I SA/Wa 1575/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) sędzia WSA Magdalena Durzyńska asesor WSA Anna Milicka – Stojek Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 13 czerwca 2023 r. nr SKO.4000-747/2023 w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 23 stycznia 2023 r. nr [...].

Decyzją z 13 czerwca 2023 r. nr SKO.4000-747/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił B. L. wysokość odpłatności za pobyt matki E. S. w Domu Pomocy Społecznej dla Osób z Chorobą [...] w [...] z filią w [...] w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od [...] kwietnia 2021 r. Decyzją z 25 czerwca 2021 r. nr SKO.4000-983/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z 6 maja 2021 r. całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił B. L. odpłatność za pobyt matki E. S. w domu pomocy społecznej w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od dnia [...] kwietnia 2021 r. Decyzją z 14 października 2021 r. nr SKO.4000-1482/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z 2 sierpnia 2021 r. w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił B. L. wysokość odpłatności za pobyt matki E. S. w Domu Pomocy Społecznej dla osób z [...] w [...] z filią w [...] w kwocie [...] zł miesięcznie począwszy od [...] kwietnia 2021 r. Decyzją z 5 stycznia 2022 r. nr SKO.4000-1982/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z 15 listopada 2021 r. w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] stycznia 2023 r. Wójt Gminy [...] w pkt 1 ustalił B. L. wysokość odpłatności za pobyt matki E. S. w Domu Pomocy Społecznej dla Osób z Chorobą [...] w [...] z filią w [...] w okresie od [...] kwietnia 2021 r. z wyszczególnieniem za poszczególne miesiące: kwiecień 2021 - [...] zł, maj 2021 - [...] zł, czerwiec 2021 - [...] zł, lipiec 2021 -[...] zł, sierpień 2021 - [...] zł, wrzesień 2021 - [...] zł, październik 2021 - [...] zł, listopad 2021 - [...] zł, grudzień 2021 - [...] zł, styczeń 2022 - [...] zł, luty 2022- [...] zł, marzec 2022 - [...] zł, kwiecień 2022 - [...] zł, maj 2022 - [...] zł, czerwiec 2022 – [...] zł, lipiec 2022 - [...] zł, sierpień 2022 - [...] zł, wrzesień 2022 - [...] zł, październik 2022 -[...] zł, listopad 2022 - [...] zł, grudzień 2022 - [...] zł; łączna kwota odpłatności za okres od 6 kwietnia 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. wynosi [...] zł, a od stycznia 2023 r. odpłatność wynosi [...] zł oraz w pkt 2 poinformował o sposobie wnoszenia ustalonej płatności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. L. Decyzją z 13 czerwca 2023 r. nr SKO.4000-747/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2023 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 8 ust. 3 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kolegium wskazało, że wydanie decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej określającej osoby zobowiązane do ponoszenia opłaty i ustalającej wysokość opłaty przypadającej dla poszczególnych osób jest warunkiem zgodnego zastosowania mechanizmu wnoszenia opłat zastępczych przez gminę. Organ podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy dochód E. S. nie wystarcza na pokrycie kosztów jej pobytu w placówce. Zaistniała zatem potrzeba ustalenia pozostałych kosztów pobytu od pozostałych osób zobowiązanych. Kolegium wskazało, że skarżąca jako osoba zobowiązania do ponoszenia opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, wskazanej wyżej umowy nie zawarła. Organ przywołał zawarte w art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej pojęcie dochodu i wskazał, że organ pierwszej instancji po uprzednim zaktualizowaniu w dniu 26 maja 2022 r. wywiadu środowiskowego i zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie zatrudnienia i dochodu B. L. ustalił, że wynikający z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej dochód skarżącej wynosi [...] zł. Dochód jej męża T. L. wynosi [...] zł. Łączny dochód małżonków to kwota [...] zł. Kolegium wskazało, że kryterium dochodowe wynosi [...] zł (2 x [...] zł). Wynikające z art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej kryterium dochodowe wynosi [...] zł (300% x [...] zł). Wobec powyższego, kwota dochodu rodziny przekracza kryterium dochodowe. Kolegium stwierdziło, że w tej sytuacji zasadnie organ pierwszej instancji ustalił skarżącej odpłatność za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Wójt wskazał przypadające na skarżącą, począwszy od dnia 6 kwietnia 2021 r., kwoty opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, uwzględniając dochód rodziny w poszczególnych miesiącach oraz wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji jasno i czytelnie wyjaśnił sposób wyliczenia opłaty, wskazując poparte dowodami źródło i dochód osoby zobowiązanej, który przyjął do wyliczeń. Kolegium podniosło, że obowiązek ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej powstaje od chwili umieszczenia osoby uprawnionej w domu pomocy społecznej. Obowiązek ten nałożony został na określony w ustawie krąg osób, a wysokość ponoszonej opłaty zależna jest od kosztów miesięcznego utrzymania w domu pomocy społecznej i sytuacji dochodowej osoby objętej ustawowym obowiązkiem ponoszenia opłaty, co potwierdza uchwała NSA z 11 czerwca 2018 r. sygn. akt I OPS 7/17. Organ odwoławczy podkreślił, że na dzieciach ciąży obowiązek alimentacyjny wobec rodziców i nie mogą przerzucać go na instytucje państwowe. Skoro B. L. nie miała możliwości pomocy matce i zgodziła się na umieszczenie jej w domu pomocy społecznej winna liczyć się z obowiązkiem uiszczania należności za ten pobyt. Końcowo Kolegium przywołało treść art. 64 ustawy o pomocy społecznej i podniosło, że z tym przepisem całkowite lub częściowe zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opiera się na uznaniu administracyjnym. Oznacza to, że od oceny organu zależy czy ta ulga zostanie stronie przyznana i w jakiej wysokości. W świetle tego przepisu organ nie ma obowiązku zwolnić z uiszczenia opłaty. Jest to wyłącznie jego uprawnienie, które może zastosować jeżeli są spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Kolegium wskazało, że zwolnienie z opłaty następuje na wniosek strony, po uprzednim wydaniu decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach złożyła B. L. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie wbrew obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przez to obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 15, 16 k.p.a., a w szczególności poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, praworządności, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przejawiające się w wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję o ustaleniu skarżącej wysokości odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej w okresie od 6 kwietnia 2021 r. do grudnia 2022 r. oraz od stycznia 2023 r., podczas gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził w całości postępowania dowodowego. W obu wydanych decyzjach brak jest wyliczenia jakiego rzędu niedopłata powstaje po odliczeniu udziału w zapłacie za dom pomocy społecznej przez E. S. i siostrę skarżącej A. S., zaś obowiązek A. S. nie został ujawniony w niniejszym postępowaniu. Nie jest wykluczone, że po rozwiązaniu umowy z 28 lutego 2022 r. obowiązek ten mógł uzupełnić należność na rzecz domu pomocy społecznej, tym samym zmniejszając udział skarżącej. Ponadto, zdaniem skarżącej, w wydanym rozstrzygnięciu orzeczono o wysokości opłaty od stycznia 2023 r. w stałej kwocie [...] zł, pomijając w zupełności złożoną do akt decyzję o przyznaniu skarżącej zasiłku dla bezrobotnych do 30 maja 2023 r. włącznie, w związku z czym w dacie wydawania decyzji organu odwoławczego strona pozostawała już bez świadczenia, tym samym organ całkowicie pominął trudną sytuację życiową i majątkową strony, na którą ma wpływ w głównej mierze ciężki stan zdrowia skarżącej i jej męża. 2) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, przytoczenie argumentacji prawnej w sposób ogólny, bez konkretnego odniesienia do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy wniosek winien być rozpoznany indywidualnie, z uwzględnieniem kompleksowo sytuacji, w szczególności pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń w zakresie obowiązków finansowych w zakresie odpłatności za pobyt E. S. oraz pozostałych osób, skoro organ odwoławczy zwracał się do Wójta Gminy [...] o uzupełnienie dowodów w tym zakresie, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 lit. b ust. 2 ustawy o pomocy społecznej i ustalenie wysokości odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej pomimo że w toku postępowania podnoszono okoliczności natury faktycznej wpływające na obowiązek tak co do zasady, jak i co do wysokości, które zostały w zupełności pominięte, 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy ze względu na wadliwości w prowadzeniu postępowania dowodowego, jak i nieprawidłowości w ustaleniach stanu faktycznego decyzja Wójta powinna podlegać uchyleniu, ponieważ została wydana z pominięciem uzasadnienia nałożenia na skarżącą obowiązku zapłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, tak co do zasady, jak i co do wysokości, z jednoczesnym pominięciem okoliczności podnoszonych w odwołaniu co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i osobistej drugiej osoby zobowiązanej do ponoszenia kosztów związanych z umieszczeniem E. S. w domu pomocy społecznej, a także z pominięciem okoliczności utracenia przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych, a na marginesie skarżąca wskazała na sprzeczność w sentencji wydanego rozstrzygnięcia gdyż przedmiotem odwołania nie była decyzja nr [...], wskazała również na wewnętrzną sprzeczność wydanej decyzji, gdyż w jej sentencji orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy [...], zaś w uzasadnieniu podano, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie ustalenia od skarżącej odpłatności za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 12 marca 2004 r." Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. Z kolei art. 61 ust. 2 stanowi natomiast, że opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. W niniejszej sprawie organy uznały, że na skarżącej jako córce osoby umieszczonej w domu pomocy społecznej, a więc zstępnej, ciąży obowiązek ponoszenia częściowej opłaty za pobyt matki w tym domu. Wobec powyższego, wyliczyły skarżącej wskazaną opłatę powołując się na art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Jednocześnie organ pierwszej instancji podniósł, że choć art. 64 powołanej ustawy przewiduje możliwość zwolnienia osoby wnoszącej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej na jej wniosek częściowo lub całkowicie, to do tej pory skarżąca nie złożyła do tutejszego organu wniosku o zwolnienie częściowe lub całkowite z odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Utrzymując powyższe rozstrzygnięcie w mocy Kolegium dodało, że zwolnienie z opłaty następuje na wniosek strony, po uprzednim wydaniu decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej. Sąd powyższego stanowiska organów nie podziela. Nietrafnie bowiem wskazało Kolegium, że ocena okoliczności uprawniających do zwolnienia z ponoszenia przedmiotowej opłaty musi odbywać się w odrębnym postępowaniu, po uprzednim wydaniu decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej. W tym miejscu Sąd podkreśla, że ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1690) z dniem 4 października 2019 r. doszło do zmiany treści art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w szczególności jeżeli: 1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce; 2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych; 3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia; 4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko; 5) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu; 6) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu; 7) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty wykaże, w szczególności na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku, rażące naruszenie przez osobę kierowaną do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu obowiązku alimentacyjnego lub innych obowiązków rodzinnych względem osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty (przy czym pkt 7 dodany został do art. 64 ustawy o pomocy społecznej z dniem 27 stycznia 2022 r. na mocy ustawy z 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 66). Sąd zaznacza, że objęcie art. 64 ustawy z 12 marca 2004 r. zarówno osób wnoszących opłatę, jak również osób obowiązanych do jej wnoszenia, oznacza możliwość orzekania o zwolnieniu od opłat łącznie z ustaleniem odpłatności - o ile strona złoży w tym zakresie stosowny wniosek na tym etapie postępowania. Analiza akt sprawy potwierdza, że wbrew twierdzeniu organów, w toku niniejszego postępowania skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie jej z przedmiotowej opłaty. Wniosek taki zawarła zarówno w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2021 r. (vide: odwołanie skarżącej z 17 sierpnia 2021 r.) jak też odwołaniu od decyzji Wójta Gminy [...] z 15 listopada 2021 r. (vide: odwołanie skarżącej z 29 listopada 2021 r.). W treści tych odwołań skarżąca powołała się na okoliczności świadczące o jej trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej i wskazała, że w jej sytuacji spełnione są przesłanki z art. 64 ustawy o pomocy społecznej umożliwiające, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, zwolnienie jej z przedmiotowej opłaty. W tym miejscu Sąd zaznacza, że znane mu są orzeczenia sądów administracyjnych, w których nie uwzględniono powyższej zmiany art. 64 ustawy o pomocy społecznej, nadal przyjmując, że w pierwszej kolejności powinna zostać wydana decyzja ostateczna ustalająca wysokość należności, by następnie móc zająć się kwestią ewentualnego zwolnienia z tej należności. Stanowisko to wypracowano na podstawie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2018 r. sygn. akt I OPS 7/17 (ONSAiWSA 2018/5/77) wydanej w oparciu o poprzednie brzmienie art. 64 ustawy (sprzed zmiany obowiązującej od 4 października 2019 r.), na podstawie którego zwolnienie z opłaty dotyczyło wyłącznie osób wnoszących tę opłatę, a co za tym idzie tych osób, w stosunku do których została ona już ustalona. Nieaktualność powyższego stanowiska zakładającego wyraźne rozdzielenie sprawy dotyczącej ustalenia opłaty i sprawy zwolnienia z opłaty na dwa odrębne postępowania trafnie odnotowano już jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r. sygn. akt I OSK 1864/21, Lex nr 3618926 i 11 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1644/21, Lex nr 3346983). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji uznał, że skarżąca nie złożyła wniosku o zwolnienie z opłaty. Jak już wskazano wyżej, analiza akt sprawy nie pozwala na akceptację tego stanowiska. Skarżąca stosowny wniosek bowiem złożyła, a złożenie go do organu odwoławczego, a nie organu pierwszej instancji, nie czyni go nieskutecznym, gdyż skarżąca uczyniła to przed wydaniem decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia spornej opłaty. Nie miało również racji Kolegium przyjmując, po przywołaniu nieobowiązującej już treści art. 64 ustawy o pomocy społecznej, że zwolnienie z opłaty następuje na wniosek strony po uprzednim wydaniu decyzji ustalającej opłatę. W świetle wskazanej zmiany art. 64 ustawy o pomocy społecznej i jego interpretacji dokonanej przez Sąd, stanowisko to uznać trzeba za błędne. Zgłoszony bowiem przez skarżącą w toku przedmiotowego postępowania wniosek o zwolnienie z ustalonej opłaty powinien zostać w tym postępowaniu rozpoznany w oparciu o przesłanki wynikające z art. 64 ustawy. Podsumowując, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia organy naruszyły art. 64 ustawy z 12 marca 2004 r., jak też nie dokonały właściwej oceny materiału dowodowego, czym naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie odniosły się bowiem i nie rozpoznały złożonego w toku niniejszego postępowania wniosku skarżącej o zwolnienie jej z opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Jednocześnie za przedwczesne uznać trzeba odnoszenie się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących sposobu ustalenia i wysokości należnej od skarżącej opłaty. Zagadnienia te zaktualizują się bowiem po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o zwolnienie jej ze spornej opłaty. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), orzekł jak w sentencji. Rozpoznając sprawę ponownie organ obowiązany będzie przede wszystkim do rozpoznania wniosku skarżącej o zwolnienie z opłaty za pobyt matki E. S. w domu pomocy społecznej, a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.