I SA/Wa 2073/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia prawomocnej decyzji oddala skargę.

Pismem z dnia 22 maja 2014 r. "E. Sp.z o.o." Sp. K-A. z siedzibą w W., reprezentowana przez adw. R. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...], na podstawie decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 1963 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 1963 nr [...]. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1998 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32 poz. 191 ze zm. – dalej jako "ustawa komunalizacyjna") w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy, stwierdził nabycia przez Gminę W. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. Pismem z dnia 21 października 2002 r. "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez adw. E. L. wystąpiła do Wojewody [...] o wznowienie postępowania komunalizacyjnego zakończonego ostateczną decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. o stwierdzeniu nabycia przez Gminę W. z mocy prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że przedmiotowa działka znajdowała się we władaniu poprzednika prawnego spółki "E." od momentu swojego powstania, zatem Wojewoda [...] oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawdziwych dowodach stwierdzających, iż przedmiotowa działka znajdowała się w dniu 10 maja 1990 r. w posiadaniu Gminy. Istnieje zatem w ocenie wnioskodawcy przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Wojewoda [...] odmówił uchylenia prawomocnej decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dokumentacja przedłożona przez Spółkę "E." nie wniosła do sprawy żadnych nowych, istotnych okoliczności. W ocenie organu decyzja Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej m. W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1969 r., ustalająca wysokość opłat rocznych z tytułu użytkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] przez Z., nie stanowi tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r. Pismem z dnia 17 listopada 2004 r. Spółka "E." wniosła odwołanie od ww. decyzji zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i przekazała sprawę do ponownego rozparzenia przez organ pierwszej instancji stwierdzając, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Wojewoda zaniechał odszukania decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] (w uzasadnieniu podano błędny numer [...]) z dnia [...] grudnia 1969 r., przekazującej w zarząd grunt przy ul. [...] Z. O tej decyzji wspomina się w piśmie Urzędu W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz w decyzji Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. w sprawie stwierdzenia nabycia przez F. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego, oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...], sąsiadującego z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Wojewoda [...] uchylił prawomocną decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość nie należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a więc należało odmówić stwierdzenia nabycia przez b. Dzielnicę – Gminę W. z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Prezydent W. pismem z dnia 17 października 2005 r. wniósł odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] września 2005 r. W uzasadnieniu wskazano, że Spółka "E." nie przedstawiła dokumentu, na podstawie którego legitymowałaby się prawem zarządu ustanowionym zgodnie ze stanem prawnym w dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, to jest w dniu 27 maja 1990 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [....] grudnia 2005 r. Nr [...] uchyliła ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W uzasadnieniu stwierdzono, że Wojewoda [...] nie wykonał zaleceń zamieszczonych w decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], ale na podstawie praktycznie tego samego materiału dowodowego wydał decyzję o zupełnie odmiennej treści, niż poprzednia decyzja nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Z tego względu decyzja Wojewody została uchylona z tymi samymi zaleceniami, które zostały zamieszczone w decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [..] stycznia 2005 r. Nr [...]. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. przez Dzielnicę – Gminę W. prawa własności nieruchomości położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu wskazano, że "E." Spółka z oo. – następca prawny Z. oraz Fabryki [...] – nie legitymowała się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości ustanowionym zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że decyzja Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej m. W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1969 r. ustalająca wysokość opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] przez Zakłady [...] nie stanowi tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości na dzień 27 maja 1990 r. Organ dokonał wszelkich starań w celu odnalezienia oryginału decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] przekazującej w zarząd grunt przy ul. [...] Zakładom [...], jednakże decyzji tej nie udało się odszukać. "E. Sp.z o.o." Sp. K-A. z siedzibą w W., reprezentowana przez adw. R. N., w odwołaniu od tej decyzji, datowanym na 19 czerwca 2013 r., postawiła następujące zarzuty: - zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy - zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. poprzez zredagowanie decyzji w sposób sprzeczny z tym przepisem. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że nie budzi wątpliwości to, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Skarżąca nie wskazała konkretnego tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości. Przywołana przez Skarżącą decyzja o ustaleniu opłaty za użytkowanie przedmiotowej nieruchomości nie może w ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej stanowić dowodu na posiadanie prawa zarządu. Trafnie zatem orzekł Wojewoda W. w decyzji z dnia [...] marca 1998 r., że przedmiotowa nieruchomość należała do terenowego organu administracji państwowej i podlegała komunalizacji z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia ww. decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowe z [...] kwietnia 2014 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 5 ust. 1 ustawy z 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym – poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w wyniku uznania, że przedmiotowa nieruchomość należała do Skarbu państwa, a zatem podlegała komunalizacji; - art. 3 w zw. z art. 8 ustawy z 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach – przez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że Skarżącej nie przysługiwało prawo użytkowania nieruchomości pomimo istnienia w obrocie prawnym decyzji ustalającej wymiar opłaty za użytkowanie oraz brakiem uznania, że przedmiotowe prawo użytkowania przekształciło się z mocy ww. przepisu w prawo zarządu; - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez wskazanie, że Skarżąca nie podniosła nowych okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązującego prawa, niedostateczne wyjaśnienie przepisów prawa stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia; - art. 7, 8 i 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego; - nierozpoznanie istoty sprawy przez zaniechanie zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego jest sprawa uchylenia prawomocnej decyzji komunalizacyjnej nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 1998 r. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej stronami, oprócz Skarbu Państwa i właściwej miejscowo gminy, może być tylko podmiot, który wykaże, że legitymuje się tytułem prawnym do mienia będącego przedmiotem komunalizacji. W sytuacji, gdy mienie, którego dotyczy wniosek komunalizacyjny, stanowi przedmiot, do którego podmiot rości sobie prawa, to podmiot ten ma interes prawny – w rozumieniu art. 28 k.p.a. - do uczestniczenia w tego rodzaju postępowaniu na prawach strony. Zatem kluczowym zagadnieniem było ustalenie przez organy prowadzące postępowanie, czy w dniu 27 maja 1990 r. poprzednik prawny "E. Sp.z o.o." Sp. K-A. z siedzibą w W. posiadał tytuł prawny do nieruchomości położonej w W. przy ul. [....], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. Ustalenie, że w tej dacie nieruchomość pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa, wykluczało komunalizację nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, jeżeli dalsze przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie tej ustawy (czyli z dniem 27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Tym dalszym przepisem ustawy jest przepis art. 11, który w ust. 1 pkt 2 stanowi, że mienie ogólnonarodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 1-3, nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli należy do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, z zastrzeżeniem przepisu art. 14. Oznacza to, że mienie ogólnonarodowe, do którego przedsiębiorstwo państwowe posiadało tytuł prawny (a nie jedynie faktyczne władanie), nie może być skomunalizowane. Takim tytułem prawnym może być np. decyzja przekazująca mienie w zarząd, wydana przed dniem wejścia w życie ustawy. Trzeba uwzględnić przy tym, że na podstawie art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r., terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Nierozdysponowane w ten sposób nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. należały, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do właściwego terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Stosownie zaś do art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu w stosunku do nieruchomości stanowiącej mienie państwowe mogły być: 1) decyzja o oddaniu w zarząd, 2) zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) umowa o nabyciu nieruchomości. Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowił, iż grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego) z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stały się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki i inne urządzenia oraz lokale znajdujące się na tych gruntach, stały się z tym dniem z mocy prawa własnością tych osób. Decyzja o ustanowieniu opłat za zarząd (mający charakter faktyczny) nie była wystarczającym dowodem ustanowienia zarządu w sensie prawnym. Zarząd w sensie prawnym mógł powstać jedynie w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1999 r. I SA 2240/98, LEX nr 47368). W orzecznictwie podkreśla się, że takie prawo do gruntu, jak zarząd, użytkowanie, użytkowanie wieczyste, na gruncie ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, nie mogło powstać w sposób dorozumiany (wyrok WSA w Warszawie z 14 grudnia 2011 r., I SA/Wa 1413/11 – LEX nr 1150712). Forma decyzji była przewidziana także w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień 27 maja 1990 r., dotyczącym posiadaczy gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub własność gminy, którzy w dniu 1 sierpnia 1988 r. nie legitymowali się dokumentami o przekazaniu gruntów wydanymi w formie prawem przewidzianej i nie wystąpili w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. o uregulowanie stanu prawnego. Podmiotom takim grunty będące w ich posiadaniu mogły być przekazane na podstawie decyzji właściwego organu odpowiednio w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Również pod rządami ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1961 r., Nr 32, poz. 159 – dalej jako "ustawa z 1961 r.") obowiązywała forma decyzyjna przekazania gruntu w użytkowanie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z 1961 r. przekazywanie terenów państwowych jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie następowało w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu. Jedynie w przypadku przekazania terenu państwowego między jednostkami państwowymi bez zmiany sposobu użytkowania nie było wymagane wydanie decyzji o przekazaniu terenu w użytkowanie (art. 10 ust. 4 ustawy z 1961 r.). Należy jednakże zauważyć, że jednostka organizacyjna przekazująca teren w trybie bezdecyzyjnym winna wcześniej uzyskać stosowną decyzję, na podstawie której użytkowała dany teren. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje utrwalony pogląd, że decyzja o ustaleniu wysokości opłaty za zarząd nie może stanowić w postępowaniu komunalizacyjnym dowodu na istnienie w dniu 27 maja 1990 r. prawa zarządu (zob. np. wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r. I OSK 1716/10 – LEX nr 1149223). W początkowym okresie wypowiadano jednakże pogląd, że pojęcie "zarządu" ("należenia do") musi być jednakowo rozumiane w ustawie komunalizacyjnej oraz w ustawie z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464). Tym samym był ówcześnie uzasadniony pogląd o dopuszczalności wykazywania w postępowaniu komunalizacyjnym istnienia prawa zarządu za pomocą dowodów wskazanych w przepisach dotyczących postępowania uwłaszczeniowego, to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 97), jako dowody na okoliczność istnienia zarządu w toczącym się postępowaniu o uwłaszczenie. Pogląd ten nie jest zasadny w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, tak więc decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością stanowi wystarczający dowód dla stwierdzenia w ramach postępowania uwłaszczeniowego prawa państwowych i komunalnych osób prawnych do zarządu nieruchomościami, natomiast decyzja taka nie stanowi wystarczającego dowodu dla stwierdzenia w ramach postępowania komunalizacyjnego prawa państwowych i komunalnych osób prawnych do zarządu nieruchomościami. Przenosząc powyższe rozważania należy stwierdzić, że Skarżąca nie przedstawiła odpowiedniego tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowej nieruchomości pozwalającego na stwierdzenie, że komunalizacja przedmiotowej nieruchomości orzeczona przez Wojewodę [...] nie była dopuszczalna. Skarżąca podnosi w skardze do sądu, że organy prowadzące postępowanie nie podjęły z własnej inicjatywy czynności mających na celu wyjaśnienie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych mających związek z przedmiotową nieruchomością. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia. Analiza akt administracyjnych wskazuje na to, że Wojewoda [...] podjął stosowne działania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W aktach sprawy znajdują się między innymi dokumenty (uwierzytelnione kopie) potwierdzające, iż teren przedmiotowej nieruchomości należał do Skarbu Państwa. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...], zaleciła Wojewodzie odszukanie decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1969 r., przekazującej w zarząd grunt przy ul. [...] Zakładom [...]. Organowi nie udało się odszukać tej decyzji, jednakże w ocenie Sądu Wojewoda [...] w istocie rzeczy spełnił to zalecenie, bowiem w aktach sprawy znajduje się kserokopia dokumentu wydanego przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 1969 r. Należy przyjąć, mając na uwadze przyjęte w administracji publicznej zasady ewidencji pism, że pismo to jest pismem, o którym wspomina się w piśmie Urzędu W. Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz w decyzji Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. jako o decyzji przekazującej w zarząd grunt przy ul. [...] Zakładom [...]. Analiza treści tego pisma nie wskazuje na to, że jest ono decyzją o przekazaniu Zakładom [...] w zarząd gruntu przy ul. [....], ale że jest to pismo w sprawie ustalenia wysokości opłaty rocznej za teren przy ul. [...] użytkowany przez Zakłady [...]. Skarżąca podnosi w skardze do sądu, że to nie strona ma obowiązek wskazać dowody na potwierdzenie faktów, z których wywodzi skutki prawne, ale że na organie administracji, do którego wpłynęło podanie, spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia. Z poglądem tym nie można się zgodzić. Jak wskazują C. Martysz i A. Matan w komentarzu do art. 7 k.p.a. (w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, Lex/El.,stan prawny: 2010.08.01): "(...) nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyr. NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, poz. 98). Jak stwierdza NSA w innym wyroku, z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia - mimo wezwania - środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne. Pogląd wydaje się słuszny, nie można bowiem w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach administracji. W takich sytuacjach obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (wyr. NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1605/96, LEX nr 33414 oraz z dnia 23 września 1998 r., III SA 2792/97, LEX nr 44742)." Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, że Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa niezasadnie wskazała w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że: "Skarżący nawet w odwołaniu nie wskazał nowych, istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji komunalizacyjnej, nie znanych organowi, który wydał przedmiotową decyzję, czym nie zrealizował podnoszonej przez siebie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5", należy zauważyć, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. (por. teza pierwsza wyroku NSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857). Jak wskazuje M. Jaśkowska w komentarzu do art. 149 k.p.a. (w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071). LEX/el., 2014): "Postanowienie o wszczęciu jest aktem procesowym, nie rozstrzyga ono sprawy wznowienia, lecz ją otwiera (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 80: "1. Postanowienie o wznowieniu postępowania (...) nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. 2. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (...) mogą być wyłącznie efektem postępowania, przeprowadzonego po wydaniu postanowienia"; podobnie wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2001 r., SA 420/01, LEX nr 77650: "O wznowieniu postępowania organ orzeka postanowieniem (art. 149 § 3 k.p.a.). Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści, poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Inaczej mówiąc, postanowienie to otwiera postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 k.p.a. i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. (...)." Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy administracji prowadzące postępowanie w sprawie były zobowiązane do ustalenia w toku postępowania wznowieniowego, czy istotnie pojawiła się w sprawie przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przywołana w podaniu Skarżącej o wznowienie postępowania. NIestwierdzenie istnienia tej przesłanki obligowało natomiast organy do odmowy uchylenia prawomocnej decyzji Wojewody [....] nr [...] z dnia [...] marca 1998 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.