I SA/Wa 1901/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

K. S. pismem z 2 października 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa własności nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...], jedn. ewid. [...], zajętej pod drogę powiatową nr [...] – ulicę [...] w K. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wydane w sprawie decyzje konstytuują stan, w którym dotychczasowi właściciele nieruchomości zostają jej pozbawieni, przy jednoczesnym braku możliwości domagania się stosownego odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności ma charakter zamknięty. Z treści tego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I GZ 138/04). W ocenie Sądu skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że wnioskodawca obowiązany jest wykazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz z odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Stwierdzić więc należy, że skarżący nie przedstawił argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazać należy, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.