I SA/Wa 1681/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenie kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 28 września 2015 r. E. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nakładającą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł na E. T. za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekłe chorym oraz niepełnosprawnym pod nazwą Dom Opieki "[...]" w K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżący podniósł, że konieczność uiszczenia nałożonej kary spowoduje znaczne trudności finansowe a tym samym spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wskazał, że nie posiada bieżących środków finansowych w tak znacznej wysokości i zmuszony byłby do zaciągnięcia kredytu, którego spłata w sposób znaczny utrudniałaby możliwość prowadzenia działalności gospodarczej narażając go tym samym na znaczne straty. Na wezwanie Sądu do uzupełnienia powyższego wniosku, skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 20017 r. wyjaśnił, że obecnie wynajmuj pokoje dla dwóch osób, co daje mu zysk w wysokości [...] tysiące złotych brutto. Otrzymuje ponadto emeryturę w kwocie niecałe [...] złotych. Ma na utrzymaniu dwoje dorosłych dzieci. Poinformował ponadto, że w związku z otrzymanym od Wojewody [...] upomnieniem pożyczył pieniądze od swojej matki i zapłacić ww. karę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływana dalej jako "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Strona nie wykazała, zdaniem Sądu, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Zapłata wymierzonej kary, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać jego zwrotu. Na co zresztą wskazał sam skarżący w piśmie z dnia 28 lutego 2017 r., w którym podniósł, że w przypadku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia zwrócić się do Wojewody o zwrot ww. kwoty. Podkreślić ponadto należy, że w ww. piśmie skarżący poinformował, iż pożyczył już pieniądze i zapłacił wymierzoną mu karę grzywny. Brak jest zatem podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, która została już wykonana. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł, jak w postanowieniu.