I SA/Wa 1661/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Z. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M.Z. i E.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

M.Z. oraz E.Z. pismem z dnia [...] września 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący M.Z. wystąpił jednocześnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepis art. 247 p.p.s.a. wprowadza samodzielną, negatywną przesłankę przyznania stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Prawo to nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, co oznacza, że ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony. Stwierdzenie przez sąd, że w sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 28 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 906/12, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (postanowienia NSA z 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 273/08, z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II GZ 41/12, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt I OZ 1534/15). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zatem zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (postanowienie NSA z 28 października 2015 r. sygn. akt II OZ 1007/15; z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13; z 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II GZ 291/13). Skarga M.Z. podlega odrzuceniu, albowiem posiada on jedynie interes faktyczny w przyznaniu synowej E.Z. świadczenia pielęgnacyjnego, nie ma zaś interesu prawnego, dającego legitymację do skutecznego zaskarżenia ww. decyzji. Skoro zatem skarga M.Z. wniesiona w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna to wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 247 w zw. art. 258 § 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.