I SA/Wa 1702/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę

Decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej jako organ I instancji/prezydent) z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania K. G. (dalej jako skarżąca) zasiłku celowego na zakup żywności w kwietniu 2019 r. w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżąca wniosła o udzielenie pomocy finansowej na zakup żywności w kwocie [...] złotych w ramach Wieloletniego Rządowego Programu lub w razie braku środków z tego programu na zakup żywności w kwocie [...] złotych z okazji [...] ze środków Centrum Pomocy Społecznej. W postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji ustalił, że skarżąca spełnia kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm., dalej jako ustawa). Wskazał jednocześnie, że nie dysponuje środkami na zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności ze środków wojewody z Wieloletniego Rządowego Programu, dysponuje jedynie środkami z budżetu [...]. Odnośnie do wysokości przyznanego zasiłku organ I instancji podniósł, że przyznając zasiłek bierze pod uwagę nie tylko potrzeby skarżącej ale także wszystkich innych zgłaszających się po pomoc oraz własne możliwości finansowe, wskazując przy tym że tylko w marcu 2019 r. udzielono pomocy w formie zasiłków celowych oraz w maturze 420 rodzinom i przyznano 929 świadczeń, gdzie średnia przyznanego świadczenia wynosiła [...] złotych. Prezydent wskazał ponadto, że skarżąca regularnie korzysta z pomocy w formie zasiłków celowych. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji kolegium zwróciło uwagę na fakt, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy przyznanie zasiłku celowego odbywa się na zasadzie uznania administracyjnego, tzn. w przypadku gdy spełnione są przesłanki do jego przyznania organ może udzielić pomocy w takiej formie, ale nie jest do tego zobligowany. Obowiązkiem organu jest natomiast przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i uzasadnienie swojego stanowiska. Nadto organ powołał się na art. 2 ustawy z którego wywiódł, że pomoc społeczna jest instrumentem polityki państwa który ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przetrwania trudnych sytuacji życiowych, nie może jednak być traktowana jako stałe źródło utrzymania. Reasumując, w ocenie kolegium organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa, tj. art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2133, dalej jako ustawa o dodatkach), zgodnie z którym do dochodu nie wlicza się dodatku mieszkaniowego i energetycznego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że rozstrzygnięcie o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ może lecz nie musi go przyznać w przypadku ustalenia, że w sprawie występują przesłanki ustawowe. Tym samym trudna sytuacja materialna oraz niepełnosprawność skarżącej, które nie były w sprawie kwestionowane, nie muszą skutkować przyznaniem świadczenia w formie zasiłku celowego a samo spełnienie przesłanek ustawowych przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie powoduje powstania po jej stronie roszczenia o przyznanie tego świadczenia. Organy obu instancji trafnie wskazały, że organ pomocowy działa w granicach przyznanych środków finansowych, których wysokość jest ograniczona i w tak wyznaczonych granicach realizuje cele pomocy społecznej. Z uwagi na ograniczone środki organy pomocy społecznej nie są w stanie zaspokoić wszystkich, choćby najbardziej uzasadnionych potrzeb osób ubiegających się o pomoc, są zatem upoważnione do rozdzielania posiadanych funduszy pomiędzy osoby zwracające się o wsparcie, w ramach uznania administracyjnego. Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy, celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb i umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnej sytuacji życiowej. Celem pomocy społecznej nie jest natomiast zaspokajanie wszelkich potrzeb zgłoszonych przez osobę ubiegającą się o przyznanie pomocy. W ocenie Sądu organy nie przekroczyły w niniejszej sprawie granic uznania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest objęta pomocą społeczną i regularnie otrzymuje świadczenia w formie zasiłku stałego oraz zasiłków celowych. Tym samym należy uznać, że organy rozstrzygając w ramach uznania administracyjnego wystarczająco uzasadniły wysokość przyznanego zasiłku celowego, po rozważeniu przedstawionych przez skarżącą potrzeb oraz możliwości finansowych organu, mając na uwadze kwoty świadczeń z pomocy społecznej które skarżąca dotychczas otrzymała i nadal otrzymuje oraz cele pomocy społecznej określone w ustawie. Rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności. Całkowicie nieuzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jako że ustawa ta nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie dotyczyła przyznania skarżącej zasiłku celowego na zasadach określonych w ustawie o pomocy społecznej. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.