I SA/Wa 210/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Spółki z o.o. [...] S.K.A. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. [...] S.K.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

G. Spółka z o.o. [...] S.K.A. w W. (dalej jako skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości. W skardze skarżąca sformułowała też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. cofnęła go wskazując, iż decyzję tę wykonała i wniosek stał się bezprzedmiotowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podlegało umorzeniu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Zarówno skargę jak i wniosek skarżący może cofnąć na podstawie art. 60 ppsa. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednak może uznać on cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Nadto sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę oraz gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 1 i 3 ppsa). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w postanowieniu.