I SA/Wa 1750/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...].

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżącą złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką. We wniosku wskazała, że jej mąż jest od 2010 r. aktywny zawodowo poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. na terytorium [...]. W tej sytuacji Burmistrz przekazał przedmiotowy wniosek do rozpatrzenia właściwemu organowi czyli Wojewodzie [...]. Wojewoda po analizie złożonego wniosku oraz załączonych do akt sprawy dokumentów decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie zostało spełnione kryterium wynikające z ustawy o świadczeniach rodzinnych, uprawniające do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż jak wynika z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] października 2019 r. oraz oświadczenia skarżącej z dnia [...] stycznia 2020 r., niepełnosprawność córki istnieje od dnia [...] września 2019 r., zatem powstała po ukończeniu 18. roku życia. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła odwołanie. W jego uzasadnieniu wskazała, że decyzja Wojewody jest niesprawiedliwa i krzywdząca. Przepis, na który powołał się organ I instancji, został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny. Rozpatrując odwołanie, organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Minister wyjaśnił, że wydając kwestionowaną decyzję, Wojewoda działał w oparciu o przepisy art. 1 lit. i, art. 67 oraz art. 68 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, ze zm.), a także art. 60 ust. 3 oraz art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r. ze zm.) oraz art. 2 ust. 2, art. 3 pkt 15, art. 17, art. 21, art. 23a, art. 24 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 111 ze zm.). Minister przywołał treść art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1b oraz art. 21 w związku z art. 23a ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Minister podkreślił, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych określa katalog zamknięty warunków, jakie należy spełnić, ubiegając się o świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z tym przepisem świadczenie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała przed ukończeniem 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała przed 18. rokiem życia lub 25. rokiem życia w przypadku kontynuacji nauki. Zgodnie bowiem z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w dniu [...] października 2019 r., córka została uznana za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności od dnia [...] października 2019 r., tj. w wieku 20 lat. Ponadto z oświadczenia złożonego w dniu [...] stycznia 2020 r. w Urzędzie Gminy i Miasta wynika, że niepełnosprawność córki nie powstała w trakcie trwania nauki. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego nie sposób uznać, że zostały spełnione kryteria wynikające z art. 17 ust 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Odnosząc się do powołanego przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, Minister stwierdził, że Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Jednakże w uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wskazał, że skutkiem wejścia w życie niniejszego wyroku nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, ani uchylenie decyzji przyznających świadczenia, ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Poprawienie stanu prawnego w tym zakresie należy wyłącznie do ustawodawcy. Trybunał nie przesądza, jaki model ustalenia świadczeń dla tych opiekunów należy przyjąć. Ustawodawca ma w tej kwestii pewien margines swobody. Powinien wszakże uwzględnić zarówno możliwości finansowania świadczeń z budżetu państwa, jak i uszanować poprawnie nabyte prawa osób, które korzystają obecnie ze świadczeń w zaufaniu do państwa. Minister zauważył, że mimo uznania przez Trybunał Konstytucyjny art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych za niekonstytucyjny w wyroku zakresowym, nie istnieją obecnie inne regulacje dotyczące możliwości przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku, który ma miejsce w niniejszej sprawie. W związku z tym zarzut przedstawiony w odwołaniu Minister uznał za bezzasadny. W związku z powyższym stanem faktycznym i prawnym Minister stwierdził, że organ I instancji wydał rozstrzygnięcie zgodne z prawem. Na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła M. S. W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych - poprzez błędne zastosowanie, poprzez nieuwzględnienie rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1079/17) oraz - art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez niezastosowanie, tj. nierówne traktowanie skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 111), zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1 - nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2 - w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W rozpatrywanej sprawie organy orzekające, kierując się jedynie literalnym brzmieniem powołanego przepisu, odmówiły przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką. Takie postępowanie uznać należy za błędne, ponieważ w niniejszej sprawie nie wystarczy odwołać się do brzmienia przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Należy bowiem mieć na względzie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten jest wyrokiem zakresowym, nie wywołuje więc skutku określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego aktu normatywnego. Powoduje jednak konieczność takiej wykładni przepisów, aby jej wynik nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16, wskazał, że "jest niewątpliwe, że w myśl art. 188 pkt 1 Konstytucji, to Trybunał Konstytucyjny orzeka o zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją. (...) Niezależnie jednak od unormowania art. 188 pkt 1 Konstytucji, obowiązuje wynikająca z art. 8 ust. 2 Konstytucji zasada ustrojowa bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji. Jedną z form bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy jest oparcie wyroku na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego" (wyrok dostępny pod adresem internetowym: https://orzeczenia.nsa. gov.pl). Stosując wskazany wyżej sposób wykładni w odniesieniu do art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, należy więc stwierdzić, że w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później, niż do ukończenia 18. roku życia, lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia, przepis art. 17 ust. 1b jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej treści przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 223/16, 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16, 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 755/16, 21 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1853/16, 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16, 10 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1512/16, 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1614/16, pub.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl/). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie prawnie istotny jest fakt stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności części przepisu w wyroku zakresowym, które to orzeczenie powoduje domniemanie niekonstytucyjności zakwestionowanej części. Sądy są zaś związane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie dokonanej przez niego oceny zgodności danego przepisu z Konstytucją. Skoro zatem nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia sądowego na podstawie przepisu, który w związku z wejściem w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego został uznany za niezgodny z Konstytucją, to uznać należało, że złożona skarga ma usprawiedliwione podstawy. Zwrócić przy tym należy uwagę, że zgodnie z treścią art. 118 ust. 1 Konstytucji inicjatywa ustawodawcza przysługuje m.in. Radzie Ministrów, której członkiem jest także Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, czyli organ wydający zaskarżoną decyzję. Mimo tego Minister w ciągu ponad 6 lat, jakie minęły od wydania omawianego wyroku, nie podjął odpowiednich działań zmierzających do realizacji zaleceń Trybunału Konstytucyjnego wynikających z wydanego orzeczenia. W takiej sytuacji, w razie braku reakcji ustawodawcy, należy odkodować podstawę prawną z tych przepisów normujących daną instytucję materialnoprawną, które nie utraciły cechy zgodności z Konstytucją, tak jak to uczyniono w uwagach zamieszczonych powyżej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt P 7/00, OTK-A 2002/2/13). Skoro wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 odniósł bezpośredni skutek, to zadaniem sądu administracyjnego, realizującego ustrojową funkcję gwaranta praw i wolności obywatelskich jest ustalenie możliwości jego zastosowania zgodnie z wzorcem konstytucyjnym. Zawarta bowiem w sentencji wyroku Trybunału derogacja nie powoduje powstania luki konstrukcyjnej, a zmodyfikowany przepis 17 ust. 1b ustawy z 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w dopełnieniu z ust. 1 tego artykułu, może być stosowany. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, której niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Ponadto zwrócić należy uwagę, że świadczenie pielęgnacyjne uregulowane w ustawie o świadczeniach rodzinnych jest świadczeniem, które podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w trybie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce albo ojcu. W przypadku, gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami wojewodzie (art. 23a ust. 1 tej ustawy). W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a jeśli tak, to wydaje decyzję zgodnie z treścią art. 21 omawianej ustawy (art. 23a ust. 3 i 4). Świadczenie pielęgnacyjne jest jednym ze świadczeń rodzinnych. Zgodnie z treścią art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 "Osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego (art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia). W przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady pierwszeństwa: w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia jest następująca: - w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, - w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i - w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. Wydanie decyzji w niniejszej sprawie wymagało zatem uprzedniego prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, który jest elementem niezbędnym do właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Jak natomiast wynika z akt sprawy, skarżąca jest obecnie nieaktywna zawodowo, ale jej mąż (ojciec dziecka) pracuje zawodowo poza granicami kraju w [...] ([...]). Zgodnie zatem z powołaną zasadą pierwszeństwa wniosek skarżącej winien być przesłany przez Wojewodę do właściwego organu [...]. Z treści pisma Wojewody z dnia [...] lutego 2020 r. skierowanego do córki skarżącej wynika jednak, że w ocenie organu "zasadnym było przekazanie przedmiotowego wniosku do wskazanej instytucji [...]". Skoro pierwszeństwo miała odpowiednia instytucja [...], to czemu Wojewoda przesłał wniosek do odpowiedniej instytucji [...]? Z akt sprawy oraz uzasadnień wydanych decyzji nie sposób także ustalić, jakie było rozstrzygnięcie instytucji [...] w przekazanej sprawie? Wątpliwości budzi również fakt, że w piśmie tym organ powołuje się na "wniosek (A. S.) o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z dnia [...].10.2019 r." Takiego zaś wniosku w aktach sprawy nie ma. Z treści uzasadnień wydanych decyzji wnioskować można, że przedmiotem rozstrzygnięć organów obu instancji jest zaś, znajdujący się w aktach sprawy, wniosek skarżącej (M. S.) "o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego" z dnia [...] października 2019 r., mimo że oba organy podają datę wniosku "[...] października 2019 r.", z tej zaś daty w aktach sprawy nie ma żadnego wniosku. Ponadto w pismach organu I instancji z dnia [...] lutego 2020 r. skierowanych do A. S. oraz Urzędu Gminy i Miasta (k-22, 23 akt adm.) jest mowa o "wniosku z dnia [...].10.2019 r. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego", mimo że Urząd Gminy i Miasta pismem z dnia [...] listopada 2019 r. przekazał Wojewodzie wniosek o "ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego" złożony przez skarżącą (k-14 akt adm.), a w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. organ ten przekazywał Wojewodzie oświadczenie M. S. w celu wykorzystania przy "ustalaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego" (k-21 akt adm.). Z akt sprawy nie wynika zatem w sposób dostatecznie jasny, ile i jakich wniosków zostało złożonych (jeden czy dwa), co było przedmiotem wniosków (świadczenie pielęgnacyjne czy zasiłek pielęgnacyjny) oraz które z tych wniosków były procedowane przez organ i kto był wnioskodawcą (M. czy A. S.). Podsumowując, Sąd uznał, że w trakcie rozpatrywania przedmiotowej sprawy organy administracji publicznej naruszyły obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego, czyli art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz prawa materialnego, czyli art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tej sytuacji, ponownie rozpatrując sprawę, organ przede wszystkim prawidłowo ustali stan faktyczny sprawy, w tym jednoznacznie wyjaśni wyżej omówione wątpliwości. Uzupełni materiał dowodowy o dokumenty świadczące o przekazaniu, w ramach systemu koordynacji świadczeń, wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do właściwego organu [...] oraz informację, czy przekazany wniosek został rozpatrzony, a jeśli tak, to jakie zapadło w tej sprawie rozstrzygnięcie. Następnie ponownie rozpatrzy złożony wniosek, uwzględniając wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych przedstawioną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. Organ prowadząc ponownie postępowanie, będzie podejmował działania w zgodzie z treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które znajdą właściwe odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa. Oznacza to, że w uzasadnieniu ponownie wydanego orzeczenia organ wskaże fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie.