I SA/Wa 1589/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.M., Z.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie opłaty aktualizacyjnej za nieuzasadnioną postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz B.M. i Z.M. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi

B.M. i Z.M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału [...] w nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o pow. [...], położonej w [...] przy [...] jest nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zagadnienie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości uregulowane jest w art. 77 – 81 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm. powoływanej dalej jako ugn). Zgodnie z powołaną ustawą jeżeli właściwy organ zamierza zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej to, przed jej aktualizacją, powinien wypowiedzieć na piśmie użytkownikowi wieczystemu wysokość opłaty dotychczasowej. Użytkownik wieczysty może zaś, nie godząc się na zaproponowaną wysokość opłaty, wnieść do samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo uzasadniona w innej wysokości. Kolegium powinno dążyć do polubownego załatwienia sprawy w drodze ugody. Jeżeli do ugody nie dojdzie, kolegium wyda orzeczenie o oddaleniu wniosku lub ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od tak wydanego orzeczenia organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem, przy czym wniosek złożony w tym trybie zastępuje pozew, a orzeczenie kolegium traci w ten sposób moc. Właściwość rzeczową sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość. Zgodnie z powołanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Pomimo, iż w postępowaniu przed kolegium w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, na mocy art. 79 ust. 7 ugn, zastosowanie ma część przepisów kodeksu postepowania administracyjnego, to jednak sprawa ta ma w całości charakter cywilny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 1457/10 odpowiednie w tym przypadku stosowanie przed kolegium części przepisów kpa nie oznacza, że sprawa dotycząca opłaty z tytułu użytkowania wieczystego staje się sprawą administracyjną. W konsekwencji zatem także postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o którym mowa w art. 78 ust 2 ugn nie może być zaliczone do kategorii postanowień podlegających kognicji sądu administracyjnego. Kwestia zachowania terminu do wniesienia powyższego wniosku może być natomiast pośrednio przedmiotem kontroli sądu powszechnego, jeżeli skarżący złoży sprzeciw od orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku ma okoliczność pouczenia stron przez organ o prawie wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.