I SA/Wa 1959/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] w [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z [...] lipca 2019 r. Prezydent [...] (Prezydent), po rozpoznaniu wniosku [...] (Skarżący) odmówił stwierdzenia nabycia przez Skarżącego prawa użytkowania nieruchomości będących własnością [...] w części dotyczącej nieruchomości uregulowanych w księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] , [...] , [...] , [...] . [...] . [...] . [...] , [...] . [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] z obrębu [...]; księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...], [...] , [...] z obrębu [...]; księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; • księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; • księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] księdze wieczystej nr [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]; położonych ulicy [...] i ulicy [...] na terenie Dzielnicy [...] [...] . Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Prezydent wskazał 104 § 1 i art. 268a k.p.a. związku art. 75 ust. 1 i ust. 6 art. 76 ust. 2 oraz art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 13.12.2013r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017r. poz. 2176 zwanej dalej "ustawa"). Prezydent ustalił, że przedmiotowe nieruchomości stanowią własność [...] na podstawie decyzji wydanych przez Wojewodę [...] stwierdzających nabycie z mocy prawa z dniem 1 lipca 2000 r., nieodpłatnie prawa własności nieruchomości rolnej Skarbu Państwa. Organ wskazał następnie, że zgodnie z dyspozycją art. 76 ust 2 ustawy w przypadku rodzinnego ogrodu działkowego spełniającego jeden z warunków, wskazanych w ust. 1 cytowanego artykułu, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące ten rodzinny ogród działkowy, z dniem wejścia w życie ww. ustawy, nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Stwierdzenie nabycia prawa następuje w drodze decyzji. Zgodnie z art. 76 ust. 1 ww. ustawy, właściciel nieruchomości nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 75 ust. 1, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy rodzinny ogród działkowy spełniał przynajmniej jeden z warunków: 1) funkcjonowanie rodzinnego ogrodu działkowego na nieruchomości jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) rodzinny ogród działkowy funkcjonuje na nieruchomości co najmniej 30 lat, a nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło w związku z zakładaniem rodzinnego ogrodu działkowego lub funkcjonował on na nieruchomości w momencie nabycia własności nieruchomości przez Skarb Państwa; 3) rodzinny ogród działkowy funkcjonuje na nieruchomości co najmniej 30 lat, a nabycie własności nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło w związku z funkcjonowaniem na niej rodzinnego ogrodu działkowego: 4) nieruchomość zajęta jest przez rodzinny ogród działkowy, który posiadał ustaloną lokalizację w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, lub na podstawie art. 11 ust. 3 lub art. 33 tej ustawy stał się ogrodem stałym. Prezydent wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu brak było podstaw do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania omawianych nieruchomości na podstawie art. 76 ust. 1 pkt. 1 ww. ustawy z uwagi na fakt, że na przedmiotowym obszarze brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z decyzjami wywłaszczeniowymi wydanymi dla przedmiotowego obszaru w latach 1975 - 1977, teren ten przeznaczony był pod ogrody działkowe zgodnie z decyzją nr [...] o lokalizacji inwestycji z [...] lipca 1972r., ustalającą lokalizację [...] Ogrodów Działkowych na terenie położonym w [...] [...] przy ul. [...]. Jak wynika z analizy szkicu sytuacyjnego nr [...] stanowiącego załącznik do decyzji nr [...] obszar objęty ww. decyzją w przybliżeniu pokrywa się z granicami działek ewidencyjnych objętych niniejszą decyzją. Pismem z [...] maja 2019r., Biuro Geodezji i Katastru Urzędu [...] Wydział Udostępniania Danych Ewidencji Gruntów i Budynków poinformowało, że w oparciu o przybliżona analizę graficzną przywołanego w decyzji nr [...], szkicu sytuacyjnego Nr [...] można stwierdzić, iż nieruchomość objęta ww. decyzją odpowiada przedmiotowym działkom ewidencyjnym. Jednakże jak wynika z załączonej do akt sprawy aktualnej odbitki z zasadniczej mapy miasta, faktyczny teren zajmowany przez [...] "[...]" jest mniejszy niż teren objęty ww. decyzją o lokalizacji inwestycji. Ogrodzenie ogrodu działkowego nie pokrywa się z granicą terenu objętego decyzją o lokalizacji oraz granicami działek ewidencyjnych. Zarówno od strony ulicy [...] jak i od strony ulicy [...] w pasie pomiędzy granicami przedmiotowych działek ewidencyjnych a ogrodzeniem terenu zajmowanego przez [...] "[...]" usytuowane są miejskie sieci telefoniczne, gazowe oraz energetyczne, słupy energetyczne, latarnie, fragment chodnika wraz z przystankiem autobusowym. Od strony ul. [...] granice działek ewidencyjnych przedmiotowych nieruchomości w przeważającej części pokrywają się ze wschodnią granicą jezdni. Potwierdzają to również dane historyczne udostępnione na portalu http://www.smapa.um.warszawa.pl/ w postaci zdjęć lotniczych z lat 1982 - 2018, które w jednoznaczny sposób wskazują fakt zainwestowania przedmiotowego gruntu co najmniej od 1982 r., w granicach obecnego stanu użytkowania. Ponadto jak wynika z przeprowadzonych oględzin przedmiotowych nieruchomości oraz dokumentacji fotograficznej będącej załącznikiem do protokołu z przeprowadzonych oględzin, obszar położony poza ogrodzeniem terenu zajmowanego przez [...] "[...]" nie jest zainwestowany naniesieniami związanymi z prowadzeniem ogrodu działkowego. Od strony ulicy [...] znajduje się ogrodzony teren służący za parking dla działkowców lecz w przeważającej części obszar położony pomiędzy ogrodzeniem ogrodu a ulicami porośnięty jest drobnymi drzewami oraz krzewami. Ponadto jak wynika z przywołanej powyżej odbitki z mapy zasadniczej, od strony wschodniej granica działek ewidencyjnych na których zlokalizowany jest ogród działkowy "[...]" biegnie środkiem cieku wodnego opisanego jako [...]. Jak wynika z powyższego, mimo że nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło w związku z zakładaniem rodzinnego ogrodu działkowego, to ogród ten od co najmniej 1982 r., (a wiec ponad 30 lat) funkcjonuje tylko na części przedmiotowej nieruchomości. Decyzją nr [...] o lokalizacji inwestycji z dnia [...] lipca 1972r., ustalono lokalizację [...], jednakże granice tej lokalizacji nie są tożsame z granicą faktycznego stanu użytkowania gruntu przez [...] "[...]". Tak więc w stosunku do opisanego powyżej terenu brak jest podstaw do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez [...] prawa użytkowania w oparciu 76 ust. 1 pkt 2 lub art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy. Na opisanym powyżej terenie usytuowanym pomiędzy ogrodzeniem a granicami działek ewidencyjnych, nie istnieje i nigdy nie istniał rodzinny ogród działkowy, mimo tego że teren ten został wywłaszczony pod ogrody działkowe oraz objęty jest decyzją o lokalizacji pracowniczych ogrodów działkowych. Podobnie brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia prawa użytkowania przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 76 ust. 1 pkt. 3 ustawy, z uwagi na fakt. że nabycie nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego nie nastąpiło w związku z zakładaniem lub funkcjonowaniem na niej rodzinnego ogrodu działkowego a ponadto nie funkcjonował on na części przedmiotowych nieruchomości w momencie nabycia przez jednostkę samorządu terytorialnego. Nie jest możliwe wydanie decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania dla terenu na którym nie istnieje i nigdy nie istniał rodzinny ogród działkowy. Unormowania art. 76 ustawy wskazują przesłanki formalne jakie musi spełniać ogród działkowy aby nabył on prawo użytkowania jednakże nie jest to możliwe dla terenu na którym brak jest ogrodu działkowego. W rozpatrywanej sprawie istnienie rodzinnego ogrodu działkowego jest bezsporne, jednakże aby było możliwe wydanie decyzji zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie oraz przepisami prawa oraz wprowadzenie jej do obrotu prawnego, niezbędne jest precyzyjne określenie terenu faktycznie użytkowanego przez [...] "[...]". Prezydent wskazał, że pismem z [...] maja 2019 r., Skarżący został poinformowany o konieczności wykonania opracowania geodezyjnego określającego tę część terenu która jest faktycznie zajęta przez [...] "[...]" i jednocześnie objęta decyzją nr [...] z [...] lipca 1972r., o lokalizacji inwestycji. Opracowanie takie stanowić miało podstawę dokonania podziału geodezyjnego przedmiotowych działek ewidencyjnych w celu wydzielenia terenu faktycznie zajętego przez [...] "[...]", co z kolei pozwoliłoby na wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia nabycia prawa użytkowania działek ewidencyjnych użytkowanych przez rodzinny ogród działkowy "[...]". Pismem z [...] maja 2019r., pełnomocnik strony poinformował, że teren pomiędzy ogrodzeniem a granicą działek ewidencyjnych wykorzystywany jest przez działkowców w celach parkowania pojazdów, jednakże ocenę tej sytuacji w świetle ustawy pozostawia do oceny Prezydenta. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (Kolegium) decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że w sprawie niesporne jest istnienie ogrodu działkowego. Jednakże, aby można było wydać w sprawie decyzję zgodną ze stanem faktycznym na gruncie oraz z przepisami prawa, a także wprowadzenie jej do obrotu prawnego niezbędne jest precyzyjne określenie terenu faktycznie użytkowanego przez [...] "[...]". Mając to na uwadze organ pierwszej instancji wezwał Skarżącego do wykonania opracowania geodezyjnego określającego część terenu faktycznie użytkowanego przez [...] "[...]" i jednocześnie objęta decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1972 r. o lokalizacji inwestycji. Skoro opracowanie to nie zostało wykonanie, zarzut Skarżącego, że organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, tj. zaniechał powołania biegłego w celu wydania opinii w formie opracowania geodezyjnego nie może zostać uwzględniony Kolegium podkreśliło, że sądy administracyjne stoją na stanowisku, że z art. 7 i 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, a organ administracji publicznej zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nie znaczy to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza że nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych. W piśmiennictwie aprobowany jest pogląd, że w wypadku, gdy strona występuje do organu z żądaniem wydania orzeczenia (decyzji) o określonej treści, powołując się na określone fakty łub zdarzenia, to jej obowiązkiem jest również wskazanie dowodów łub środków dowodowych służących udowodnieniu istotnych okoliczności sprawy. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 76 ust. 2 w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy przez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Skarżącego prawa użytkowania Nieruchomości, pomimo iż w sprawie oczywiste jest, że co najmniej na części tych Nieruchomości istnieje od kilkudziesięciu lat ogród działkowy, zdaniem Kolegium, należało uznać za nietrafiony. Aby można było wydać decyzję w sprawie, nawet częściową, powinno z dokumentacji bezspornie wynikać na jakich działkach zlokalizowany jest [...]. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy odbitki zasadniczej mapy miasta wynika, że faktyczny teren zajmowany przez [...] "[...] jest mniejszy niż teren objęty decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] lipca 1972 r. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji ogrodzenie ogrodu działkowego nie pokrywa się z granicą terenu objętego decyzją o lokalizacji oraz granicami działek ewidencyjnych. Kwestia ta została obszernie opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 77 § ł oraz art. 80 k.p.a. przez pominięcie w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego pisma Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r., zgodnie z którym Wojewódzki Zarząd [...] (poprzednik prawny Skarżącego) jest wpisany w ewidencji gruntów jako władający dla terenu aktualnych działek nr [...], [...] - [...] , [...] , [...] z obrębu [...], Kolegium uznało, że brak odniesienia się przez organ pierwszej instancji do znajdującego się w aktach sprawy ww. dokumentu, nie jest brakiem, który uzasadniałby uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji nie kwestionuje zakresu władania terenem, jak twierdzi Skarżący, ale podnosi, że teren objęty decyzją lokalizacyjną nr [...] nie pokrywa się z faktycznym terenem zajmowanym przez [...] "[...] ". Uznać zatem należy, że kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest brak opracowania geodezyjnego, który powinien był być wykonany na zlecenie Skarżącego, gdyż jest w jego interesie. Podsumowując Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie brak opracowania geodezyjnego, do wykonania którego pismem z dnia [...] maja 2019 r. zobowiązany został przez organ pierwszej instancji Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a przez to brak możliwości ustalenia przez organy administracji precyzyjnie terenu faktycznie użytkowanego przez [...] "[...] ", skutkuje niemożnością stwierdzenia nabycia przez Skarżącego prawa użytkowania nieruchomości stanowiących własność [...], położonych w dzielnicy [...] [...] przy ui. [...] i [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] (KW nr [...]), [...], [...] , [...] (KW [...]), [...] , (KW [...]), [...] (KW [...]), [...] (KW [...]), [...] (KW [...]), [...] (KW [...]) z obrębu [...]. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł skargę do tutejszego sądu zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest : 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wadliwym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta z [...] lipca 2019 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji jako wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77 k.p.a. 2) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i dowolnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie na mocy art. 77 § 1 KPA obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 81a §1 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało obarczeniem strony niewyjaśnieniem okoliczności faktycznych (istnienia wątpliwości) sprawy co skutkowało odebraniem uprawnienia stronie (prawa użytkowania) poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej; 4) art. 84 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczenie dowodu z .opinii biegłego geodety (sporządzenie opracowania geodezyjnego) pomimo stwierdzenia przez organ konieczności wiadomości specjalnych w sprawie co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji odmawiającej stwierdzenia prawa użytkowania. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 75 i 76 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez błędną wykładnię uznającą, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do wypełnienia przesłanek prawa materialnego i nabycia prawa użytkowania z mocy prawa przez stowarzyszenie ogrodowe [...] w [...]. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 18 lutego 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Strony zostały poinformowane o treści zarządzenia jak również o możliwości złożenia pism zawierających dodatkowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa poddana kontroli sądu dotyczyła stwierdzenia nabycia przez Skarżącego z mocy prawa użytkowania działek gruntu zajętych pod [...]. Skarżący wnosił o wydanie decyzji na podstawie ar.t 76 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 76 ust. 2 ustawy. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że brak jest podstaw do stwierdzenia nabycia użytkowania na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 oraz art. 76 ust. 1 pkt 3 ustawy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, jedyną przyczyną odmowy wydania decyzji potwierdzającej nabycie prawa użytkowania był fakt, że ogród nie funkcjonował na terenie usytuowanym pomiędzy ogrodzeniem a granicami działek ewidencyjnych. Następnie organ wyjaśnił, że istnienie ogrodu działkowego jest bezsporne, jednak określić należało teren faktycznie użytkowany przez [...] [...], Skarżący zaś nie przedłożył odpowiedniego opracowania geodezyjnego. Skarżący twierdził natomiast, że rolą organu było zlecenie sporządzenia odpowiedniego opracowania. Istota sporu w sprawie dotyczyła więc wyłącznie tego, czy w sytuacji w której granice ogrodu wyznaczone decyzją o lokalizacji szczegółowej nie są tożsame z granicą faktycznego użytkowania działek obowiązek sporządzenia odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej ciąży na podmiocie żądającym wydania decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania czy też na organie. W ocenie sądu rację w tym sporze przyznać należało Skarżącemu. W przywoływanym przez organu obu instancji piśmie z [...] maja 2019 r. Prezydent poinformował Skarżącego, że na terenie pomiędzy ogrodzeniem a granicą działek ewidencyjnych od strony ul. [...] oraz ul. [...] usytuowane są miejskie sieci gazowe oraz sień telefoniczna, słupy energetyczne oraz telefoniczne oraz przystanek autobusowy. Organ wskazał również, że ogrodzenie ogrody nie pokrywa się z granicą terenu objętego decyzją o lokalizacji oraz granicami działek ewidencyjnych i w stosunku do tego terenu brak jest podstaw do wydania decyzji potwierdzającej nabycie prawa użytkowania. Organ wyjaśnił również że konieczne jest wykonanie opracowania geodezyjnego określającego tę część terenu, która faktycznie zajęta jest przez [...] [...] a jednocześnie objęta decyzją lokalizacyjną. W piśmie tym organ zobowiązał Skarżącego do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni. Skarżący zajął stanowisko w sprawie wskazując, że teren między ogrodzeniem a granicą działek ewidencyjnych wykorzystywany jest przez działkowców w celach parkowania pojazdów i że działkowcy chcieliby dalej korzystać z tego terenu, jednak ocenę tej sytuacji w świetle przepisów ustawy pozostawiają organowi. Z przytoczonej treść pism wynika zatem, że organ pierwszej instancji nie zobowiązywał Skarżącego do złożenia dokumentacji geodezyjnej, wzywał jedynie do zajęcia stanowiska w sprawie. Stanowisko to zostało zajęte. Wadliwe jest zatem wskazywanie przez organy obu instancji, że Skarżący zobowiązany został do sporządzenia opracowania geodezyjnego i z obowiązku tego się nie wywiązał. Kolegium wywodziło, że aczkolwiek art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ do prowadzenia postępowania dowodowego to nie jest to jednak obowiązek o charakterze absolutnym a strona powołująca się na określone fakty łub zdarzenia, obowiązana jest również do wskazania dowodów łub środków dowodowych służących udowodnieniu istotnych okoliczności sprawy. Sąd rozpoznający sprawę co do zasady podziela powyższe stanowisko, reprezentowane zresztą również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednak ten sposób wykładni art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie nie było bowiem sporu ani co do faktu wydania decyzji lokalizacyjnej ani co do istnienia ogrodu od przeszło 30 lat. Ustalić należało natomiast jaka część działek objętych wnioskiem Skarżącego była i jest zajęta przez [...] [...]. Innymi słowy, konieczne było sporządzenie opracowania geodezyjnego wskazującego, jak w stosunku do obecnie istniejących działek ewidencyjnych przebiegają granice [...] [...], a zatem jaka część tych działek może zostać oddana w użytkowanie wieczystego. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, przeprowadzenie powyższej czynności, to jest sporządzenie odpowiedniego opracowania geodezyjnego należało do obowiązków organu. Do organów bowiem należy ustalenie powierzchni i położenia ogrodu działkowego a następnie wydanie decyzji potwierdzającej nabycie prawa użytkowa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę; że do decyzji wydawanych na podstawie art. 76 ust. 2 ustawy odpowiednie zastosowania znajduje art. 75 ust. 7 ustawy. Oznacza to, że decyzja wydana na podstawie art. 76 ust. 2 ustawy stanowi podstawę do ujawnienia w księdze wieczystej prawa użytkowania. Prawo to powinno obciążać konkretnie wskazaną nieruchomość. Jednak podmiot wnioskujący o wydanie decyzji w trybie art. 76 ust. 2 nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania mającego na celu podział nieruchomości ani też doprowadzenia do wydzielenia tak powstałych działek z dotychczasowych ksiąg wieczystych. Czynności te przeprowadzić może wyłącznie właściciel nieruchomości. Zatem to do właściciela nieruchomości należy przeprowadzenie ewentualnego odpowiedniego postępowania podziałowego. Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali jaka część działek wskazanych we wniosku Skarżącego znajdowała się w granicach wskazanych decyzją lokalizacyjną oraz jaka jej część zajęta była w dniu [...] stycznia 2014 r. pod ogród działkowy. Następnie organ dokona subsumpcji tak ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis ustawy. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w toku dotychczasowego postępowania organ nie zajął jednoznacznego stanowiska, czy w stosunku do tej części działek, która w dniu [...] stycznia 2014 r. zajęta była pod ogród działkowy spełnione zostały przesłanki z art. 76 ust. 1 pkt 2 czy z art. 76 ust. 1 pk4 4 ustawy. W konsekwencji, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania to jest art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organ pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot uiszczonego przezeń wpisu sądowego w wysokości [...] złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] złotych.