I SA/Wa 1361/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze sprzeciwu M. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz M. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] i przekazał sprawę Wojewodzie [...] do ponownego rozpoznania. Sprzeciw od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2017 r. na podstawie art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniosła M. B. Odpowiadając na sprzeciw Minister wniósł o jego oddalenie. W dniu 17 października 2017 r. do Sądu wpłynął akt zgonu F. G., który był stroną postępowania przed Ministrem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prowadził bowiem postępowanie w stosunku do osoby zmarłej – F. G. Z przeprowadzonego przez Sąd dowodu z aktu zgonu wynika, że F. G. zmarł w dniu [...] czerwca 2017 r., podczas gdy zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] sierpnia 2017 r. Skierowanie decyzji w stosunku do osoby zmarłej musi być zawsze kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a.") - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 151/09, wyrok z dnia 22 stycznia 2014r, sygn. akt. I OSK 708/12, wyrok z dnia 1 grudnia 2015r, sygn. akt. I OSK 626/14. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ prowadząc postępowanie wiedział, że osoba ta nie żyje, czy też takiej wiedzy nie posiadał. Powinien bowiem w sposób prawidłowy, na każdym etapie postępowania, ustalić krąg podmiotów mających interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, a podstawową regułą postępowania administracyjnego jest jego prowadzenie wobec osób żyjących, a w konsekwencji doręczania wyłącznie takim osobom decyzji. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności, Sąd nie badał ich merytorycznie pod względem zgodności z prawem. Stwierdzenie bowiem takich wad formalnych postępowania odwoławczego zwalnia obecnie Sąd od merytorycznej oceny prawidłowości zapadłej w sprawie decyzji administracyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ w miejsce dotychczasowej strony wezwie jej następców prawnych (art. 30 § 4 k.p.a.), którym należy zapewnić udział w postępowaniu i do których należy skierować podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.