I SA/Wa 1282/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi I. M. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m. st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 392/18 1. wymierza Prezydentowi m. st. Warszawy grzywnę w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz skarżącej . M. sumę pieniężną w wysokości 1000 (tysiąca) złotych; 4. zasądza od Prezydenta m. st. Warszawy na rzecz skarżącej I. M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 27 maja 2020 r. I. M. (dalej jako: skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 392/18. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy (dalej jako: organ/Prezydent) do rozpoznania w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, złożonego w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i [...] ozn. Hip. Nr [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi 21 sierpnia 2019r. W związku niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, skarżąca pismem z 4 października 2019 r. wezwała Prezydenta m.st. Warszawy do wykonania prawomocnego wyroku z 15 kwietnia 2019 r., a następnie wniosła opisaną na wstępie skargę, w której domaga się: 1. wymierzenia Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w w wysokości 5000 złotych; 2. stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznania na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 2000 złotych; 4. zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi wskazano, że pomimo wezwań do wykonania wyroku przez organ, Prezydent nie wydał decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wniosków o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości poprzez złożenie do akt sprawy prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnmego prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy Wydział II Cywilny z dnia 13 lipca 1990 r., sygn akt II Ns 735/90, bowiem w aktach prowadzonego postępowania znajduje się także prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 29 sierpnia 1980 r., sygn akt II Ns2509/80, oba wydane w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku po L. B., zmarłej [...] lutego 1979 r. Ponadto podniesiono, że z uwagi na wynikający z treści art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nie było możliwe rozpatrzenie wniosków o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. i wskazano nowy termin załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SAB/Wa 392/18 zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...] i [...] ozn. hip. [...] - w terminie czterech miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 21 sierpnia 2019r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczynny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on 21 grudnia 2019 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez stronę do wykonania powyższego wyroku, organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od prawie roku pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku skomplikowanym charakterem zawisłej przed nim sprawy administracyjnej, czy ilością analogicznych spraw rozpoznawanych przez organ. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku grzywny. Uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w niższej od oczekiwanej przez nią wysokości. Skarżąca bowiem żądała ustalenia jej w wymiarze 2000 złotych, który to wymiar byłby w ocenie Sądu niewspółmierny do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku, jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt po prawomocnym rozpoznaniu sprawy I SAB/Wa 392/18. Za adekwatną w takich okolicznościach faktycznych Sąd uznał natomiast sumę pieniężną w wymiarze 1.000 złotych na rzecz skarżącej Ten jej wymiar, w powiązaniu z grzywną w wysokości 3.000 złotych winien przy tym skłonić organ do zaniechania dalszego naruszania prawa i rozpoznania sprawy przed nim zawisłej, bez konieczności występowania przez stronę ubiegającą się o odszkodowanie z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd. na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyrok. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawę art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.