I SA/Wa 1797/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na działanie Ministra Spraw Zagranicznych postanawia odrzucić skargę

Pismem z 6 kwietnia 2022 r. J. K. (dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na działanie Ministra Spraw Zagranicznych (dalej jako organ), wskazując że niewłaściwie potraktowano jego pismo z 15 lipca 2017 r., w którym poinformował organ o swojej nominacji na stanowisko Przedstawiciela Dyplomatycznego Rządu Królestwa Barotseland na Europę. Postanowieniem z 1 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony jest w art. 3 § 2, 2a i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako ppsa). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ppsa kognicja sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepis ten umożliwia zaskarżanie do sądu administracyjnego aktów i czynności nie mających charakteru decyzji ani postanowienia, ale pod warunkiem że dotyczą one uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 3). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi, albowiem nie istnieje żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego który zobowiązywałby Ministra Spraw Zagranicznych do określonego zachowania w związku z pismem skarżącego z 15 lipca 2017 r. Oznacza to, że przedmiot sprawy określony w skardze nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa i dlatego orzeczono jak w postanowieniu.