I SA/Wa 1900/11

Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego J. B. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1900/11, wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. W dniu 12 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku, sporządzona przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej. W piśmie z dnia 29 lipca 2014 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik wniósł z kolei o "rozliczenie kosztów zastępstwa procesowego skarżącej w sprawie". W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W myśl § 16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W orzecznictwie podkreśla się, że z treści powołanego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Innymi słowy złożenie wskazanego oświadczenia, stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia (postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09 – Lex nr 582846, postanowienie SN z 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 687/98). W rozpoznawanej sprawie tymczasem wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącej w złożonym wniosku o przyznanie wynagrodzenia za świadczoną z urzędu pomoc prawną nie zawarł oświadczenia, o którym mowa w § 16 powołanego rozporządzenia. Brak było zatem podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.