I SA/Wa 1721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Tomasz Szmydt Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 kpt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. dalej jako "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Powyższa Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrza Miasta M. orzekł o zwrocie przez R. Ś. należności z tytułu otrzymywanych przez uprawnionego K. Ś. świadczeń z tytułu alimentacyjnego w kwocie [...] wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty wynoszącymi na dzień wydania decyzji kwotę [...] złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną przez Ośrodek pomocy społecznej w M. przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla K. Ś. w kwocie [...] złotych miesięcznie na okres od [...] r, do dnia [...] r. Powołując treść art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ wskazał, iż dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej wraz z odsetkami ustawowymi, zaś organ wydaje decyzję w sprawie zwrotu. Odwołanie od powyższego złożył R. Ś. wskazując, że łożył w trakcie związku małżeńskiego na utrzymanie małżonki i dzieci. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko w sprawie, wskazując jednocześnie, że ustawodawca ustalił niezależną od okoliczności sprawy obligatoryjną procedurę rozstrzygania obowiązku zwrotu wypłaconych świadczeń. Organ wskazał przy tym, że po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy dłużnik alimentacyjny może wystąpić z wnioskiem o umorzenie zobowiązania określonego ww. decyzją. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] r. złożył R. Ś. wskazując, że odbywa karę pozbawienia wolności, a po jej zakończeniu zostanie bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało stanowisko w sprawie wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. W związku z tym sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.) , dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Ponadto z art. 27 ust. 2 tej ustawy wynika, że organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Kwota podlegająca zwrotowi odpowiada łącznej kwocie wypłaconej osobie uprawnionej. Jak podnosi się bowiem powszechnie w orzecznictwie "Decyzja mająca oparcie w przepisie art. 27 ust. 2 u.p.o.u.a. nie ma charakteru uznaniowego, a w prowadzonym postępowaniu organ musi jedynie ustalić, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy świadczenia te zostały wypłacone. Poczynienie pozytywnych ustaleń w tym zakresie oznacza, że organ ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń" (zob. wyrok NSA z dnia 9.11.2011 r., I OSK 1070/11, LEX nr 1069573). W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną przez Ośrodek pomocy społecznej w M. przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla K. Ś. w kwocie [...] złotych miesięcznie na okres od [...] r, do dnia [...] r. Organ ustalił, iż ww. świadczenie za cały okres wynosi [...] złotych. Nie jest kwestionowanym, iż dłużnikiem alimentacyjnym w sprawie jest skarżący. Powyższe ustalenie, wobec treści art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, obligowało organ I instancji do wydania decyzji o zwrocie powyższej należności przez skarżącego wraz z odsetkami ustawowymi w wysokości określonej na dzień wydania decyzji. Należy podkreślić, iż sytuacja dłużnika alimentacyjnego, co podnosił w skardze R. Ś., pozostaje bez wpływu na wydanie kwestionowanych decyzji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości badania tych okoliczności przy wydawaniu decyzji opartej o treść art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Sytuacja ta może podlegać badaniu o ile skarżący złoży wniosek o umorzenie zobowiązania określonego w kwestionowanych decyzjach. Uznając więc, że skarga nie doprowadziła do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.