I SA/Wa 166/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.) sędzia WSA Przemysław Żmich asesor WSA Anna Milicka - Stojek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 listopada 2023 r. nr KO-1231/4103/685/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 24 listopada 2023 r., nr KO-1231/4103/685/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – po rozpatrzeniu odwołania J.S. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") z 17 października 2023 r., nr GOPS.SP.4246.4243.83.2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Kolegium została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 29 czerwca 2023 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Do wniosku załączyła orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 19 maja 2023 r., nr [...], na podstawie którego zaliczono jej matkę – H. D., ur. [...] września 1935 r., do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano, że niepełnosprawność istnieje od 16 września 2020 r., natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 17 grudnia 2020 r. Orzeczenie wydano na stałe. Skarżąca oświadczyła, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego/wykonywania w nim pracy. Po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...], organ I instancji decyzją z 18 lipca 2023 r., nr [...] odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu wskazał, że opieka nad niepełnosprawną matką powinna być osobista, stała lub długotrwała i odnosić się do wszystkich potrzeb życiowych osoby pozostającej pod opieką. H. D. mieszka razem z synami, na których również ciąży obowiązek alimentacyjny względem matki. Wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawana za samą opiekę i nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Pismem z 2 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła odwołanie od ww. decyzji z 18 lipca 2023 r. Decyzją z 11 września 2023 r., nr KO-1005/4103/591/23 organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji powinien ustalić okoliczności sprawy w sposób nie pozostawiający wątpliwości co do stanu faktycznego. Wójt Gminy [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy, powołaną na wstępie decyzją z 17 października 2023 r. odmówił skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego wskazując na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością opieki nad legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności matką, zakres sprawowanej opieki a także fakt, że są inne osoby zobowiązane do alimentacji. Organ I instancji wyjaśnił, że opieka, którą opisała skarżąca polega na sprzątaniu, praniu, pomocy w czynnościach higienicznych, przygotowaniu posiłków, robieniu zakupów, wykupywaniu leków. Opieka sprawowana jest kilka razy dziennie, w nocy, w zależności od potrzeb. Organ I instancji stwierdził, że nie sposób przyjąć, że skarżąca zmuszona jest do definitywnego rezygnowania z aktywności zawodowej z uwagi na zakres i rozmiar czynności jakie wykonuje opiekując się niepełnosprawną matką, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Dodatkowo Wójt Gminy [...] wskazał, że z informacji z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wynika, że skarżąca jest zarejestrowana w ewidencji producentów rolnych od 24 kwietnia 2007 r. i złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich za rok 2023. Natomiast z informacji uzyskanych z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wynika, że skarżąca nadal podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu w KRUS. W wyniku odwołania skarżącej Kolegium, powołaną na wstępie decyzją z 24 listopada 2023 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy akt sprawy wynika, że osoba wymagająca opieki – niepełnosprawna matka H.D. zamieszkuje pod adresem [...] razem z synem – kawalerem oraz z drugim synem i jego żoną, którzy prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. Skarżąca, mieszka w tej samej miejscowości ([...]), dojeżdża do matki, w celu podania jej leków, pomocy w sprzątaniu, praniu, w czynnościach higienicznych, przygotowaniu posiłków, robieniu zakupów, wykupieniu leków. Kolegium wskazało, że z wywiadu środowiskowego wynika także, że skarżąca sprawuje opiekę dwa razy dziennie w zależności od potrzeb matki. Z akt sprawy wynika również, że niepełnosprawna matka nie jest osobą leżącą, porusza się przy pomocy laski i jest w stanie wykonać podstawowe czynności samoobsługowe tj. przygotować sobie posiłek, sama się umyć i dokonać czynności higienicznych. Wobec powyższego Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że opieka sprawowana przez skarżącą nie ma charakteru wyłącznego i na tyle intensywnego, aby uznać ją za długotrwałą i stałą. Opieka skarżącej nad matką ma charakter częściowy i incydentalny – ograniczona jest tylko do niektórych czynności usługowych i to w większości takich, które zwykle wykonują osoby pracujące. Organ odwoławczy wskazał, że zakres czynności wykonywanych przez skarżącą nie jest na tyle absorbujący, by stanowił obiektywną przeszkodę do podjęcia zatrudnienia. Jednocześnie, Kolegium zwróciło uwagę na otoczenie rodzinne, które ma niepełnosprawna matka, tj.: 1) syna H. D. wraz z żoną i dziećmi prowadzącymi odrębne gospodarstwo domowe, którzy mieszkają w tym samym budynku, 2) syna K. W. mieszkającego również w tym samym budynku, 3) syna J. D. mieszkającego w [...] a pracującego za granicą, 4) syna I. D. prowadzącego oddzielne gospodarstwo domowe wraz z żoną, pracującego i mieszkającego w [...], 5) córkę H. C. prowadzącą gospodarstwo rolne wraz z mężem w [...], [...]) córkę A. N., która przebywa i pracuje za granicą – w [...]. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że w takiej sytuacji rodzinnej istnieje możliwość zorganizowania podziału opieki nad niepełnosprawną matką. Zgłaszane przez niektóre z dzieci trudności w sprawowaniu opieki nad matką nie zwalniają ich z obowiązku alimentacyjnego względem niej, albowiem opieka nad matką może być przez nich sprawowana naprzemiennie lub pośrednio np. przez osoby trzecie. W ocenie Kolegium istnieje obiektywna możliwość zorganizowania matce przez jej dzieci współopieki, która nie uprawnia do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tylko jednemu ze zstępnych. Dalej Kolegium stwierdziło, że dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego w świetle art. 17b ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest oświadczenie złożone przez rolnika pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Prawo nie przewiduje innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok NSA z 30 października 2020 r., sygn. OSK 1273/20, CBOSA). Kolegium wskazało, że z materiału dokumentacyjnego wynika, iż skarżąca jest zarejestrowana w ewidencji producentów rolnych ARiMR jako producent rolny od 24 kwietnia 2007 r., składała wnioski i otrzymała płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w latach 2007-2008 oraz w latach 2014-2022, skarżąca złożyła również wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich za rok 2023 , lecz sprawa ta jest w trakcie obsługi, a płatności nie zostały jeszcze naliczone (pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 5 października 2023 r.). Z kolei, z pisma Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówki Terenowej w [...] z 3 października 2023 r. wynika, że skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu w KRUS nadal. Podczas wywiadu przeprowadzonego przez pracownika socjalnego J. S. oświadczyła, że składki opłaca za nią jej mąż, który w chwili obecnej prowadzi gospodarstwo rolne. Kolegium podzieliło pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (ww. wyrok NSA z 30 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1273/20), z którego wynika, że konsekwencją złożenia oświadczenia o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego powinna być utrata statusu do ubezpieczenia społecznego rolników i zastosowanie mechanizmów wprowadzonych znowelizowanymi ustawami o systemie ubezpieczenia społecznego i o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zdaniem Kolegium dopóki rolnik figuruje w ewidencji krajowych producentów rolnych, co ma miejsce w przypadku J. S., dopóty nie można stwierdzić, że zaprzestała ona prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wpis do ewidencji oznacza bowiem stałą gotowość do ubiegania się o płatności bezpośrednie, które może uzyskać rolnik prowadzący gospodarstwo rolne. Zaprzestanie prowadzenia przez rolnika gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 17b ust. 1 pkt 1 ustawy, nie polega tylko na faktycznym zaniechaniu wykonywania przez rolnika pewnych czynności, jak np. zaprzestanie osobistej uprawy, zbierania plonów, czy uzyskiwania zysków z gospodarstwa, w tym zaprzestanie składania wniosków o dopłaty unijne. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego wymaga poza tym przedsięwzięcia szeregu czynności prawnych, powiązanych integralnie ze statusem rolnika i prowadzeniem przez niego działalności rolniczej, takich jak np. złożenie wniosku o usunięcie wpisu z ewidencji producentów rolnych, który pozwala danemu producentowi (rolnikowi) na korzystanie z systemów wsparcia bezpośredniego, a więc prowadzenie gospodarstwa rolnego. Figurowanie w ewidencji producentów rolnych jest więc jednym z elementów koniecznych do przyjęcia, że mamy do czynienia z rolnikiem prowadzącym gospodarstwo rolne (np. wyrok WSA w Kielcach z 30 maja 2023 r. II SA/Ke 260/23). W konsekwencji Kolegium uznało, że skarżąca nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jej niepodejmowania w związku ze sprawowaniem opieki. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 powołanej ustawy, nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu odwoławczego zarzucając jej: 1) rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że skarżąca zalicza się do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, będącą jednocześnie opiekunem faktycznie osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż rodzeństwo skarżącej mogą partycypować w opiece nad niepełnosprawną matką, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 24 listopada 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 17 października 2023 r. o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 29 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm., dalej: "u.ś.r."). Zgodnie z art. 17 ust. 1 świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast, zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r., w przypadku - gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. W sprawie bezsporne jest, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 19 maja 2023 r., w którym wskazano, że niepełnosprawność H. D. istnieje od 16 września 2020 r. Skarżąca oświadczyła, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego/pracy w gospodarstwie rolnym w dniu 29 czerwca 2023 r., tj. w dacie składania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt I OSK 1393/21 pojęcie "prowadzenie gospodarstwa rolnego" nie zostało dotychczas prawnie zdefiniowane, co zmusza sądy do wyjaśnienia tego pojęcia. I tak pojęcie to było przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w wielu orzeczeniach zapadłych na gruncie przepisów z zakresu ubezpieczenia społecznego rolników (uchwała z 18 lipca 1986 r., III UZP 29/86 oraz wyroki z 22 kwietnia 1987 r., II URN 50/87; z 23 listopada 1987 r., II URN 65/87; z 16 lipca 1987 r., II URN 118/87; z 3 lipca 1987 r., II URN 132/87; z 11 maja 1987 r., II URN 63/87). Sąd Najwyższy wyjaśniał, iż prowadzi gospodarstwo rolne ten, kto władając nim w sensie prawnym - jak właściciel, użytkownik, posiadacz samoistny lub zależny - wykonuje czynności natury funkcjonalnej, niezbędne dla racjonalnej gospodarki w konkretnym gospodarstwie rolnym. Współuczestniczy zaś z małżonkiem w prowadzeniu gospodarstwa ten małżonek, który w sposób istotny przyczynia się do funkcjonowania tego gospodarstwa, przy czym nie ma znaczenia prawnego, czy gospodarstwo wchodzi do wspólności ustawowej, czy też stanowi odrębny majątek drugiego z małżonków. Z uwagi na różnorodną specyfikę gospodarstw rolnych zakres i rodzaj wykonywanych czynności może być różny, jednakże w każdym przypadku chodzi o takie czynności, bez których funkcja gospodarstwa nie mogłaby być zrealizowana. Dlatego decydujące znaczenie ma całokształt okoliczności występujących w konkretnej sprawie. Dlatego też nie ma znaczenia w sprawie, że to mąż skarżącej jest podatnikiem podatku rolnego a nie skarżąca. Należy podkreślić, że organy dysponowały z jednej strony oświadczeniem skarżącej złożonym w trybie art. 17b ust. 2 u.ś.r. a więc pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w świetle którego skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego/wykonywania w nim pracy (powierzchnia 2,20 ha) jak i dowodami potwierdzającymi, że korzysta ze wsparcia finansowego przewidzianego dla rolników prowadzących gospodarstwa rolne. Jak bowiem wynika z pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 5 października 2023 r., skarżąca jest zarejestrowana w ewidencji producentów rolnych ARiMR jako producent rolny od 24 kwietnia 2007 r., składała wnioski i otrzymała płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w latach 2007-2008 oraz w latach 2014-2022, skarżąca złożyła również wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich za rok 2023. Skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz ubezpieczeniu zdrowotnemu w KRUS (pismo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówki Terenowej w [...] z 3 października 2023 r.). Ciężar udowodnienia faktu zaprzestania działalności rolniczej spoczywa na osobie wnioskującej o przyznanie jej świadczenia. Oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestaniu wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym stanowi dowód na tę okoliczność, podlegający ocenie na zasadach ogólnych. Prawo nie przewiduje innych dokumentów wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących z zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Słusznie Kolegium stwierdziło, że ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Taka też weryfikacja prawidłowo została dokonana przez Kolegium. Ponadto, z wywiadu środowiskowego wynika, że opieka skarżącej nad niepełnosprawną matką (która zamieszkuje wraz z dwoma synami i rodziną jednego z nich) polega na wizytach u matki w zależności od potrzeb, sprzątaniu, praniu, pomocy w czynnościach higienicznych, przygotowaniu posiłku, robieniu zakupów, wykupieniu leków. Niepełnosprawna matka nie jest osobą leżącą, porusza się przy pomocy laski i jest w stanie wykonać podstawowe czynności samoobsługowe tj. przygotować sobie posiłek, sama się umyć i dokonać czynności higienicznych. W ocenie pracownika socjalnego J. S. nie sprawuje opieki wobec matki w sposób ciągły, jest w stanie podjąć zatrudnienie np. w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem Sądu powyższe postępowanie wykazało więc, że opieka skarżącej nad matką ma tylko charakter częściowy albowiem ograniczona jest tylko do niektórych tzw. czynności usługowych i to takich, które zazwyczaj wykonują osoby pracujące. W konsekwencji, Kolegium nie naruszyło przywołanych przez skarżącą przepisów prawa dokonując oceny złożonego przez skarżącą oświadczenia i uznając, że w kontekście jej twierdzeń brak jest bezpośredniego, ścisłego związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z wykonywania pracy w gospodarstwie a opieką nad matką. Biorąc powyższe pod uwagę wyżej przedstawione okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 p.p.s.a.