planistyczne do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności. Art. 6 ust. 1 upzp natomiast wprost stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Co powinno być oczywiste, ograniczenia te nie mogą być dowolne. Muszą one znajdować racjonalne i konieczne uzasadnienie i mieścić się w granicach obowiązującego porządku prawnego. Art. 31 ust. 3 Konstytucji jasno wskazuje, że ograniczenia w zakresie konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia, moralności czy wolności i praw innych osób. Ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości może wynikać z ochrony innych wartości wysoko cenionych, określnych w art. 1 ust. 2 upzp. (por. wyrok NSA 23 kwietnia 2022 r., II OSK 1917/19, wyrok NSA z 13 lipca 2021 r., I OSK 2637/20). Przywołać w tym miejscu można wyrok NSA z 23 stycznia 2020, sygn. akt II OSK 582/18, w którym wskazano na władczy sposób ingerencji gminy w prawo właściciela czy użytkownika wieczystego w ich prawa właśnie postanowieniami planu miejscowego. Plany, to ustanowione nimi zasady zagospodarowania przestrzennego w celu zachowania ładu przestrzennego na danym terenie, a te, z racji swych funkcji, zawsze prowadzą do ograniczenia prawa własności czy użytkownika wieczystego. Ograniczenia te mogą być mniejsze lub większe. Począwszy od określania zasad zabudowy, gabarytów budowli, zasad komunikacji a skończywszy na ograniczeniach w zakresie umieszczania reklam czy, tak podnoszonego przez Komisję, zakazy budowy ogrodzeń. Tego rodzaju ograniczenia, o ile są proporcjonalne do celu jakim służą, są dopuszczalne, powszechne i służące realizacji zasad zagospodarowania przestrzennego danego terenu. W tym kontekście, w ocenie Sądu, ustanowione w planie ograniczenia w zakresie możliwości zagospodarowania terenu poprzez określenie sposobu komunikacji, zakazu budowy ogrodzeń czy nakazu budowy pierzei, jako dopuszczalne obowiązującymi postanowieniami Planu, nie wykluczają spełniania przesłanki planistycznej z dekretu. Niewątpliwie poprzez zamieszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczenia co do sposobu zagospodarowania nieruchomości gmina we władczy sposób ingeruje w możliwość korzystania z nieruchomości przez jej wieczystego użytkownika. Nie jest to jednak przyczyna do ograniczenia w ogóle prawa własności czy użytkowania wieczystego. Ograniczenia w wykonywaniu prawa własności (użytkowania wieczystego) są prawnie dopuszczalne, jeżeli zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów rangi ustawowej. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie są regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, upoważniające do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalają przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 3 ust. 1upzp), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP. W konsekwencji, w taki przypadku, właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego na swojej działce i nie może niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywać jej zagospodarowania. To jednak nie oznacza, że nie może z niech korzystać. Na marginesie wskazać należy, że odmiennie przedstawiała się sytuacji spadkobierców nieruchomości (tych samych) w odniesieniu do innego obszaru położonego również przy [...]. W sprawie I SA/WA 2653/22 ich skarga została nieprawomocnie oddalona z uwagi na fakt, że decyzja reprywatyzacyjna dotyczyła terenu, który zgodnie z tym samym planem zagospodarowania przestrzennego, co plan omawiany w niniejszej sprawie, położony był na terenie oznaczonym symbolem 9 KPp – zaliczonym do przestrzeni publicznej – plac miejski i publiczny parking podziemny. Przeznaczenie w planie na cel publiczny wprost wykluczał przyjęcie tezy o możliwości pogodzenia przeznaczenia nieruchomości z możliwością korzystania z nieruchomości przez spadkobierców właściciela dekretowego. Samo bowiem przyjęcie, że dany teren ma charakter stricte publiczny i wynika to wprost z postanowień planu, oznacza nic innego jak korzystanie z niego przez ogół ludzi. W niniejsze sprawie mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacji. Plan ogranicza możliwość korzystania z nieruchomości ale ograniczenia te są dopuszczalne a ich zakres i rozmiar nie wyklucza możliwości korzystania z nieruchomości przez spadkobierców właściciela nieruchomości dekretowej zgodnie z postanowieniami Planu, który przeznacza tę nieruchomość pod konkretną zabudowę (§ 25 Planu). Nakazanie rozgraniczenia na tym terenie ruchu kołowego i pieszego oznacza tylko tyle, że w przypadku takiego rodzaju rozwiązań architektonicznych oba te elementy komunikacyjne powinny funkcjonować oddzielnie; - zakaz budowy ogrodzeń w ogóle nie powoduje, że użytkownicy wieczyści nie mogą wykorzystywać nieruchomości w celu zabudowy a jedynie wskazuje na niemożność zabudowy w tym zakresie. -konieczność zapewnienia ogólnodostępnych przestrzeni otwartych nie wyklucza możliwości zabudowy zgodnie z § 25 ust. 1 pkt 1 i 2 Planu a jedynie prawo do zabudowy w pewnym stopniu ogranicza, co jak zostało wskazane wyżej, jest dopuszczalne; - pierzeje o których mowa w § 5 ust. 2 pkt c Planu (ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego poprzez ukształtowanie zabudowy w formie pierzei publicznych nawiązujących wysokością do istniejących budynków m.in. dla terenu 10U/UK), to nic innego jak określenie sposobu zagospodarowania przestrzennego poprzez określoną formę architektoniczną zapewniając swobodne przemieszczanie się ludzi. Tego rodzaju zabudowa w żadnym razie nie wyklucza możliwości pogodzenia korzystania z nieruchomości przez właściciela/użytkownika wieczystego z postanowieniami Planu. Nawiasem mówiąc, na terenie [...] takie rozwiązania są częste i nie oznaczają wyłączenia danego terenu z władztwa właściciela prywatnego. Powodują jedynie, że właściciel ma pewne ograniczenia w korzystaniu ze swej własności; -zaspokojenie potrzeb parkingowych przy uwzględnieniu ograniczeń w dostępności centrum miasta dla samochodów osobowych (§ 5 ust. 3 pkt d Planu) wskazuje wyłącznie na konieczność zabezpieczenia potrzeb parkingowych z ograniczeniem ich dostępu do tej części miasta. W konfrontacji z możliwością zabudowy terenu wyłącznie parkingiem podziemnym ma na celu zminimalizowanie możliwości zaspokajania tych potrzeb na danym terenie. Zgodnie z art. 233 kodeksu cywilnego użytkownik wieczysty może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób w granicach określonych ustawą, zasadami współżycia społecznego, umową. W niniejszej sprawie, jak wynika z umowy notarialnej o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste, użytkownicy wieczyści mogli korzystać z gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem planistycznym a więc musieli akceptować założenia planu, które zakładają choćby zapewnienie na pewnym terenie przejść publicznych czy pierzei czy ograniczeń parkingowych. Jak podkreśla się w doktrynie prawa cywilnego czy orzecznictwie, korzystanie z rzeczy, w tym nieruchomości, przejawia się w posiadaniu rzeczy, jej używaniu, pobieraniu pożytków ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 10 czerwca 2020 r, sygn. akt I ACa 534/19, Borowicz Wzajemne roszczenia współwłaścicieli o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy wspólnej w: Przegląd sądowy 2011, nr 6, s.64-76). Co do zasady przeznaczenie terenu na cel publiczny uniemożliwia korzystanie z niego na zasadzie wyłączności. W tym wypadku mamy jednak do czynienia z zupełnie inną sytuacją. Generalnie teren działki wskazuje na przeznaczenie podstawowe jako usługi z zakresu handlu, administracji, biur gastronomii, finansów i bankowości, wystawiennictwa, kultury. W przeznaczeniu uzupełniającym na parking podziemny (z postanowień Planu nie wynika aby miał to być parking ogólnodostępny). I choć rzeczywiście aby zrealizować go należałoby wykorzystać nie tylko przedmiotową działkę ale i działki sąsiednie, to nie zmienia to oceny, że status tego parkingu nie jest publiczny – a więc dostępny dla każdego. Wbrew temu co wywodzi się w decyzji jak i odpowiedzi na skargę teren działki nie został w całości przeznaczony pod przestrzenie otwarte (§ 9 ust. 1 pkt 1.7). Zgodzić się należy ze Skarżącymi, że generalnie posiadanie środków na budowę nie ma znaczenia przy rozstrzyganiu o prawie użytkowania wieczystego, chyba że rozmiar tego przedsięwzięcia byłby na tyle duży aby rzeczywiście realnie nie było to możliwe. Nie można jednak zapomnieć, że w tym przypadku nie mamy do czynienia z parkingiem publicznym, a poza tym, i jest to przeznaczenie jedynie uzupełniające, co powoduje, że inwestycja może ale nie musi być zrealizowana. Kwestia zanonimizowania ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej nie pozbawiła strony prawa czynnego udziału w sprawie, skoro decyzja została zaskarżona do WSA. Poza tym pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie wymaga wykazania, jakich czynności strona nie mogła wykonać i jaki to miało wpływ na prawa strony. W tym wypadku strona zaskarżyła decyzję do WSA w terminie ustawowym a więc musiała zapoznać się z treścią decyzji. Jak wynika z art. 16 ust. 3 ustawy o Komisji strony mogą być zawiadamiane o czynnościach poprzez ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości. Żaden z przepisów ustawy o Komisji, wbrew wywodom Skarżących, nie precyzuje aby tego rodzaju sposób informowana stron o wszczęciu postępowania czy wydanych decyzjach był zastrzeżony do spraw w których mamy do czynienia z większą liczbą uczestników postępowania. Nawet przyjmując, że Komisja powinna zawiadomić strony bezpośrednio, czego nie uczyniła, to biorąc pod uwagę fakt, że Skarżący brali udział w postępowaniu, zaskarżyli decyzję Komisji, okoliczność związana ze sposobem zawiadamiania nie miała wpływu na prawa stron postępowania. W związku z tym brak podstaw prawnych do zarzucenia organowi naruszenia art. 16 ust. 3 ustawy. Skoro przepisy ustawy, która jest aktem szczególnym w stosunku do kpa, nie obligują organu do dokonywania wyłącznie zawiadomień o wszczęciu postępowania poprzez bezpośrednie skierowanie korespondencji do strony czy jej pełnomocnika a dopuszczają alternatywny sposób informowania stron o tych czynnościach, brak jest podstaw prawnych do wywodzenia, że tylko alternatywny sposób doręczania korespondencji, stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem Sądu nie mogła mieć w sprawie zastosowania zasada wyrażona w art. 81 a kpa ( przesłanka niedających się usunąć wątpliwości) ponieważ przepis ten ma zastosowanie gdy istnieją wątpliwości faktyczne których nie da się usunąć na podstawie ogólnych reguł postępowania dowodowego i nie można ustalić stanu faktycznego w sposób jednoznaczny. W tym wypadku takich wątpliwości nie było. Stan faktyczny został ustalony na podstawie określonych w decyzji dowodów a ich ocena, choć wadliwa, została przez Komisję dokonana. Nie ma także wątpliwości co do treści normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia (art. 7 a kpa). Są nią przepisy dekretu. Tym samym Komisja wadliwie ustaliła, że wydanie decyzji reprywatyzacnej nastąpiło z naruszeniem prawa. Przedstawione przez Komisję argumenty których istnienie miałoby powodować uznanie, że korzystanie z gruntu dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu wg planu są chybione i nie znajdują uzasadnienia w postanowieniach Planu. Nieruchomość nie jest przeznaczona na cel publiczny a korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z jej przeznaczenie w Planie. Powyżej zaprezentowana wykładnia prawa w kontekście ustaleń organu prowadzi do wniosku, że doszło do naruszenia przez Komisję art. 29 ust. 1 pkt 2 i art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. i wadliwym uznaniu, że decyzja reprywatyzacyjna został wydana z naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego. Przyznanie prawa użytkowania wieczystego jest do pogodzenia z celem na jaki nieruchomość została przeznaczona w w planie a tym cele podstawowym jest zabudowa w zakresie usług, handlu, administracji, biur, gastronomii, finansów, bankowości, wystawiennictwa kultury. . Sumując, zdaniem Sądu, Komisja wadliwie ustaliła co do zasady, że cel planistyczny uniemożliwiał pozytywne rozpoznanie wniosku dekretowego a ustalenia organu reprywatyzacyjnego w tym zakresie zapadły z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 11, 80 i w konsekwencji art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 Dekretu. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a i c i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 202 § 2, 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Rady Ministrów z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2023, poz. 1935) zasądzając od organu na rzecz skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania solidarnie 884 zł (wpis – 200 zł, opłaty od pełnomocnictw – 204 zł, wynagrodzenie radcy prawnego – 480 zł).