I SA/Wa 1833/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, Sędziowie sędzia WSA Iwona Kosińska, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2021 r. sprawy ze skarg Powiatu [...] oraz A. D., M. F. i M. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Powiatu [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. D., M. F. i M. K. solidarnie kwotę 731 (siedemset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości wydaną w przedmiocie reformy rolnej decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...] oraz umarzył postępowanie pierwszej instancji. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wydana została przy następujących ustaleniach i ocenie prawnej sprawy. Dawny majątek ziemski "D. [...]" położony w D., gm. Z., pow. R., o łącznej pow. [...] ha, stanowił własność H. O. Przejęty zon został własność Skarbu Państwa na cele reformy na podstawie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.) dalej "dekret PKWN". Wnioskiem z [...] marca 2002r. A. D. i T. D. (następcy prawni dawnej właścicielki) wystąpili do Wojewody [...] w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., Nr 10, poz. 151 ze zm.) dalej: "rozporządzenie MRiRR", o wydanie decyzji stwierdzającej, że część nieruchomości o pow. ok. [...] ha pochodzącej majątku "D. [...]", na której zlokalizowano zespół dworsko-parkowy, stawy oraz urządzenia melioracyjne – odpowiadająca jak ustalono w toku postępowania aktualnym działkom nr nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...] - nie podpadała pod działanie dekretu PKWN. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2017 r. orzekł, że objęta żądaniem nieruchomość podlegała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Od decyzji tej A. D. i M. K. wnieśli odwołanie, które pismem z [...] września 2017 r. ograniczyli do tej części decyzji, która dotyczy dawnego zespołu pałacowo-parkowego o powierzchni [...] ha, stanowiącego aktualnie część istniejącej działki ewidencyjnej nr [...] (obszar oznaczony kolorem jasnozielonym na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik do opinii K. S., znajdującej się w aktach sprawy) oraz drogi dojazdowej (alei lipowej) biegnącej do zespołu pałacowo-parkowego. W pozostałym zakresie cofnęli swoje odwołanie, wnosząc o umorzenie postępowania odwoławczego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] sierpnia 2018 r., po rozpoznaniu powyższego odwołania, uchylił w całości decyzję Wojewody [...] i orzekł, że zespół pałacowo-parkowy w D. w pow. [...] ha, stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...] oznaczoną wypełnieniem koloru jasnozielonego na mapie sporządzonej przez geodetę uprawnionego K. S., stanowiącej załącznik do decyzji i jej integralną część oraz droga dojazdowa w kierunku północnozachodnim stanowiąca część użytku [...] dr - nie podpadały pod działanie dekretu (pkt 1 i 2 ). W punkcie 3 decyzji umorzył zaś postępowanie odwoławcze w pozostałym zakresie. Wyrokiem z 12 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1791/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Ministra, zwracając uwagę na wewnętrzną sprzeczność podjętego rozstrzygnięcia. Z jednej strony organ bowiem odnotował fakt wycofania częściowego odwołania, z drugiej zaś konstatuje wyłącznie, że decyzję Wojewody jako wadliwą należy uchylić w całości. Sąd podkreślił przy tym, że przepisy pozwalają na cofnięcie odwołania przed wydaniem decyzji, jednakże organ odwoławczy nie uwzględni tego cofnięcia, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W każdym zatem przypadku złożenia przez stronę oświadczenia o cofnięciu wniesionego przez nią odwołania, przed podjęciem decyzji organ odwoławczy zobowiązany jest dokonać kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem jak również interesem społecznym. Z tego też względu Sąd zobowiązał organ, aby przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważył skuteczność modyfikacji przez strony odwołania w aspekcie okoliczności, o których mowa w art. 137 zdanie drugie k.p.a., a następnie podjął rozstrzygnięcie mające oparcie w adekwatnej do okoliczności sprawy materialnoprawnej podstawie. Rozpoznając ponownie odwołanie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] czerwca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia, że zespół dworsko-parkowy, stawy oraz urządzenia melioracyjne położone w D. o pow. [...] ha, stanowiące projektowane działki o nr jw., nie podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Minister nie uwzględnił częściowego cofnięcia odwołania wychodząc z założenia, że prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo. To zaś wobec stwierdzenia, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by nieruchomości, co do których orzekał organ wojewódzki, zostały przejęte na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Tylko natomiast w takim przypadku możliwe jest prowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydawania w nim merytorycznej decyzji na podstawie § 5 rozporządzenia MRiRR. Organ odwoławczy zwracał uwagę, że z zaświadczenia i wniosku Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w W. z [...] lipca 1946 r. wynika jedynie, że nieruchomość ziemska pod nazwą D. [...], położona w powiecie R. podpada pod działania przepisów 2. ust. 1 dekretu. W dokumencie tym nie podano jednak dokładnej lit. art. 2 ust. 1. Również w księdze hipotecznej D. [...]. brak jest dokładnej podstawy przejęcia majątku. Przy wpisie prawa własności Skarbu Państwa podano bowiem wyłącznie, że "posiada dobra niniejsze prawem własności na zasadzie art. 1 dekretu z dn. 21 sierpnia 1945 r. (...) jako przejęte na cele reformy rolnej ". Natomiast w ewidencji nieruchomości ziemskich podlegających dekretowi, w której podano literę e art. 2 ust. 1 dekretu, nie wymieniono nieruchomości D., stanowiącej własność H. O. W ewidencji tej wymieniona jest jedynie nieruchomość D. z gminy Z., ale stanowiąca własność J. D. (w rubryce nazwisko i imię dotychczasowego właściciela widnieje zapis "J. D."). Skoro zaś zachowane dokumenty, w tym zaświadczenie o przejęciu nieruchomości, jednolicie podawały jako właściciela majątku H. O., tym samym uznać należy, że organy miały wiedzę kto był właścicielem przedmiotowego majątku D. Podanie zatem w ewidencji innego nazwiska właściciela może świadczyć jedynie, że zapis dotyczy innego majątku położonego w D. Tym bardziej, że z pozyskanych przez organ informacji wynika, że J. D. nie była osobą fikcyjną i wraz z mężem S. D. (zmarłym w 1920 r.) była współwłaścicielem majątku w miejscowości N., sąsiadującej z D. Minister wskazywał na przy tym na bezskuteczne próby odnalezienia dokumentów potwierdzających dokładną podstawę przejęcia nieruchomości stanowiących własność H. O. w Archiwum Akt Nowych, Archiwum Państwowym W., Archiwum Państwowym w W. Oddziale w M., Archiwum Państwowym W. Oddziale w P., Archiwum Państwowym w W. Wieloosobowym Stanowisku ds. Działalności Archiwalnej w M., Sądzie Rejonowym w W. Wydziale Ksiąg Wieczystych, Starostwie Powiatowym w W., Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w W. oraz Delegaturze w O. Podnosił przy tym, że na wezwanie do złożenia przez strony stosownych wyjaśnień i informacji o ewentualnie posiadanych dokumentach przejęcia nieruchomości na podstawie lit. e art. 2 ust. 1 dekretu, odpowiedział jedynie Powiat W., wyjaśniając, że takowych dokumentów nie posiada. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: A. D., M. F. i M. K. oraz Powiat W. A. D., M. F. i M. K. zarzucili decyzji naruszenie: 1. art. 7, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji błędne ustalenie, że nie potwierdza on, że majątek D. został przejęty na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN w sytuacji gdy z dokumentu spis ewidencji nieruchomości ziemskich podlegających dekretowi, wynika, że majątek D. został przejęty na podstawie ww. przepisu; 2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Skarżący zwracali uwagę, że nie ma różnych majątków D., bowiem "majątek D." jest to nazwa nieruchomości i nie sposób twierdzić, że mogą być dwa różne majątki w D. Ponadto, z dokumentów zgromadzonych w sprawie wprost wynika, że właścicielem owego majątku na datę wejścia w życie dekretu o reformie rolnej była H. O. Do czasu wejścia w życie dekretu o reformie rolnej w \ księdze hipotecznej nie dokonano żadnych wpisów, dopiero [...] sierpnia 1946 r. został dokonany wpis na rzecz Skarbu Państwa, który przejął nieruchomość na cele reformy rolnej. Z dokumentów pozyskanych z Archiwum Państwowego w P. nie wynika również, aby były jakiekolwiek inne księgi założone dla nieruchomości D. Najprawdopodobniej zatem w ewidencji nieruchomości ziemskich podlegających dekretowi błędnie wskazano dotychczasowego właściciela majątku wpisując: "J.D." zamiast H. O. Niemiej ów błędny zapis nie uprawnia do wnioskowania, że majątek D. znajdujący się w tej ewidencji to inna nieruchomość niż majątek D. stanowiący własność H. O. Wobec powyższego wnosili o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powiat W. również zarzucił decyzji naruszenie przepisów postepowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego; oraz art. 138 § 1 pkt 2 i art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania ze względu na stwierdzoną bezprzedmiotowość, pomimo iż nie było podstaw do zastosowania tego przepisu, a decyzja o umorzeniu postępowania w całości była co najmniej przedwczesna. Ponadto zarzucił jej naruszenie prawa materialnego tj.: art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN poprzez jego niezastosowanie pomimo, iż organ winien był ten przepis zastosować do ustalonego stanu sprawy; a także § 5 ust. 1 rozporządzenia MRiRR poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie, iż skoro wpis prawa własności Skarbu Państwa w księdze hipotecznej nastąpił na mocy zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego z [...] lipca 1946 r., to oznaczało to, że przejęcie ziemi musiało nastąpić na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty rozwinięte w uzasadnieniu skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skargi są zasadne. Podstawą uchylenia wydanej w pierwszej instancji decyzji Wojewody [...] stwierdzającej, że wskazane w niej nieruchomości położone w miejscowości D., gmina Z., podlegały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN i umorzenia postępowania w sprawie, było stwierdzenie, że brak jest dowodów jednoznacznie wskazujących, że dawny majątek ziemski, z którego nieruchomości te pochodziły, został przejęty na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ww. przepisu. W konsekwencji czego prowadzenie postępowania administracyjnego zmierzającego do wykazania, że nie zostały spełnione określone w tym przepisie materialnoprawne przesłanki jej przejęcia było bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Sąd co do zasady podziela stanowisko organu, że w sytuacji braku dowodów na to, że określona nieruchomość przejęta została na cele reformy rolnej w oparciu o ww. przepis, zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, które miałoby być prowadzone w trybie § 5 rozporządzenia MRiRR. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy wszak do czynienia m.in. wówczas, gdy brak jest przedmiotu postepowania, a ten z kolei oznacza, że ustalony stan faktyczny nie podlega regulowaniu przepisami administracyjnymi, które dawałyby organowi administracyjnemu kompetencję do merytorycznego rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Nie istnieje bowiem wówczas konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Przewidziany zaś w § 5 i 6 rozporządzenia MRiRR tryb rozstrzygania sporów co do kwestii przejęcia z mocy prawa określonych nieruchomości ziemskich na cele reformy rolnej jest uruchamiany – jak wyjaśniono to w uzasadnieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. I OPS 2/06 (ONSAiWSA 2006/5/123) – wówczas, kiedy właściciel (współwłaściciel) uważał, że jego nieruchomość z takich czy innych względów nie spełnia warunków określonych w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN i w związku z tym powinna być wyłączona spod działania tego przepisu, czyli nie powinna podlegać przejęciu na cele reformy rolnej w części bądź w całości. W związku z czym jego skuteczne zainicjowanie i możliwość wydania w nim decyzji administracyjnej rozstrzygającej meriti ów spór, zastrzeżona została wyłącznie do sytuacji gdy istotnie dana nieruchomość (jej część) przejęta została ex lege na własność Skarbu Państwa na podstawie ww. przepisu, a zdaniem strony przejęta być nie powinna. Powyższe jest konsekwencją przyjętego w art. 2 dekretu PKWN modelu nacjonalizowania nieruchomości ziemskich zakładającego, że "wszystkie nieruchomości ziemskie, wymienione w punktach b, c, d i e części pierwszej tego artykułu przechodzą bezzwłocznie, bez żadnego wynagrodzenia, w całości, na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele, wskazane w art. 1, część druga". Prowadziło to bowiem do przejęcia ich własności z mocy samego prawa z dniem wejścia w życie dekretu (tj. 13 września 1944 r.), bez konieczności potwierdzania tego skutku prawnego jakimkolwiek aktem. A skoro tak to w praktyce stosowania dekretu PKWN mogły powstawać spory, czy nacjonalizacja na jego podstawie konkretnych nieruchomości znajduje oparcie w jego przepisach. Dostrzegając ten problem, ówczesny prawodawca w § 5 i 6 rozporządzeniu MRiRR wprowadził administracyjny tryb rozstrzygania tego rodzaju sporów przez wojewódzkie urzędu ziemskie (aktualnie wojewodów), z tym że zastrzegł go wyłącznie do sporów dotyczących nieruchomości, których podstawą przejęcia miał być art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Warunkiem koniecznym zatem dla możliwości orzekania w trybie § 5 rozporządzenia jest istnienie dowodów potwierdzających, że w stosunku do danej nieruchomości (jej części) właściwe władze państwowe zastosowały art. 2 ust. 1 lit e dekretu. Stosowanie bowiem procedury przewidzianej w tym przepisie nie służy ustalaniu, która z podstaw przejęcia przewidziana w art. 2 dekretu PKWN miała w sprawie zastosowanie i na jakiej podstawie Skarb Państwa nabył prawo do nieruchomości (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r. I OSK 1662/18, Lex 2785396). Jeśli zatem w oparciu o art. 2 ust. 1 lit. e dekretu dane nieruchomości nie były przejęte, a przynajmniej brak jest dowodów jednoznacznie tę okoliczność przesądzających, rozstrzyganie w postępowaniu administracyjnym czy spełniały one kryteria kwalifikujące je do nieruchomości ziemskich wymienionych w tym przepisie, a przez to wiążące zajmowanie stanowiska czy podlegają one jego działaniu, jest bezprzedmiotowe. Taka jednak sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Położony w gminie Z. majątek ziemski D., stanowiący własność H. O. - jak wynika z niespornych ustaleń organów (znajdujących także oparcie w aktach) - został przejęty na rzecz Skarbu Państwa na cele reformy rolnej. Istota sporu sprowadza się natomiast do kwestii podstawy tego przejęcia, gdyż nie wynika ona wprost z treści wniosku (zaświadczenia) Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w W. z [...] lipca 1946 r. skierowanego do Wydziału Hipotecznego Sądu Okręgowego w W., gdzie wskazano wyłącznie na art. 2 ust. 1 dekretu PKWN, bez odniesienia się do konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, oznaczonej odpowiednio literami b, c, d lub e. Nie została także ona wskazana w treści księgi hipotecznej D. [...], gdzie jako podstawę ujawnienia własności Skarbu Państwa podano art. 1 dekretu z dnia 21 sierpnia 1945 r. o wpisywaniu do ksiąg hipotecznych (gruntowych) prawa własności nieruchomości na cele reformy rolnej (Dz.U. Nr 34, poz. 204), w oparciu o który ujawnieniu podlegały nieruchomości przejmowane zarówno w oparciu o lit. e art. 2 ust. 1 dekretu PKWN, jak i litery b, c i d tego artykułu. Jedynym dokumentem pochodzącym z okresu przeprowadzania reformy rolnej, odwołującym się wprost do art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN w kontekście majątku D., jest "Ewidencja nieruchomości ziemskich podlegających Dekretowi z dnia 6.IX.1944. o przeprowadzeniu reformy rolnej". Dokument ów Minister uznawał jednak za nieprzesądzający w sprawie z uwagi na wymienienie w nim jako właściciela J. D., co może jego zdaniem świadczyć, że zapis ten odnosi się do innego majątku w D., niż ten, który należał pierwotnie do H. O. Z oceną tą jednak w świetle całokształtu dokumentów zgromadzonych w aktach nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim – jak zasadnie zwracali uwagę skarżący - brak w nich jakichkolwiek dowodów, które by potwierdzały lub choćby uprawdopodobniały tezę o istnieniu na ternie gminy Z. dwóch tak dużych majątków ziemskich, funkcjonujących dodatkowo pod taką samą nazwą własną – utworzoną od nazwy wsi, w której miały być on położone. Tylko zaś wówczas można by wnioskowanie organu o istnieniu drugiego majątku uznać za nienoszące znamion dowolności. Zwłaszcza w sytuacji, gdy o istnieniu takich odrębnych majątków we wsi D. (jej okolicach) milczą ogólnie dostępnych źródła historyczne. Z kolei zasady doświadczenia życiowego taką możliwość czynią wręcz nieprawdopodobną. Nie sposób wreszcie nie dostrzec, że przy przyjęciu poglądu prezentowanego przez Ministra należałoby także założyć, że oprócz tożsamej nazwy i geograficznego położenia (co jak już wspomniano samo w sobie jest mało prawdopodobne), oba majątki obejmowały również taki sam areał ([...] ha), utworzony z tożsamych rodzajowo użytków. Logiczną konstatacją tego stanu rzeczy musi być zatem uznanie, że ujęty w pochodzącym z 1946 r. wykazie majątek D., jest tym, który przynależał do H. O., a umieszczenie przy nim nazwiska innej właścicielki (J. D.) stanowi efekt oczywistej pomyłki autora owego wykazu. Zaważywszy zaś na to, że w postępowaniu administracyjnym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.), wykaz ów, w powiązaniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie (w tym m.in. wspomnianym wyżej zaświadczeniem Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w W. z [...] lipca 1946 r.), mógł stanowić miarodajny dowód na potwierdzenie, że do przejęcia majątku doszło w oparciu o art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN. Takie wnioskowanie wzmacnia dodatkowo fakt, że łączny areał użytków rolnych majątku ziemskiego D. przekraczał ustalony w tym przepisie normatyw (50 ha) prowadzący do nacjonalizacji majątku. W toku zaś postępowania nie ujawniono choćby pośrednich dowodów sugerujących, że jego przejęcie mogło być spowodowane okolicznościami, o których mowa w lit. b, c i d art. 2 ust. 1 dekretu ([...] obywatelstwem właścicielki, jej skazaniem, czy konfiskatą należącego do niej majątku opartą na innych prawnych przyczynach). To za kolei oznacza, że następcy prawni dawnej właścicielki mogli skutecznie domagać się kontroli zgodności z prawem owej nacjonalizacji w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie § 5 rozporządzenia MRiRR. Wbrew więc temu co stwierdził Minister, nie zachodziła w sprawie sytuacja, w której zainicjowane w oparciu o ww. podstawę prawna postępowanie kwalifikować należało jako pierwotnie bezprzedmiotowe. W konsekwencji czego brak było także podstaw do wydania w tych uwarunkowaniach decyzji mającej oparcie w art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Uchylając zatem na tej podstawie decyzję Wojewody [...] i umarzając prowadzone przed nim postępowanie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi naruszył w sposób istotny ww. przepisy, poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym, który go do tego nie uprawniał. To z kolei wynikało z błędnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, przekładającej się na poczynienie nieadekwatnych do obiektywnie istniejącej rzeczywistości ustaleń kluczowych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, a tym samym naruszenia w sposób istotny art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z tych względów zaskarżona decyzja nie może się ostać. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." , orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego należnych: Powiatowi W. (pkt 2) - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804); a A. D., M. F. i M. K. (pkt 3) - na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Wskazania co do dalszego postępowania, wynikają z oceny prawnej sformułowanej w uzasadnieniu niniejszego wyroku i sprowadzają się do obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy, przy uwzględnieniu skuteczności częściowego cofnięcia przez skarżących odwołania. Nie zachodzi wszak w tym przypadku przewidziane w art. 137 zd. drugie k.p.a. ryzyko pozostawienia w mocy decyzji (jej części) naruszającej prawo lub interes społeczny, na które powoływał się Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w uchylonej decyzji.