I SA/Wa 1622/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent – stażysta Beata Karczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi O. S.A. w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oddala skargę.

I SA/Wa 1622/19 U Z A S A D N I E N I E Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] czerwca 2019r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] Z. S.A. w Z., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez [...] Z. C. i Wytwórnię L. w Z., prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w Z., obejmującej działki nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² oraz nr [...] o pow. [...] m², KW nr [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewoda [...] działając w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), decyzją z [...] września 2018 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez [...] Z. C. i Wytwórnię L. w Z., prawa użytkowania wieczystego ww. niezabudowanej nieruchomości. [...] Z. S.A. w Z. złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm.), poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez Wojewodę [...], że nie wykazano, że w dniu 5 grudnia 1990r. ww. niezabudowana nieruchomość była w użytkowaniu lub w zarządzie poprzednika prawnego skarżącej. Zarzucono ponadto naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a także art. 75 kpa, poprzez zaniechanie czynności zmierzających do złożenia przez strony oświadczeń. Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter deklaratoryjny, a zatem mocą tej decyzji potwierdza się jedynie przekształcenie prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntu w przypadku ziszczenia się prawem przewidzianych przesłanek. Aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu. Minister wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z 15 września 1948r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe o nazwie [...] Z. C. i Wytwórnia L. w Z. Następnie na podstawie aktu notarialnego z [...] grudnia 1994r. Rep. [...], nastąpiło przekształcenie ww. przedsiębiorstwa w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa - [...] Z. S.A. Aktualnie, jak wynika z KRS nr [...], ww. Spółka prowadzi działalność jako [...] Z. S.A. Organ odwoławczy podniósł, że prawo własności Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości, organ wojewódzki ustalił w oparciu o treść KW nr [...], z której działu II wynika że, przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa na podstawie umowy kupna z [...] października 1948 r. Rep. A nr [...], umowy sprzedaży z [...] sierpnia 1967r. Rep. A nr [...], umowy sprzedaży z [...] maja 1969r. Rep. A [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z [...] grudnia 1998r. sygn. akt [...]. Okoliczności powyższe nie budzą wątpliwości i nie zostały zakwestionowane przez skarżącą. Kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest natomiast to, czy poprzednikowi prawnemu skarżącej przysługiwało w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowych działek. Minister podkreślił, że zarząd, to prawna formy władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 tej ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy, tj. 1 sierpnia 1985r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek. Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985r.; umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu; umowy zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpisu księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanej w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985r.; umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości sporządzonych przed dniem 22 października 1961r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Minister wskazał, że do pisma z [...] kwietnia 2018r. wnioskodawca dołączył poświadczony notarialnie wypis z rejestru gruntów z [...] kwietnia 2018r. oraz kopię mapy ewidencyjnej z [...] kwietnia 2018r., kserokopię odpisu księgi wieczystej nr [...], wykaz właścicieli i władających m.in. nieruchomością oznaczoną jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha oraz nr [...] o pow. [...] ha z [...] marca 2016 r., kserokopię KW nr [...], a także kserokopię wykazu zmian gruntowych. W ocenie Ministra Inwestycji i Rozwoju ww. dokumenty nie stanowią dowodu potwierdzającego posiadanie przez wnioskodawcę prawa zarządu przedmiotową nieruchomością w dniu 5 grudnia 1990r. Organ zaznaczył, że z treści KW nr [...] wynika, że w dziale II wpisano "własność Państwowa - pod zarządem i w użytkowaniu przedsiębiorstwa państwowego [...] Z. C. i Wytwórni L.". Powyższego wpisu dokonano na podstawie umowy kupna z [...] października 1948r. Rep. A nr [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z [...] grudnia 1998r. sygn. akt I Ns [...] o zasiedzeniu przez Skarb Państwa z dniem [...] stycznia 1979r. udziału wynoszącego 3/8 części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Jednakże ww. dokumenty, świadczą jedynie o prawie własności Skarbu Państwa, nie są zaś dowodem przesądzającym o istnieniu po stronie skarżącej prawa zarządu. Ponadto Starosta Z. pismem z [...] maja 2018r. oraz Prezydent Miasta Z. pismem z [...] sierpnia 2018 r. poinformowali, że w archiwach tamtejszych urzędów nie odnaleziono dokumentów dotyczących nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], nr [...] oraz nr [...], które świadczyłyby o prawie zarządu poprzednika prawnego [...] Z. S.A. Odnosząc się natomiast do postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z [...] grudnia 1998r. sygn. akt [...] organ stwierdził, że postanowienie to ma charakter jedynie deklaratoryjny. Nabycie własności przez zasiedzenie następuje z mocy samego prawa i z upływem ostatniego dnia terminu zasiedzenia, tj. właścicielem staje się osoba, która w chwili upływu tego terminu jest samoistnym posiadaczem rzeczy. Postanowieniem z [...] grudnia 1998r. Sąd stwierdził, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem 1 stycznia 1979r. udział wynoszący 3/8 części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], należący do C. L. Minister podkreślił, że ww. akt notarialny potwierdza jedynie prawo własności Skarbu Państwa do udziału wynoszącego 3/8 części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby ta część nieruchomości była w zarządzie [...] Z. C. i Wytwórni L. w Z. Nabycia prawa użytkowania czy zarządu nie można stwierdzić na podstawie domniemania. Skoro dana jednostka państwowa korzystała z gruntu nie legitymując się stosownym dokumentem kreującym użytkowanie, czy zarząd to znaczy, że jednostka ta praw tych nie nabyła. Organ odwoławczy wskazał, że w przypadku braku powyższych dokumentów stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Stwierdzenie prawa zarządu państwowej lub komunalnej osoby prawnej jest elementem postępowania administracyjnego, którego celem jest potwierdzenie nabycia przez tą osobę użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, lokali i innych urządzeń. W toku tego postępowania ocenia się dokumenty, którymi wykazuje się przysługiwanie zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. Istotne przy tym jest, iż zarówno zeznania, jak i dokumenty, powinny udowodnić choćby w sposób pośredni fakt istnienia stosownego aktu o charakterze indywidualnym, na podstawie którego oddano nieruchomości w zarząd. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ przytoczył stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i stwierdził, że są one nieuzasadnione. Zdaniem Ministra materiał zgromadzony w sprawie daję jednoznaczną odpowiedź co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania przez [...] Z. C. i Wytwórnię L. w Z., w dniu 5 grudnia 1990r., prawa zarządu ww. nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Z. S.A. w Z. zarzucając: 1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998r., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykazał, że w dniu 5 grudnia 1990r. ww. niezabudowana nieruchomość była w użytkowaniu lub zarządzie poprzednika prawnego skarżącego (Przedsiębiorstwa Państwowego [...] Z. C. i Wytwórnia L.), w tym nie przedłożył dokumentów wskazanych w § 4 ust. 1 rozporządzenia, ani też nie zachodzi sytuacja, w której istniałaby możliwość zastosowania § 4 ust. 3 rozporządzania, gdy tymczasem: - przedłożono odpis pełny KW nr [...], z którego wynika, że w dziale II widniał wpis, wskazujący na posiadanie na dzień 5 grudnia 1990r. przez poprzednika prawnego skarżącego prawa użytkowania i zarządu ww. nieruchomości; - gdyby zaś uznać, że ww. dokument jest niewystarczający, w postępowaniu przedłożono szereg dokumentów i oświadczeń wskazujących, że za zaginioną należy uznać decyzję o przekazaniu ww. nieruchomości w zarząd, jednak bez wątpienia taka została wydana, jak i ww. nieruchomość była na dzień 5 grudnia 1990r. w zarządzie skarżącego - przy czym nie sposób w takiej sytuacji wymagać od skarżącego by jednocześnie wskazał w tej sytuacji dokładną datę wydania takiej zaginionej decyzji i jej numer; b) art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, wobec uznania, że wpis jaki był zawarty w dziale II KW [...] o treści "właściciel: Skarb Państwa - pod zarządem i w użytkowaniu Przedsiębiorstwa Państwowego [...] Z. C. i Wytwórnia L." dowodzi jedynie, że właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa, gdy tymczasem domniemanie prawdziwości wpisu w księdze obejmuje w tym wypadku także prawa jawne w postaci prawa użytkowania i zarządu ww. nieruchomością: 2) naruszenie przepisów z zakresu postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i zwrócenia się, jak wnioskował o to skarżący, do sądu wieczystoksięgowego o sprawdzenie, czy w aktach (prowadzonych dla KW nr [...] i następnie [...]) nie znajduje się dokument wskazujący na posiadanie na dzień 5 grudnia 1990 r. przez poprzednika prawnego skarżącego prawa użytkowania i zarządu ww. nieruchomości, a poprzestanie na zapewnieniu Starostwa Z., że jego pracownik takiego dokumentu w aktach księgi wieczystej nie odnalazł, przez co naruszono obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy; 3) naruszenie art. 75 kpa poprzez zaniechanie przez organ czynności zmierzających do złożenia przez stronę oświadczeń w trybie przewidzianym art. 75 kpa, pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania; 4) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości gruntowej obejmującej 3/8 działki nr [...] dopiero w 1998 r., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z [...] grudnia 1998 r. sygn. akt [...], a zatem w dniu 5 grudnia 1990 r. ta część gruntu nie mogła być w zarządzie ww. przedsiębiorstwa państwowego, gdy tymczasem ww. postanowieniem stwierdzono zasiedzenie ww. nieruchomości ze skutkiem od dnia [...] stycznia 1979 r. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżone Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zdaniem Sądu skarga podlega oddaleniu. Warunkiem nabycia z mocy prawa przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej - prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali - jest posiadanie przez te osoby, w dniu 5 grudnia 1990 r., tych nieruchomości w zarządzie. Opisany wymóg wynika z art.200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami . Z kolei art. 206 tej ustawy zawiera delegację ustawową do wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego szczegółowe zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, a także prawa użytkowania nieruchomości przez spółdzielnie, związki spółdzielcze oraz inne osoby prawne. W dniu 10 lutego 1998 r., na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane przez Radę Ministrów rozporządzenie w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.). Zgodnie z paragrafem 5 powołanego rozporządzenia, właściwy organ z urzędu stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. Podstawą do stwierdzenia istnienia dotychczasowego prawa zarządu jest wykazanie się przez wnioskodawcę lub też odszukanie z urzędu przez organ co najmniej jednego z następujących , wskazanych w paragrafie 4 dokumentów 1.decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2.decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem I sierpnia 1985 r., 3.umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4.umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem I lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5.odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6.decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7.uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 8.protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem I sierpnia 1985 r., 9.umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi a państwowymi jednostkami organizacyjnymi. Ponieważ w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym strona skarżąca domagała się ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego opisanych w zaskarżonej decyzji działek nr [...] o powierzchni [...] m2, nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz [...] o powierzchni [...] m2 położonych w Z., zatem rozważenia wymagało, czy przedłożone przez Spółkę dokumenty potwierdzają okoliczność posiadania przez jej poprzednika prawnego prawa zarządu (użytkowania) tych nieruchomości. Podkreślić należy, że przedłożonymi do akt sprawy dowodami, z których strona skarżąca wywodziła tytuł do dysponowania prawem zarządu (użytkowania) spornymi działkami przez jej poprzednika prawnego, a przez to i do żądania ustanowienia na rzecz Spółki prawa użytkowania wieczystego działek, był wypis z rejestru gruntów z [...].04.2018r. kopia mapy ewidencyjnej z tej samej daty, odpis księgi wieczystej nr [...], wykaz właścicieli i władających między innymi wymienionymi nieruchomościami, kserokopię księgi wieczystej nr [...]oraz wykaz zmian gruntowych. Zdaniem sądu ich analiza jednoznacznie dowodzi, że trafnie orzekające w sprawie organy przyjęły, że nie świadczą one o oddaniu opisanych wyżej działek w zarząd istniejący w dniu 5 grudnia 1990r. Skoro zatem nie nawiązują one do treści jakiejkolwiek decyzji o ustanowieniu prawa zarządu, to nie mogą tym samym stanowić podstawy do stwierdzenia istnienia tego prawa w żadnym czasie , a tym bardziej we wskazanej dacie 5 grudnia 1990r. , skoro art.200 u.g.n. nakazuje, by prawo zarządu nieruchomości, wykazane zostało na ten dzień . Istotnym jest bowiem, że konkretna decyzja o przekazaniu opisanej w niej nieruchomości w zarząd lub użytkowanie powinna zawierać określenie ich czasu i warunków . To zaś oznacza, że nawet wykazanie przez skarżącą spółkę faktu, że prawo takie przysługiwało jej poprzednikowi prawnemu w jakiejkolwiek dacie , nie prowadzi jednak do wniosku, że prawo to utrzymywało się do grudnia 1990 r. Mówiąc inaczej, do zrealizowania przesłanek z art.200 u.g.n. w zw. z przesłankami powołanego rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. nie wystarczy, by prawo zarządu (użytkowania) przysługiwało podmiotowi w dowolnym czasie, lecz niezbędne jest aby prawo to istniało w dniu 5 grudnia 1990 r. Wskazanej okoliczności skarżąca spółka ponad wszelką wątpliwość nie udowodniła. Nie wynika ona bowiem z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy. Wbrew zarzutom skargi , treść księgi wieczystej nr [...] ,w której na podstawie wpisu dokonanego [...].10.1948r. odnośnie własności przynależnej Skarbowi Państwa odnotowano przekazanie nieruchomości w zarząd i użytkowanie [...] Z. C. oraz Wytwórni L. , jak również zamieszczono wpis zasiedzenia określonego udziału Skarbu Państwa z dniem [...].01.1979r., nie dowodzi istnienia po stronie Skarżącej objętego wnioskiem prawa zarządu. Brak jest jakichkolwiek podstaw do podzielenia poglądu skargi , że wskazane dokumenty stanowią dowód, że istniała konkretna decyzja o oddaniu w zarząd ww nieruchomości , a w szczególności kiedy została wydana i co było jej przedmiotem . W tym kontekście zarzut naruszenia przez organ art. 3 ustawy z 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece w zakresie nierespektowania domniemania prawdziwości wpisu dokonanego w księdze jest całkowicie nieuprawniony w szczególności z uwagi na to , że istniejący wpis nie zawiera treści sugerowanej przez Skarżącą , która pozwoliłaby na uwzględnienie wniosku Spółki na podstawie art.200 u.g.n. Sąd nie znajduje argumentów aby zakwestionować stanowisko Ministra, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie , że w odniesieniu do będących przedmiotem postępowania nieruchomości wydana została decyzja o oddaniu ich w zarząd poprzednikowi prawnemu Skarżącej, a jedynie prawne władanie nieruchomością tj. oparte na stosownym tytule prawnym uprawniałoby Spółkę do skutecznego żądania ustanowienia na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego wskazanych działek. Jednakże faktu dysponowania wskazanym tytułem, w kontrolowanym postępowaniu, strona skarżąca nie wykazała i nie udowodniła. Jak trafnie wskazał Minister prawa użytkowania lub zarządu nie można zaś domniemywać. Sąd podziela pogląd skargi, że w braku innych wskazanych w przepisach dowodów prawo zarządu może być zgodnie z art. 75 k.p.a. dowodzone za pomocą zeznań świadków lub oświadczeń stron , jednakże stosownie do treści mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia z dnia 10.02.1998r. może to mieć miejsce jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1paragrafu 4 tego rozporządzenia. Zdaniem sądu, w trybie tego przepisu można dowodzić istnienia prawa zarządu jedynie wtedy, gdy przesądzone zostanie uprzednio, że prawo zarządu nieruchomości było ustanowione, lecz nie zachowały się dokumenty stwierdzające tę okoliczność. W sytuacji zaś ustalenia przez organ, iż prawo zarządu względem omawianych działek ustanowione nie było, dowodzenie istnienia tego prawa poprzez przesłuchanie świadków i stron, byłoby formą obchodzenia ust. 1paragrafu 4 cytowanego rozporządzenia, wymagającego przedłożenia enumeratywnie wymienionych w tym przepisie dokumentów. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że wnioskodawca postępowania zobowiązany do współdziałania z organem prowadzącym sprawę nie wskazał w jej toku na istnienie konkretnych podmiotów , które miałyby mieć wiedzę o fakcie wydania oznaczonej co do tożsamości decyzji oddającej sporne działki w zarząd, jej dacie oraz przedmiocie zawierającym opis objętych nią nieruchomości. Nie jest również , w ocenie Sądu ,zasadny zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7, 77 i 107 par.3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie sądu organy administracji prowadziły rzetelne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy zachowała się decyzja ustanawiająca prawo zarządu m.in. zwracały się o to do strony skarżącej. Nie ma więc w kontrolowanej sprawie podstaw do kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu.