I SA/Wa 1822/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2026 r. nr KOA/1937/Op/26 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia jego uchybienia postanawia: - odrzucić skargę. -

K. K. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2026 r. nr KOA/1937/Op/26 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia jego uchybienia. Skarga została podpisana przez W. M. działającą w imieniu K. K. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe udzielone W. M. Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2026 r. wezwano W. M. (jako pełnomocnika skarżącego) do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego uprawniającego pełnomocnika do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni pod odrzucenia skargi. Pouczono przy tym m.in. o treści art. 35 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej zwanej "p.p.s.a."). Wezwanie to zawarto w piśmie z dnia 3 sierpnia 2026 r., które w dniu 21 sierpnia 2026 r. zostało skutecznie doręczone. W. M. nie uzupełniła braku formalnego skargi w terminie wskazanym przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego pomimo wezwania. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie do art. 35 § 1 p.p.s.a. stanowią, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z art. 57 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygor nieuzupełnienia w terminie braku formalnego skargi został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi. W skardze wniesionej w tej sprawie pełnomocnik nie dołączył do skargi pełnomocnictwa lub jego wierzytelnego odpisu. W związku z tym wezwano osobę twierdzącą, że jest pełnomocnikiem skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten zakreśla 7-dniowy termin na uzupełnienie braku liczony od doręczenia wezwania i przewiduje skutek w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zostało doręczone W. M. (osobie, która podpisała skargę) w dniu 21 sierpnia 2026 r., a zatem termin na uzupełnienie braku formalnego upływał w dniu 28 sierpnia 2026 r. W terminie zakreślonym przez Sąd (oraz do czasu wydania niniejszego postanowienia) brak formalny skargi nie został uzupełniony. W takiej sytuacji Sąd miał obowiązek odrzucenia skargi. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.