I SA/Wa 1628/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2026 r. nr KOC/1745/Op/26 w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej postanawia: odrzucić skargę.

J. S. i J. S. (dalej jako "skarżący") pismem z 27 maja 2026 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej jako "organ") z 15 kwietnia 2026 r. nr KOC/1745/Op/26 w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismami z 6 lipca 2026 r. (k-8, k-10 akt sądowych), w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 6 lipca 2026 r., wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru PESEL oraz podpisanie skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłki sądowe zawierające powyższe wezwania zostały odebrane przez skarżących w dniu 9 lipca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k-12, k-13) Do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. pismo powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (...). W tym miejscu podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 3 lipca 2023 r. sygn. akt II GPS 3/22 stwierdził, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Z art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego dla wszystkich składów orzekających sądów administracyjnych. Nie znajdując podstaw do zainicjowania postępowania, które mogłoby skutecznie doprowadzić do zmiany stanowiska wyrażonego w przywołanej uchwale, Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie przyjął, że jest związany tym stanowiskiem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że skarżący pismami z 6 lipca 2026 r. zobowiązani zostali przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL oraz podpisanie skargi. Wezwania to zostały odebrane przez strony w dniu 9 lipca 2026 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 16 lipca 2026 r. Skarżący do dnia dzisiejszego braków formalnych skargi nie uzupełnili. Zauważyć również należy, że zaskarżona decyzja wydana została po rozpatrzeniu odwołania J. S. i utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 23 lutego 2026 r. nr 29/odm/2026 (skarżącego J. S. dotyczyła decyzja Prezydenta m.st. warszawy z 23 lutego 2026 r. nr 30/odm/2026, o której wniósł on odwołanie). Adresatem obu ww. decyzji była jedynie J. S. W konsekwencji J. S. nie był stroną postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, a w konsekwencji nie miał interesu prawnego w jej zaskarżeniu do Sądu w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skoro skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, to skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot pozbawiony legitymacji procesowej, co czyni ją niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.