I SA/Wa 1726/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym po rozpoznaniu w dniu 14 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] Sp. z o.o. w [...] o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie projektu podziału nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/Kolegium) postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...], opiniujące negatywnie projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanej w KW nr [...], położonej przy ul. [...] w Dzielnicy [...][...]. Powyższe postanowienie Kolegium zostało doręczone [...] Sp. z o.o. w [...] w dniu [...] czerwca 2020 r. (odbiór korespondencji potwierdziła M. B.). Zatem, stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a), ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął [...] lipca 2020 r. ([...]), a więc zgodnie z art. 83 § 2 powołanej ustawy ostatnim dniem na wniesienie skargi był dzień [...] lipca 2020 r. ([...]). W dniu [...] lipca 2020 r. [...] Sp. z o.o. w [...], wniosła skargę na opisane na wstępie postanowienie Kolegium i wystąpiła jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że zaskarżone postanowienie zostało jej prawidłowo doręczone w dniu [...] lipca 2020 r. przez M. B., która w sposób nieuprawniony, w bliżej nieokreślonym czasie, odebrała przesyłkę zawierającą zaskarżone postanowienie. Jednocześnie M. B. nie jest pracownikiem skarżącej i nie jest upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej. Osoba ta jest zatrudniona w [...] Sp. z o. o. w [...], zaś dla skarżącej świadczy wyłącznie usługi księgowe jako podmiot zewnętrzny i z niewyjaśnionych przyczyn, w sposób niepowołany, odebrała korespondencję w przedmiotowej sprawie. W tym miejscu skarżąca przywołała art. 45 kpa, zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Skarżąca podniosła, że M. B. nie jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji dla skarżącej i wyłącznie czasowo przebywała w lokalu skarżącej, bowiem siedziba jej pracodawcy mieści się przy ul. [...] w [...], zaś siedziba skarżącej mieści się przy ul. [...] w [...]. Z tego powodu, według skarżącej, za termin prawidłowego doręczenia zaskarżonego postanowienia należy uznać dzień przekazania tego postanowienia przez M. B. do zarządu skarżącej, co miało miejsce w dniu [...] lipca 2020 r. i z tym też dniem rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi. Jednak gdyby Sąd uznał, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, skarżąca wniosła o jego przywrócenie ze względu na opisane uprzednio okoliczności. Zaznaczyła, że nie ponosi winy za niedochowanie terminu do wniesienia skargi, gdyż winę tę ponosi M. B., która jako osoba nieuprawniona odebrała korespondencję nie do niej adresowaną, a następnie nie przekazała jej niezwłocznie skarżącej. Na potwierdzenie powyższego do skargi zostało załączone oświadczenie M. B. z dnia [...] lipca 2020 r., z treści którego wynika, że jako osoba nieuprawniona omyłkowo odebrała korespondencję skierowaną do skarżącej, a zwierającą zaskarżone postanowienie, po czym korespondencję tę przekazała zarządowi skarżącej spółki w dniu [...] lipca 2020 r. M. B. oświadczyła równocześnie, iż nie jest pracownikiem skarżącej i pozostaje w stosunku pracy z [...] Sp. z o. o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej powoływana jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w terminie. Natomiast nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu. Nie zasługuje na aprobatę Sądu argumentacja skarżącej, że doręczenie korespondencji do niej skierowanej, a zawierającej zaskarżone postanowienie, dokonane w dniu [...] czerwca 2020 r. było nieskuteczne, bowiem zostało dokonane do rąk osoby nieuprawnionej, a skarżąca nie ponosi winy za zaistniałą sytuację. W myśl art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym korespondencja powinna być doręczona w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Sąd podziela pogląd, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby czynności tej dokonywała osoba upoważniona i to właśnie ta jednostka ponosi odpowiedzialność za właściwe zorganizowanie przyjmowania pism i obiegu korespondencji (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2952/14, postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2335/13, postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 474/11). W sprawie niniejszej bezspornym jest, że zaskarżone postanowienie doręczono pod adresem wskazywanym jako adres siedziby skarżącej spółki. Okoliczność, że pod tym samym adresem prowadzona jest zarówno działalność organu zarządzającego spółki jak i przebywają osoby z firmy zewnętrznej dokonujące dla skarżącej usług księgowych a nie będące jej pracownikami sama przez się nie dyskredytuje skuteczności doręczenia pisma takim osobom, skoro osoba ta działa w lokalu odpowiadającym adresem siedzibie jednostki organizacyjnej i podejmuje się odbioru pisma. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że art. 45 kpa posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez jednostkę organizacyjną - do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby tej jednostki i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający bowiem nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Zatem do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania jednostki organizacyjnej (por. wyrok NSA z 9 września 2015 r., II GSK 1684/14). Ponadto nie można wymagać od doręczyciela by dociekał czy adresat należycie zorganizował system odbierania przesyłek (podobnie wyrok NSA z dnia 8 lipca 1999 r., sygn. I SA/Po1829/98 LEX nr 37900). Doręczyciel nie ma obowiązku każdorazowego sprawdzania, czy odbiera je osoba uprawniona do odbioru pism. Obowiązkiem jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, aby odbioru dokonywała osoba upoważniona (por. wyrok NSA z 6 lipca 1999 r., I SA/Po 1829/98, Lex nr 37900), a ponadto podjęcie takich działań organizacyjnych, aby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (postanowienie NSA z 10 maja 1995 r., V SA 1692/94, Lex nr 1689085). Jednocześnie obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczanie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe (por. wyrok NSA 24 maja 2004r. sygn. FSK 40/04, wyrok NSA z 2 grudnia 2008 r. I FSK 424/08, wyrok NSA z 4 listopada 2010 r. I FSK 1664/09). W przedmiotowej sprawie doręczenie skarżącej korespondencji zawierającej zaskarżone postanowienie nastąpiło za pośrednictwem operatora pocztowego w miejscu wskazanym jako siedziba skarżącej spółki. Natomiast z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru wynika, że doręczenie nastąpiło [...] czerwca 2020 r. do rąk osoby, która podała się za osobę uprawnioną do obioru korespondencji – M. B., która poświadczyła to własnoręcznym podpisem. Osoba ta kwitując odbiór przesyłki posłużyła się dodatkowo, znajdującą się w jej dyspozycji, pieczęcią firmową skarżącej spółki. Reasumując okoliczności, na które powołuje się skarżąca, nie spełniają warunku uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Jednocześnie zgodnie z orzecznictwem sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.