I SA/Wa 1389/16

Starszy referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny – A. S. W dniu 16 stycznia 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika stanowiące ustosunkowanie się do odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1389/16 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Na przeprowadzonej rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. W dniu 26 czerwca 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Stosownie do treści § 22 ww. rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe w I instancji zostało wszczęte wniesioną w dniu 31 sierpnia 2016 r. skargą do Sądu, a zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., powoływanego dalej jako "rozporządzenie", które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłata maksymalna w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Ponadto, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 3 rozporządzenia, powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącej przeglądał akta sprawy, sporządził pismo procesowe oraz reprezentował skarżącą na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. Wniosek pełnomocnika zawiera oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Mając na uwadze powyższe oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika uznano, że w sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia opłaty w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie, należało zatem przyznać pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie w wysokości 240 zł (tj. ½ z kwoty 480 zł), powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności (tj. kwotę 55,20 zł). Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia postanowiono, jak w sentencji.