I SA/Wa 1966/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 4 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2022 r. nr KOA/1161/Sr/22 w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę

W piśmie z dnia 1 lipca 2022 r. Wójt Gminy [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2022 r. nr KOA/1161/Sr/22 w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, powołując się na orzecznictwo, z którego wynika, że niedopuszczalna jest skarga na orzeczenie wydane przez organ odwoławczy, wniesiona przez organ rozstrzygający sprawę w I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie ani Wójt Gminy [...] ani Gmina [...] nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Nie budzi najmniejszych wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż organ administracyjny (w tym również organ samorządu terytorialnego), który brał udział w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że wydał rozstrzygnięcie zaskarżone następnie do organu wyższego stopnia, nie ma interesu prawnego do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na wydany w postępowaniu odwoławczym akt organu II instancji. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie: skarżący (Wójt Gminy [...]) i organ odwoławczy, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84; OSNC 1985, z. 7, poz. 86 z aprobującą glosą J. Borkowskiego - OSP 1986, z. 2, poz. 26, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. I OSK 551/08). W konsekwencji organ I instancji nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zainteresowanie organu I instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie oznacza, że w sprawie organ ma interes prawny, bowiem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie nie dotyczy praw i obowiązków Wójta Gminy [...] kształtowanych przez przepisy prawa materialnego. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.