I SA/Wa 2075/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu 10 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] ; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz [...] S.A. w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r., znak sprawy: [...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, dalej "organ/Minister", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej "kpa", po rozpatrzeniu zażalenia [...] z siedzibą w [...], dalej "Skarżąca" na postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w gminie [...], działka nr [...] o powierzchni ograniczenia [...] ha pod przewody i [...] ha pod kable i słupy, utrzymał je w mocy. Zawieszenie postępowania nastąpiło z uwagi na fakt, że w toku postępowania okazało się, że nie żyje jeden ze współwłaścicieli nieruchomości której dotyczyło ograniczenie sposobu korzystania tj. S. N., który zmarł [...] sierpnia 2017r. Postępowanie spadkowe po nim jest w toku. W ocenie organu, stwierdzenie praw do spadku jest zagadnieniem wstępnym od którego zależy dalszy tok postępowania administracyjnego – co w świetle art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego i zwrot kosztów postępowania. Zrzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa polegające na jego zastosowaniu w stanie faktycznym niniejszej sprawy mimo, że osoba ta nie żyła jeszcze przed wszczęciem postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, co przesądza o uznaniu, że zgodnie z przepisami ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowywaniu strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (D.U. 2020, poz. 191), dalej "specustawa", nieruchomość należy traktować jako nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym – art. 22 ust. 7. W takiej sytuacji odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia było uznanie przez organy, że występuje zagadnienie wstępne od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, co uzasadnia w świetle art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawieszenie postępowania. W ocenie Sądu organy pominęły jednak szczególne regulacje prawne specustawy. Wynika z nich, że w sytuacji w której nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny, nie ma potrzeby zawieszania odszkodowawczego postępowania administracyjnego do czasu ustalenia komu przysługuje tytuł prawny do nieruchomości. W takiej sytuacji świadczenie odszkodowawcze składa się do depozytu sądowego. Jak trafne wskazuje Skarżąca, specustawa odsyła w swych postanowieniach do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2021.1899), dalej "ugn". – art. 22 ust. 4 specustawy. W konsekwencji, stosując definicje ugn – art. 113 ust. 7, posługujemy się także na potrzeby procedury ustalania odszkodowania, z pojęciem nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Jest nią nieruchomość której właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyje i nie przeprowadzono lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe. W niniejszej sprawie S. N. zmarł jeszcze przed ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że stan prawny (właścicielski) nie jest obecnie znany a postępowanie spadkowe nie zostało zakończone. Nie bez znaczenia jest i to, że organ zakończył już postępowania w tym sensie, że została sporządzona opinia rzeczoznawcy majątkowego i zwykła ekonomia procesowe uzasadnia przyznanie odszkodowania i de facto zwolnienie podmiotu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania z obowiązku świaczenia. Wpłacenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego w żadnym przecież razie nie pozbawia przyszłego właściciela/spadkobiercy do jego odbioru po wykazaniu się stosownym postanowieniem spadkowym. Z tych względów i biorąc za podstawę ww. przepisy specustawy oraz ugn nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ powinien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie z ustaleniem wpłaty odszkodowania do depozytu sądowego i obowiązkiem jego wypłaty następcom prawnym S. N. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i 135 oraz art.. 119 pkt 3 ppsa Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 i § 2 ppsa w zw. z § 14 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U.2018.265 ).