I SA/Wa 1727/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak, asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.), Protokolant referent Krzysztof Włoczkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 18 lipca 2023 r. nr KOA/1800/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy P. z dnia 23 lutego 2023 r., nr OPS.ŚRśp.4702.193.2023.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium" lub "organ") decyzją z [...] lipca 2023 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. B. (dalej jako "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej jako "Wójt") z [...] lutego 2023 r. nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Skarżąca w dniu [...] stycznia 2023 r. wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką S. F.. Do wniosku załączyła orzeczenie z [...] czerwca 2019 r. wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...], z którego wynika, że matka skarżącej została zaliczona na stałe do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] maja 2019 r., zaś niepełnosprawność istnieje od [...] marca 2019 r. Jako przyczynę stopnia niepełnosprawności wskazano symbol [...] (choroby [...]). Skarżąca oświadczyła, że matką, która wymaga całodobowej opieki, opiekuje się od stycznia 2023 r. Wójt decyzją z [...] lutego 2023 r. odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, podnosząc że z orzeczenia o niepełnosprawności matki urodzonej w 1948 r. wynika, że jej niepełnosprawność istnieje od marca 2019 r., a w konsekwencji nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 615 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.ś.r." Zdaniem Wójta, w sprawie zaistniały też okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając Wójtowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (OTK-A 2014/9/104). W toku postępowania odwoławczego, na wezwanie organu, skarżąca przedłożyła świadectwa pracy, z których ostatnie dotyczy zatrudnienia od 18 sierpnia do 31 grudnia 2018 r. Wyjaśniła również, że: "od stycznia 2019 r. pracowałam dorywczo i nie mogłam podjąć stałego zatrudnienia, ponieważ pomagałam swojemu bratu M. F. w opiece nad mamą. Moja mama mieszkała z moim bratem M. F. i jego żoną K. F., brat zmarł [...] grudnia 2021 r. i po jego śmierci mamą zajmowała się moja bratowa K. F., która pobierała świadczenie pielęgnacyjne z tego tytułu na mamę. Z upływem kilku miesięcy mama jednak zdecydowała, że chce zamieszkać ze mną i w styczniu 2023 roku mieszka ze mną w domu mojego męża w [...]". Skarżąca dodała, że opiekę sprawuje przez 24 godziny na dobę, nie ma żadnych własnych dochodów, jest zdana na łaskę męża. Kolegium decyzją z [...] lipca 2023 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta z [...] lutego 2023 r. wskazując, że jest ona prawidłowa jednak z innych względów niż w niej wskazane. Z uwagi bowiem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu daty powstania niepełnosprawności uznana być musi za niezasadną. Kolegium zauważyło dalej, że jak wynika z art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przyznawane jest osobie, która - przy spełnieniu innych przesłanek (takich jak zobowiązanie do alimentacji, stan cywilny osoby wymagającej opieki), nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oznacza to, że świadczenie przysługuje osobom, które pracowały zawodowo, ale z pracy tej zrezygnowały w celu sprawowania opieki, albo miały zamiar pracować, ale - mimo obiektywnych chęci i możliwości - zrezygnowały z podjęcia pracy. Skarżąca nie spełnia tego wymogu. Z akt wynika, co sama potwierdziła, że ostatni raz zatrudniona była do 31 grudnia 2018 r. Później podejmowała tylko prace dorywcze, bowiem pomagała bratu w opiece nad matką. Tymczasem świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad S. F. od początku, to jest od 2019 r. (orzeczenie wydano w czerwcu 2019 r. na wniosek z [...] maja 2019 r.) pobierała synowa – K. F. i to ona opiekowała się swoją teściową. Brat skarżącej – M. F. nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką, zatem twierdzenie, że skarżąca podejmowała tylko prace dorywcze, bowiem pomagała bratu w opiece, jest niewiarygodne. M. F. zmarł w grudniu 2021 r. Opiekę nadal sprawowała synowa, a skarżąca nie podejmowała zatrudnienia. Dopiero w styczniu 2023 r., a więc 3,5 roku po wydaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki, a 4 lata po zaprzestaniu pracy zawodowej skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Nie można zatem przyjąć, że zrezygnowała ona z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad matką, gdyż zakończyła pracę pół roku przed wydaniem orzeczenia i przez 4 lata pozostawała niezatrudniona. Nie rejestrowała się też w urzędzie pracy jako bezrobotna. Z tak ustalonego stanu faktycznego nie wynika zatem, że skarżąca pracowała albo chciała podjąć zatrudnienie, lecz zamiar ten został zniweczony przez konieczność opieki nad matką. Z oświadczenia skarżącej wynika, że pozostawała ona bierna zawodowo przez 4 lata, w tym w okresie bezpośrednio poprzedzającym datę ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji u matki, tj. przed czerwcem 2019 r. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest zaś wynagrodzeniem za wykonywanie obowiązku alimentacyjnego, ale rekompensatą za poświęcenie własnej działalności zawodowej na rzecz opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Nie wystarcza zatem fakt, że skarżąca opiekuje się matką, ale zaniechanie z tego powodu pracy, która w innym przypadku przynosiłaby dochód. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie i zobowiązanie organu do wydania decyzji o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia złożenia przez nią wniosku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Wójta odmawiającego skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania osobistej opieki nad matką; 2. art. 139 K.p.a. poprzez wydanie przez Kolegium decyzji, która pogarsza sytuację prawną skarżącej, gdyż Wójt uznał, że warunek rezygnacji skarżącej z zatrudnienia został spełniony, a organ drugiej instancji, mimo braku zaskarżenia tej okoliczności przez skarżącą podniósł tę okoliczność, pogarszając ty samym jej sytuację; 3. art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r. poprzez dokonanie przez organ niewłaściwej wykładni tych przepisów polegającej na niezasadnym uznaniu, że skarżąca nie zrezygnowała z pracy zarobkowej na rzecz świadczenia opieki nad matką; 4. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności przez niezasadne uznanie, że skarżąca nie zrezygnowała z podjęcia zatrudnienia na rzecz opieki nad matką, podczas gdy skarżąca nie może podjąć zatrudnienia, podejmowała prace polegające na sprawowaniu opieki nad dziećmi, wykonywała te prace w okresie od 2019 r. do stycznia 2023 r. i zaprzestała wykonywania opieki nad dziećmi z uwagi na sprawowanie opieki nad matką, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ niezasadnie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżąca wniosła jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci oświadczenia z [...] sierpnia 2023 r. o wykonywaniu przez nią pracy w postaci opieki nad dziećmi w okresie od 2019 do początku 2023 r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie chodzi tylko o rezygnację z zatrudnienia, ale również o jego niepodejmowanie z uwagi na sprawowanie opieki nad wymagającym tego członkiem najbliższej rodziny. W sprawie wykazane zostały okresy świadczenia pracy przez skarżącą, jednak nie doszło do jej wysłuchania, organ nie dysponował więc wszystkimi argumentami przemawiającymi za brakiem ciągłości w zatrudnieniu skarżącej. Skarżąca podniosła, że w dniu [...] czerwca 2019 r. wyszła za mąż i przeprowadziła się do domu męża w [...]. Posiadłość ta wymagała ogromnych nakładów pracy i uporządkowania, była bardzo zaniedbana. Skarżąca wraz z mężem dokonywała szeregu prac, wykonywała generalny remont. W tym okresie, tj. od 2019 do 2023 r. wykonywała bieżące prace w domu oraz zajmowała się porządkowaniem całej nieruchomości. Poza pracą w gospodarstwie domowym, ogłaszała swoją pomoc w opiece nad dziećmi. I tak od 2019 r. do 15 stycznia 2023 r. pracowała jako opiekunka do dzieci, co potwierdza dokument załączony do skargi. Ogłaszała się również na portalach społecznościowych, oferując swoje usługi opieki nad dziećmi. Skarżąca jest zdrową, silną osobą, która mogłaby podjąć zatrudnienie, gdyby nie fakt, że od stycznia sprawuje opiekę nad matką. Niedługo po śmierci brata, który opiekował się matką, matka zdecydowała, że chciałaby zamieszkać z córką. Tak też się stało. Od stycznia 2023 r. matka zamieszkała wraz z nią i jej mężem w [...]. Z uwagi na sprawowanie opieki, obecnie nie jest w stanie podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał jednocześnie, że z akt wynika, że skarżąca ostatni raz zatrudniona była do 31 grudnia 2018 r. Choć w skardze podniosła, że w okresie od stycznia 2020 r. do grudnia 2022 r. sprawowała odpłatnie opiekę nad dziećmi M. D., to jednak na wezwanie Kolegium oświadczyła, że nie składała PIT za ten okres. Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2024 r. Sąd dopuścił jako dowód w sprawie załączone do skargi oświadczenie z [...] sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Artykuł 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W rozpoznawanej sprawie Wójt odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia twierdząc, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Z kolei Kolegium wyraziło odmienny pogląd odnośnie do przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., ale jednocześnie uznało, że w sprawie brak jest związku przyczynowego między sprawowaną opieką nad matką a niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia. Organ nie odniósł się natomiast w zaskarżonej decyzji do przy wołanej przez Wójta przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r., wskazać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W kwestii skutków cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego istnieje ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, które w odniesieniu do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych wnoszących o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dostrzegają jego wpływ na obecną sytuację tych podmiotów i wyrażają stanowisko o konieczności uchylenia decyzji (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2019 r. sygn. I OSK 8/19, z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16, czy z 4 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1578/16; https://cbois.nsa.gov.pl). Sąd podziela stanowisko dotyczące możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez względu na czas powstania niepełnosprawności osoby niepełnosprawnej, uznając za błędny pogląd organu pierwszej instancji w tym zakresie. Niezrozumiałe było również powoływanie się przez Wójta na przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Z akt sprawy wynika bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad matką skarżącej pobierała od 2019 r. bratowa skarżącej, jednak decyzją z [...] lutego 2023 r. nr [...] prawo to zostało uchylone z dniem [...] lutego 2023 r. Kwestią sporną pozostaje natomiast istnienie w sprawie związku przyczynowego między rezygnacją z pracy lub rezygnacją z podjęcia zatrudnienia przez skarżącą a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad matką. W ocenie bowiem Kolegium, z akt sprawy wynika, że rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą nastąpiła w dniu 31 grudnia 2018 r. (z datą tą umowa o pracę zawarta na okres próbny zakończyła się), a więc opiekę nad matką skarżąca rozpoczęła 3,5 roku po wydaniu orzeczenia o stopniu niepełnosprawności matki i 4 lata po zaprzestaniu pracy zawodowej. W konsekwencji nie sposób uznać, że niepodejmowanie zatrudnienia pozostaje w związku ze sprawowaną opieką. W ocenie Sądu, przywołane wyżej okoliczności, same w sobie nie przesądzają o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem pracy a koniecznością opieki nad bliską osobą niepełnosprawną, bez ich szczegółowego rozważenia na tle indywidualnej sprawy, w tym przede wszystkim przez pryzmat tego, jakiej opieki, w jakim rozmiarze potrzebuje dana osoba niepełnosprawna. O istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki przesądza bowiem to, jaki jest rzeczywisty zakres tej opieki i jednocześnie jakie są potrzeby danej osoby niepełnosprawnej, wynikające z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń. W przedmiotowej sprawie Kolegium, wskazując na brak związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy a podjęciem opieki nad matką, skupiło się jedynie na okresie, który upłynął od ustania zatrudnienia do czasu uzyskania przez matkę orzeczenia o niepełnosprawności. Całkowicie pominęło przy tym zarówno treść orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i jego uzasadnienia (z których to wynika, że symbol choroby to [...] "choroby [...]"; orzeczenie wydano na stałe, jak też wskazano na znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się), jak i przeprowadzony w dniu [...] lutego 2023 r. wywiad środowiskowy, w którym wskazano, że skarżąca całodobowo opiekuje się matką, która wymaga pomocy osoby drugiej. Na uwagę zasługuje również wynikająca z akt sprawy okoliczność, że od 2019 r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad matką skarżącej sprawowała bratowa skarżącej, jednak od stycznia 2023 r. matka zamieszkała z nią. Od 2019 r. matka skarżącej potrzebowała zatem stałej pomocy innej osoby i z tej przyczyny osoba ta nie podejmowała zatrudnienia. W tym miejscu należy również zauważyć, że na gruncie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. sytuacja niepodejmowania zatrudnienia winna być traktowana równorzędnie z rezygnacją z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Niesporne jest, że skarżąca jest osobą obiektywnie zdolną do pracy, co wynika z jej wieku oraz braku orzeczenia o niezdolności do pracy, czy niepełnosprawności. Jest również osobą zdrową. W konsekwencji mogłaby podjąć zatrudnienie, choćby dorywczo, jak czyniła to dotychczas (jak bowiem twierdziła w toku postępowania i co wynika z załączonego do skargi oświadczenia - od stycznia 2020 r. do grudnia 2022 r. pracowała jako opiekunka do dzieci), jednak nie może z uwagi na konieczność opieki nad niepełnosprawna matką. Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie Sądu, należy przyjąć, że niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, mogło mieć związek ze stanem zdrowia jej matki i koniecznością sprawowania nad nią opieki. Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie wyznacza ram czasowych dotyczących podejmowania aktywności zawodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 623/22, LEX nr 3447628). Brak aktywności zawodowej sam w sobie nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 145/21 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 130/22, https://cbois.nsa.gov.pl). Nie może być zatem przeszkodą w przyznaniu skarżącej świadczenia. Przyjmuje się bowiem, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie bezrobotnej, która była zatrudniona lub wykonywała pracę zarobkową w formach określonych w art. 3 pkt 22 u.ś.r. i zrezygnowała z niej, bądź też mając możliwość podjęcia zatrudnienia lub wykonywania pracy zarobkowej z możliwości tej nie korzysta w celu sprawowania opieki. Skarżąca mogłaby natomiast zatrudnienie podjąć w każdym momencie, ale nie podejmuje go z powodu rozmiaru opieki nad niepełnosprawną matką. Sprawowanie opieki stanowi wówczas przeszkodę w podejmowaniu zatrudnienia. Wymaganie od osoby występującej z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wcześniejszego zatrudnienia i rezygnacji z niego właśnie celem sprawowania opieki, doprowadziłoby do sytuacji, że takie osoby podejmowałyby miesięczne zatrudnienie, tylko po to, aby zaraz wypowiedzieć umowę o pracę z uwagi na niemożność pogodzenia zatrudnienia z koniecznością sprawowania opieki (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 października 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 953/23, LEX nr 3620219). Kierując się powyższym, za nietrafną na gruncie tej sprawy, Sąd uznaje argumentację organu, że mimo opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem, bowiem skarżąca jest nieaktywna zawodowo od 2019 r. (tym bardziej, że konsekwentnie twierdzi, że podejmowała od tego czasu prace dorywcze, a co potwierdza załączone do skargi i dopuszczone jako dowód w sprawie, oświadczenia z [...] sierpnia 2023 r. o wykonywaniu przez nią pracy w postaci opieki nad dziećmi w okresie od stycznia 2020 r. do grudnia 2022 r.). Mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając realia niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że Kolegium niewłaściwie przyjęło, że niepodejmowanie przez skarżącą obecnie zatrudnienia nie miało miejsca z uwagi na konieczność zapewnienia stałej opieki matce. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza bowiem, że skarżąca sprawuje stałą i bezpośrednią opiekę nad matką (por. wywiad środowiskowy z [...] lutego 2023 r.), która jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej i długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku z ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, jak też ograniczoną możliwością samodzielnego poruszania się (por. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] czerwca 2019 r.) i z tego powodu skarżąca nie podejmuje zatrudnienia, nawet dorywczo, czy też w niepełnym wymiarze czasu pracy. Reasumując, stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji niewłaściwie zastosował w sprawie art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Z kolei Kolegium nie dokonało właściwej oceny materiału dowodowego, naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. To z kolei doprowadziło organ do błędnego wniosku, że skarżąca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., co świadczy o niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu prawa materialnego. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt weźmie pod uwagę przyjętą przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku oceną prawną oraz wykładnię przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i ponownie rozpozna wniosek skarżącej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w sentencji.