I SA/Wa 149/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. S. , S. S. i P.S. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 564/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje A. S. , S. S. i P. S. od Prezydenta W. sumę pieniężną w kwocie po 1000 zł (jeden tysiąc złotych) na rzecz każdego z nich. 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz A.S. , S.S. i P.S. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

A.S., S.S. i P.S. pismem z [...] sierpnia 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 564/13. Powyższym wyrokiem Sąd, w uwzględnieniu skargi wyżej wymienionych zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania ich wniosku z [...] listopada 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską położoną przy ul. N. , ozn. dawnym nr hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi [...] czerwca 2014 r. r. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 3266/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec niewykonywania wyroku z dnia 12 marca 2014 r., wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1000 złotych. W związku z dalszym niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, A.S., S.S. i P.S. pismem z [...] sierpnia 2016 r. ponownie wezwali Prezydenta W. do wykonanie prawomocnego wyroku z 12 marca 2014 r., a następnie wnieśli opisaną na wstępie skargę, w której domagali się: wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w maksymalnej wysokości, tj. dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; przyznanie na ich rzecz od organu sumy pieniężnej w wymiarze połowy kwoty mieszczącej się w wymiarze grzywny oraz zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż pismem z [...] stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżący został poinformowany, że z uwagi na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań oraz konieczność wykonania operatu nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie wskazanym w wyroku ze skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1339), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 564/13 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z [...] listopada 2011 r. o ustalenie i przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. N. - w terminie trzech miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu[...]czerwca 2014 r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on [...] września 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania do wykonania powyższego wyroku, jak też wymierzenia Prezydentowi W. grzywny z tytułu zaistniałej zwłoki w jego wykonaniu (vide wyrok z 17 lutego 2015 r.. sygn. akt I SA/Wa 3266/14), organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od przeszło trzech lat pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku, i to mimo wymierzenia już z tego tytułu organowi grzywny, znaczną ilością analogicznych spraw rozpoznawanych równolegle przez organ, czy koniecznością oczekiwania na sporządzenie operatu szacunkowego. Tym bardziej w sytuacji, gdy na tożsame okoliczności wskazywał już on przy okazji udzielonej w listopadzie 2014 r. odpowiedzi na pierwszą wniesioną w tożsamym przedmiocie skargę (vide pismo .organu z [...] listopada 2014 r. nr [...] ). Przy czym, mimo że od tego mementu upłynęło przeszło dwa i pół półtora roku, Prezydent nadal nie podjął jakichkolwiek realnych czynności zmierzających do pozyskania wskazanego dowodu, a przynajmniej o ich podjęciu nie sposób wnioskować w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach. Świadczy to więc o pozorności wskazywanej przezeń przeszkody, uniemożliwiającej sprawne zakończenie procedowania sprawy. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku kolejnej grzywny. Uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania skarżącym od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w niższych od oczekiwanych przez nich wysokościach. Ci bowiem żądali ustalenia grzywny w maksymalnym przewidzianej prawem wysokości, tj. na poziomie odpowiadającym równowartości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, a sumy pieniężnej na poziomie odpowiadającym połowie tej kwoty. Tego rodzaju wymiar sankcji byłby jednak w ocenie Sądu zbyt represyjny w stosunku do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku, jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt po prawomocnym wymierzeniu mu z tego tytułu pierwszej grzywny, a datą wniesienia obecnie rozpoznawanej skargi (26 miesięcy). Za adekwatny w takich okolicznościach faktycznych Sąd uznał natomiast wymiar grzywny w wysokości 5000 złotych, zaś sumy pieniężnej w wysokości po 1000 złotych na rzecz każdego ze skarżących. Łączny wymiar obciążających Prezydenta W. sankcji (8000 złotych) jest w tej sytuacji na tyle dotkliwy, że powinien być wystarczającym dla zdyscyplinowania organu i doprowadzenia do respektowania przezeń prawomocnego orzeczenia Sądu, bez konieczności występowania przez strony ubiegające się o odszkodowania z kolejną (tym razem trzecią) przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i art. 205 § 2 powołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).