I SA/Wa 1743/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi Zgromadzenia Sióstr Pasterek Od Opatrzności Bożej Dom Generalny [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę

I SA/Wa 1743/18 U Z A S A D N I E N I E Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r. nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. (w decyzji błędnie wskazano [...] lipca 2013 r.) nr [...], mocą której odmówiono stwierdzenia przejścia na własność Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej Dom Generalny J. – Z. nieruchomości położonej w P. przy uI. [...] (wcześniej ul. [...]), oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 838 m², obręb G., objętej zamkniętą KW W. Tom [...], karta [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej Dom Generalny J. – Z. wnioskiem z [...] listopada 2016 r. zwróciło się do Wojewody [...] o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., powołując jako podstawę wniosku ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów, wskazując na protokół przejęcia z [...] kwietnia 1950 r. m.in. w/w nieruchomości przy ul. [...] oraz protokół uzupełniający do tego protokołu z [...] października 1950 r., a także wniosek Prezydium Rady Narodowej Miasta P. z [...] marca 1961 r. w sprawie wpisania ostrzeżenia na rzecz Skarbu Państwa, do czasu przedłożenia stosownego orzeczenia Urzędu do Spraw Wyznań. W ocenie Zgromadzenia dowody te wskazują, że sporna nieruchomość przeszła na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego (Dz. U. Nr 9, poz. 87 ze zm.). Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r., po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] lipca 2013 r. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że powołaną decyzją z [...] lipca 2013 r. odmówiono stwierdzenia przejścia z mocy prawa na podstawie art. 60 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169 ze zm.) własności w/w nieruchomości na rzecz Zgromadzenia, bowiem objęta postępowaniem nieruchomość nie stanowiła w dniu wejścia w życie powołanej ustawy własności Skarbu Państwa. Wojewoda [...] odmawiając uchylenia decyzji z [...] lipca 2013 r. zaznaczył, że powołane we wniosku dowody (jak i te zgromadzone w toku postępowania przez Wojewodę) nie są dowodami wskazującymi nowe, istotne okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Wojewody wskazane przez wnioskodawcę protokoły były organowi znane, bowiem w aktach sprawy znajdowały się wyjaśnienia Urzędu Miasta P. oraz kserokopie dokumentów dotyczących zwrotu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] na rzecz Zgromadzenia, przedstawione w piśmie Urzędu Miasta P. z [...] maja 2013 r. oraz w pismach Prezydium Rady Narodowej w P. z [...] sierpnia 1958 r. i [...] września 1958 r. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że sporna nieruchomość powstała z podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] na działki nr [...] i nr [...], a na sprzedaż tych działek wyraził zgodę Urząd do Spraw Wyznań wydając decyzję z [...] kwietnia 1984 r., w której stwierdzono m.in., że nieruchomości położone w P. przy ul. [...], stanowią własność Zgromadzenia. W akcie notarialnym z [...] kwietnia 1984 r. dotyczącym sprzedaży przez Zgromadzenie w/w działki nr [...] znajduje się wzmianka, że również sporna nieruchomość stanowi własność Zgromadzenia. Tym samym zdaniem Wojewody nowe dowody przedstawione przez Zgromadzenie wskazują jedynie na faktyczne działanie organów administracji - nie stanowiły jednak dowodu nabycia nieruchomości spornej przez Skarb Państwa na mocy ustawy z 20 marca 1950 r. Zgromadzenie wniosło odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że protokoły oraz wniosek Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Miasta P. z [...] marca 1961 r. skierowany do Sądu Powiatowego dla m. P. o dokonanie zastrzeżenia w księdze wieczystej W. Tom [...] karta [...] wskazują, że wspomniany wniosek został oddalony jedynie ze względów formalnych. Odnosząc się do decyzji Urzędu do Spraw Wyznań z [...] kwietnia 1984 r. zezwalającej na sprzedaż m.in. spornej nieruchomości, Zgromadzenie zauważyło, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, aby Urząd do Spraw Wyznań badał kwestie własności tej nieruchomości - nie jest więc wykluczone, że decyzja ta została wydana na skutek błędu. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że omawiana decyzja oparta została na podstawie art. 37 ustawy z dnia 27 października 1932 r. prawo o stowarzyszeniach. Nie jest też wykluczone, że w stosunku do spornej nieruchomości wydane zostało stosowne orzeczenie na podstawie ustawy z 20 marca 1950 r., lecz nie zachowało się ono w archiwach. Zgromadzenie zarzuciło ponadto, że sporna nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów ustawy z 17 maja 1989 r., która przewidywała przejście własności nieruchomości na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, więc przywołane wcześniej pisma Prezydium Rady Narodowej P. nie mogły odwrócić wcześniejszego przejścia własności nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy podkreślił, że w/w ustawa z 20 marca 1950 r. nie reguluje własności nieruchomości kościelnych osób prawnych, jeżeli nieruchomości te nie przechodziły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa. Wbrew twierdzeniom Zgromadzenia, w świetle innych dokumentów, protokoły nie wywołały przewidzianych w ustawie skutków prawnych. Powyższe potwierdza pismo Prezydium Rady Narodowej Miasta P. z [...] marca 1961 r. skierowane do Sądu Powiatowego dla m. P. zawierające wniosek o wpisanie, w odniesieniu do spornej nieruchomości, w księdze wieczystej W. Tom [...], karta [...], zastrzeżenia na rzecz Skarbu Państwa, do czasu przedłożenia orzeczenia Urzędu do Spraw Wyznań o przejściu własności nieruchomości zapisanej w tej księdze, na własność Skarbu Państwa. Zdaniem Ministra pismo z [...] marca 1961 r. niewątpliwie dowodzi, że w ocenie Prezydium Rady Narodowej Miasta P. protokoły nie spowodowały przejścia na mocy w/w ustawy własności spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Prezydium Rady Narodowej Miasta P. oczekiwało na rozstrzygnięcie sprawy w formie orzeczenia Urzędu do Spraw Wyznań, które nie zostało wydane. Z akt sprawy nie wynika także, aby nastąpiły zmiany zapisów w w/w księdze wieczystej nieruchomości oraz aby nieruchomość została faktycznie przejęta przez Skarb Państwa. Minister wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie ma znaczenia prawnego, czy przyczyny rozstrzygnięcia postanowieniem Sądu Powiatowego dla Miasta P. z 8 kwietnia 1961 r. odmawiającego dokonania stosownego wpisu, mają charakter formalny lub merytoryczny. Zgromadzenie nie odniosło się w odwołaniu do powyższej kwestii. W aktach sprawy brak jest ponadto jakiejkolwiek wzmianki lub innego dokumentu wskazującego, że w odniesieniu do spornej nieruchomości zostało wydane orzeczenie Urzędu do Spraw Wyznań. Nie do przyjęcia jest argument Zgromadzenia, że Urząd do Spraw Wyznań wydał stosowne orzeczenie, które nie zachowało się w archiwach. Teza ta nie została uprawdopodobniona. Poza tym Zgromadzenie skutki prawne dotyczące spornej nieruchomości wywodzi z protokołów, a nie z nieistniejącego orzeczenia Urzędu do Spraw Wyznań. Organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że w odniesieniu do ustaleń protokołu z [...] kwietnia 1950 r. wydane były stosowne orzeczenia Urzędu do Spraw Wyznań ([...] lipca 1960 r., [...] czerwca 1965 r. oraz [...] listopada 1987 r.), na podstawie ustawy z 20 marca 1950 r. i dotyczyły nieruchomości stanowiących własność Zgromadzenia, nie dotyczyły jednak, co wykazano wcześniej, spornej nieruchomości. Minister wskazał ponadto, że Zgromadzenie wystąpieniem z [...] marca 1958 r. skierowanym do Ministra Oświaty zwróciło się o zwrot spornej nieruchomości i jak wynika z pisma Prezydium Rady Narodowej P. z [...] września 1958 r. zostało ono rozpatrzone pozytywnie - sporna nieruchomość została Zgromadzeniu zwrócona. Dodatkowo Urząd do Spraw Wyznań decyzją z [...] kwietnia 1984 r. wyraził Zgromadzeniu zgodę na sprzedaż spornej nieruchomości, co zostało potwierdzone stosownym zaświadczeniem Urzędu z [...] kwietnia 1984 r. wydanym w celu przedstawienia w Państwowym Biurze Notarialnym przy sporządzeniu nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Bezpodstawny i nie poparty żadnymi dowodami jest więc argument, że Urząd do Spraw Wyznań wydając decyzję z [...] kwietnia 1984 r. nie badał zagadnienia własności spornej nieruchomości. Organ odwoławczy zaznaczył, że z aktu notarialnego z [...] kwietnia 1984 r. dotyczącego sprzedaży nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], również wynika, że sporna nieruchomość stanowi własność Zgromadzenia, co prowadzi do uzasadnionego domniemania, że w powołanej w tym akcie księdze wieczystej, sporna nieruchomość była zapisana jako własność Zgromadzenia. Samo Zgromadzenie w piśmie z [...] listopada 2012 r. skierowanym do Wojewody [...] stwierdziło, że sporna nieruchomość nieprzerwanie od [...] lutego 1936 r. stanowi jego własność i nie przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 20 marca 1950r. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji powołane przez Zgromadzenie protokoły nie są istotne w rozpatrywanej sprawie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nawet jeżeli hipotetycznie przyjąć, że sporna nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa na podstawie przepisów w/w ustawy, to roszczenie Zgromadzenia do nieruchomości wygasło, zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowił, że wszczęcie postępowania regulacyjnego zgłasza się w ciągu 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy, roszczenia niezgłoszone w tym terminie wygasają. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że przepis ten został uchylony na mocy art. 1 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2011 r., Nr 18, poz. 89). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej Dom Generalny J. – Z. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa mające istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące błędną ocenę materiału dowodowego i uznaniem, że nie stanowił on podstawy do uchylenia dotychczasowej decyzji, podczas gdy w rzeczywistości wskazane nowe dowody oraz ponowna ocena całości zgromadzonego materiału dowodowego dokonana z ich uwzględnieniem jednoznacznie wskazują na fakt, iż będąca przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości przy ul. [...] w P., została przejęta na własność Skarbu Państwa na mocy ustawy z 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego; 2. istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące błędną oceną materiału dowodowego w postaci wniosku Prezydium Rady Narodowej dla m. P. z [...] marca 1961 r. w sprawie wpisu ostrzeżenia do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości spornej polegającą na uznaniu, że w ocenie Prezydium Rady Narodowej dla m. P. nieruchomość nie przeszła z mocy w/w ustawy na własność Państwa; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1169 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że nieruchomość w świetle przedłożonych dokumentów i zebranego materiału dowodowego, nie stanowiła własności Skarbu Państwa; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 i 2 ustawy z 20 marca 1950 r. poprzez błędną jego wykładnię skutkującą uznaniem, że nieruchomość nie stała się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa; 5. naruszenie art. 11 kpa i art. 107 § 3 kpa w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez brak lub nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania w szczególności do spełniania przesłanki podlegania przez przedmiotową nieruchomość przejęciu na mocy ustawy z 20 marca 1950 r. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, o zobowiązanie Wojewody [...] do wydania w terminie miesiąca decyzji uchylającej ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem oceny Sadu jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 lipca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2018r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. którą odmówiono stwierdzenia przejścia na własność skarżącego Zgromadzenia Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej Dom Generalny J. – Z. spornej nieruchomości położonej w P. przy uI. [...] . Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym. Art. 16 ust 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) ustanowił ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych, od której ustawodawca dopuścił prawne wyjątki. Jednym z nich jest możliwość wzruszenia decyzji obarczonych istotnymi wadami postępowania w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny, dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania wymieniona w art. 145 § 1 , art. 145 a § 1 oraz 145 b § 1 kpa nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. We wniosku o wznowienie postępowania skarżące Zgromadzenie , jako jego podstawę , wskazało pkt 5 § 1 art. 145 kpa, precyzując że nowe, istotne dowody o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowią dokumenty dotyczące przedmiotowej nieruchomości pozyskane z Archiwum Państwowego w P. postaci " Protokołu uzupełniającego z dnia [...]" do protokołu przejęcia nieruchomości ziemskiej należącej do Zgromadzenia SS. Pasterek mającego siedzibę w P. przy ul. [...], sporządzonego w dniu [...], z których wynika , że przedmiotowa nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy o dobrach martwej ręki z dnia 20 marca 1950r. Analizując przedstawione przez wnioskodawcę dowody w postaci wymienionych dokumentów organ wojewódzki słusznie ocenił, że nie stanowią one nowych okoliczności faktycznych lub nowych dokumentów w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. , a organ II instancji pomimo wadliwego uzasadnienia swojej decyzji , utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Nową okolicznością faktyczną lub dowodem stanowiącym przesłankę z w/w przepisu jest taka, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, nie była znana organowi, który wydał decyzję, a nadto miała istotne znaczenie w sprawie co oznacza, że gdyby była znana organowi, w sprawie zapadłaby decyzja, co do swojej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zdaniem Sądu dokumenty w postaci wyżej opisanych protokołów , które wskazało we wniosku o wznowienie postępowania skarżące Zgromadzenie nie były znane Wojewodzie [...] w momencie rozstrzygania przez ten organ w dniu [...] lipca 2013r., jednakże z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że nie mogą być one uznane za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy , gdyż zawierają informacje , które Wojewoda [...] posiadał z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak również z urzędu . Ewentualna zaś odmienna a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie pkt 5 art. 145 § 1 kpa., podobnie jak pominięcie przez organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które potwierdzone były dokumentacją zgromadzoną w sprawie. W niniejszej sprawie istotnym jest, że Wojewoda [...] wydając objętą wnioskiem o wznowienie postępowania decyzję z dnia [...] lipca 2013r. z urzędu miał obowiązek posiadania wiedzy o treści ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o dobrach martwej ręki, zgodnie z którą z mocy samego prawa wszystkie nieruchomości ziemskie związków wyznaniowych Państwo przejęło na własność ( art. 1 ust. 1 cyt. ustawy. ). Przepisy nie przewidywały w tym zakresie wydawania decyzji deklaratoryjnych, potwierdzających owo przejście prawa własności. Z uwagi jednak na regulację zawartą w art. 1 ust. 2, który stwierdzał, że nie podlegają przejęciu na rzecz Skarbu Państwa kościelne nieruchomości ziemskie, stanowiące gospodarstwa rolne proboszczów, art. 4 ust. 4 i ust. 5 zawierał podstawę prawną do wydawania przez organ centralny decyzji stwierdzającej czy dana nieruchomość ziemska posiada charakter nieruchomości związku wyznaniowego lub czy nieruchomość taka stanowi gospodarstwo rolne proboszcza. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Wojewoda nie badał czy przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa – zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1950r. w tym także nie poddał analizie znajdujących się w jego posiadaniu dokumentów w postaci prośby Zgromadzenia Sióstr Pasterek w P. z dnia [...] marca 1958r., skierowanej do Pierwszego Sekretarza K.C. PZPR W. G. , na ręce Ministra Rolnictwa E. O., o zwrot spornej nieruchomości, z którego jednoznacznie wynika, że przejęcie wskazanej nieruchomości na rzecz Państwa nastąpiło na podstawie decyzji Pełnomocnika Ministra Rolnictwa dla spraw przejmowania dóbr martwej ręki z dnia [...][...]. Organ zaniechał także oceny pisma Prezydium Rady Narodowej miasta P. z dnia [...] sierpnia 1958r. o częściowym uwzględnieniu podania Skarżących z dnia [...] marca 1958r. jak również pisma Prezydium Rady Narodowej miasta P. z dnia [...] września 1958r. o częściowej zmianie uprzednio zajętego stanowiska. Powyższe nie oznacza jednakże, że Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] lipca 2013r. nie znał okoliczności faktycznych sprawy, które wynikają z treści " Protokołu uzupełniającego z dnia [...]" do protokołu przejęcia nieruchomości ziemskiej należącej do Zgromadzenia SS. Pasterek mającego siedzibę w P. przy ul. [...], sporządzonego w dniu [...] tj. potencjalnego objęcia omawianej nieruchomości działaniem ustawy o dobrach martwej ręki. Przeciwnie, dowodzi , że organ ponad wszelką wątpliwość dysponował materiałem dowodowym jednoznacznie wskazującym na wynikający z wymienionych protokołów stan faktyczny sprawy. Wbrew stanowisku skarżącego Zgromadzenia z którego wynika , że wskazane protokoły stanowią dowód, że przedmiotowa nieruchomość została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy o dobrach martwej ręki z dnia [...] marca 1950r., uznać należy, że nie mogą mieć one takiej mocy dowodowej, skoro skutek prawny przejścia własności nieruchomości następował w tym przypadku z mocy samego prawa , a wpis tego prawa w księdze wieczystej miał skutek jedynie deklaratoryjny. Analiza akt sprawy prowadzi zatem do wniosku, że wskazane przez stronę skarżącą dokumenty w postaci omówionych wyżej protokołów nie zawierają nowych informacji, takich które nie były znane organowi , który wydał decyzję z dnia [...] lipca 2013r. Na marginesie stwierdzić można jedynie , że we wskazanej decyzji Wojewoda W. zaniechał ustalenia stanu faktycznego sprawy w kontekście przesłanek wskazanych w treści art. 60 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego , a swoje rozstrzygnięcie oparł na treści wyroku tutejszego sądu z dnia 9.12.2009r. sygn. I SA/Wa 1301/09 , który wydany został w odmiennym stanie faktycznym sprawy, co pozostaje jednakże poza przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.