I SA/Wa 1257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz – Kluj WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz (spr.) Protokolant referent stażysta Agnieszka Kołtuniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. K., M. P., M. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz T. K., M. P., M. K. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Wa 1257/19 U Z A S A D N I E N I E Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2019r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2017r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. nr [...] w części dotyczącej odmowy zwrotu nieruchomości, położonej w [...], obręb [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zapisanej w KW nr [...] (pkt III decyzji). Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 1999r., sprostowaną postanowieniem z [...] października 1999r., orzekł mi.in. o odmowie zwrotu na rzecz T. K., M. P. i M. K. ww. nieruchomości położonej w [...], ozn. jako działka nr [...]. T. K., M. P. i M. K. pismem z 17 listopada 2014r. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] w części dotyczącej odmowy zwrotu opisanej wyżej nieruchomości. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2015r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 1999r. ww. części. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] lutego 2016r. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, że konieczne jest dokonanie dodatkowych ustaleń, mających na celu wyjaśnienie, czy projektowana ul. [...], pod której budowę nabyto działkę nr [...] odpowiada aktualnej ul. [...], a ponadto czy ul. [...] znajdująca się na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] stanowi drogę publiczną. Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2017r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 1999 r. ww. części wskazując, że działka nr [...] została nabyta przez Skarb Państwa na cele związane z budową ul. [...] w [...] i cel ten został zrealizowany, a tym samym brak jest przesłanek do stwierdzenia zwrotu przedmiotowej działki. T. K., M. P. i M. K. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że organ wojewódzki, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, nie poczynił ustaleń zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lutego 2016r. Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ wskazał zasady postępowania w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji oraz zaznaczył, że oceniana w postępowaniu nadzorczym decyzja z [...] września 1999r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 ze zm.), a zatem w aspekcie zgodności z przepisami tej ustawy oraz stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania należy ocenić zaskarżoną decyzję. Minister wskazał, że zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ocenianej decyzji, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Stosownie do art. 140 warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej. W myśl art. 137 ust. 1 powołanej ustawy, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Stosownie natomiast do art. 216 przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy (w tym przepisy art. 136 i art.137) stosuje się odpowiednio także do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na mocy przepisów innych niż ww. ustawa, w tym m.in. do nieruchomości nabytych na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Minister podkreślił, że z powyższych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że uwzględnienie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest uzależnione od ustalenia, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (umowie cywilnoprawnej, zawartej na podstawie przepisów o wywłaszczeniu nieruchomości). Oznacza to, że jedynie nieruchomość, która spełnia określone w art. 137 ust. 1 warunki może być uznana za zbędną i w konsekwencji zwrócona byłym właścicielom lub ich spadkobiercom. Organ nadzoru wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że umową sprzedaży z dnia [...] września 1974r. Rep. A [...] Nr [...] zawartą w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, E. K. oraz B. K. (poprzednicy prawni skarżących) zbyli na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w [...], ozn. jako działki nr [...] i nr [...]. Z treści ww. umowy sprzedaży z dnia [...] września 1974r., jak również z treści pism Zarządu Dróg, Mostów i Zieleni w [...] z [...] kwietnia 1972r. oraz z [...] marca 1972r. wynika, że nabycie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nastąpiło zgodnie z lokalizacją nr [...] z [...] października 1970r. wydaną przez Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej Miasta [...], na budowę ul. [...] w [...]. Ponadto decyzją Prezydium Rady Narodowej Miasta [...], Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z [...] lipca 1972r. nr [...] zatwierdzono plan realizacyjny i ogólny plan zagospodarowania terenu inwestycji i przebiegu ul. [...]. Działka nr [...] znajdowała się na terenie przebiegu ul. [...]. Minister wskazał, że w toku prowadzonego przed Prezydentem Miasta [...] postępowania zwrotowego ustalono, że zgodnie z opinią Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w [...] z [...] listopada 1998r., sporządzoną na podstawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego [...] grudnia 1994r. uchwałą nr [...], nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] położona jest na terenie przeznaczonym pod węzeł komunikacyjny [...] rama oraz węzeł komunikacyjny [...] - ul. [...] w [...]. Powyższego dowodzi także znajdująca się w aktach sprawy mapa zasadnicza nr [...], mapa ewidencyjna stanowiąca załącznik do pisma Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w [...] z [...] listopada 1998r. W aktach sprawy znajduje się ponadto protokół z oględzin nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], sporządzony [...] czerwca 1999r., zgodnie z którym działka nr [...] w części zabudowana jest ul. [...] oraz wiaduktem nad trasą [...] - część pasa III ramy. Pozostała część działki porośnięta jest trawą i stanowi nieużytek strefy ochronnej. Organ nadzoru zaznaczył, że Wojewoda [...], mając na uwadze wytyczne wskazane w decyzji z [...] lutego 2016r., w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego, ustalił, że zgodnie z treścią pisma Zarządu Dróg Miejskich w [...] z [...] maja 2017r. projektowana droga - ul. [...] została zrealizowana w latach 1972-1974. Następnie po jej realizacji zmieniono nazwę z ul. [...] na ul. [...]. Tym samym ul. [...] odpowiada obecnej ul. [...]. Jak wskazano ponadto ww. piśmie z 10 maja 2017r., ul. [...] o przebiegu od ronda [...] do Mostu [...] stanowi obecnie drogę publiczną kategorii powiatowej. Minister Inwestycji i Rozwoju podkreślił ponadto, że na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. z 1986 r. Nr 30, poz. 151), ul. [...] w [...] została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Na podstawie porozumienia z [...] października 1993r. zawartego pomiędzy Wojewodą [...] a Prezydentem Miasta [...] w sprawie przekazania niektórych zadań i kompetencji z zakresu administracji rządowej do wykonania organom gminy [...] (Dz. U. Woj. [...] [...]), ul. [...] stanowiąca drogę wojewódzką, została przekazana organom gminy [...], co potwierdza załącznik nr 3 ww. porozumienia. Z uwagi na fakt, iż ul. [...] nie została wymieniona w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. 1998r. Nr 160, poz. 1071), w myśl art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998r. Nr 133, poz. 872) dotychczasowa droga wojewódzka - ul. [...] stała się z dniem 1 stycznia 1999r. drogą publiczną kategorii powiatowej. Z kolei ul. [...] na odcinku od ronda [...] do autostrady [...] stanowiła drogę publiczną kategorii krajowej nr [...] na podstawie uchwały Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985r. nr 192 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986r. Nr 3, poz. 16). Z dniem [...] grudnia 2014r. w ewidencji dróg publicznych miasta [...] wprowadzono zmiany wynikające z zakończenia budowy odcinka drogi krajowej nr [...] na odcinku od węzła [...] do węzła [...]. Zakończenie prac nad Zachodnią obwodnicą [...] stało się podstawą do ustalenia nowego przebiegu drogi krajowej nr [...]. Dotychczasowy odcinek drogi krajowej nr [...] z mocy prawa został pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii dróg gminnych. Ulice stanowiące dotychczasowy odcinek drogi krajowej nr [...] (w tym ul. [...]) z mocy prawa zostały pozbawione dotychczasowej kategorii i zaliczone do kategorii dróg gminnych. Ulica [...] otrzymała numer ewidencyjny [...]. Następnie na mocy uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2015r. w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg gminnych, ul. [...] została pozbawiona dotychczasowej kategorii drogi gminnej i zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Aktualnie ul. [...] na odcinku od rondo [...] do autostrady [...] stanowi drogę publiczną kategorii wojewódzkiej nr [...]. Tym samym w ocenie Ministra Inwestycji i Rozwoju w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. warunkujące zwrot działki nr [...]. Z treści umowy sprzedaży z [...] września 1974r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta w celu realizacji inwestycji budowy ul. [...] w [...]. Natomiast z akt przedmiotowej sprawy bezspornie wynika, że budowa ul. [...] została zakończona w połowie lat 70-tych ubiegłego wieku, a następnie ulica ta otrzymała nazwę [...]. Nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], w części zabudowana jest ul. [...] oraz wiaduktem nad trasą [...] - część pasa III ramy. Pozostała część przedmiotowej działki porośnięta jest trawą i stanowi nieużytek strefy ochronnej. Cel pod który nabyta została działka nr [...] został zatem zrealizowany i brak jest podstaw do orzeczenia zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Minister wskazał ponadto, że nieprzerwanie od 1985 r. ul. [...] w [...] stanowi drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, co niewątpliwie przekreśla możliwość zwrotu przedmiotowej działki nr [...]. Organ nadzoru zaznaczył, że w myśl art. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z [...] września 1999r., ustawa ta nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami. Minister przytoczył treść art. 2a i art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania ocenianej decyzji, a także art. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i podkreślił, że w niniejszej sprawie niewątpliwe jest, że ul. [...] na odcinku od ronda [...] do autostrady [...] jest drogą publiczną o kategorii drogi krajowej. Działka nr [...] w części zabudowana jest ul. [...] oraz wiaduktem nad trasą [...] - część pasa III ramy. Pozostała część przedmiotowej działki porośnięta jest trawą i stanowi nieużytek strefy ochronnej. Na poparcie twierdzeń organ przytoczył wyrok NSA z dnia 2 września 2016r. sygn. akt I OSK 2820/14 i zaznaczył, że w świetle ww. okoliczności Wojewoda [...] prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 1999r. w części dotyczącej odmowy zwrotu ww. nieruchomości, ozn. jako działka nr [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli T. K., M. P. i M. K. wnosząc o: I. uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem: 1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mimo tego, że znajdująca się na działce nr [...] droga stanowiła na dzień wydawania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. drogę wewnętrzną, będącą dojazdem do Centrum Handlowego "[...] ", a w konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do odmowy zwrotu z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia lub status gruntu jako części drogi publicznej, 2. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 138 § 2 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mimo iż organ pierwszoinstancyjny ponownie rozpatrujący sprawę zaniechał wyjaśnienia okoliczności wskazanej przez organ odwoławczy, tj. kwestii, czy znajdująca się na działce nr [...] droga stanowiła na dzień wydawania decyzji z [...] września 1999 r. część ul. [...] czy też drogę wewnętrzną, będącą dojazdem do Centrum Handlowego "[...]", a w konsekwencji czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do odmowy zwrotu z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia czy też zrealizowano nowy, choć podobny cel, 3. przepisu prawa materialnego, tj. stanowiącego przepis prawa miejscowego § 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001r. w sprawie zaliczenia ulic w mieście [...] do kategorii dróg powiatowych (Dz.Urz. Woj. [...] z 2001r., Nr 107, poz. 2065) wskazującego, że ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg powiatowych z dniem [...] stycznia 2002r., 4. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa i art. 140 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] mimo zaniechania odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu, wniosku skarżących i w ich piśmie z 15 kwietnia 2016r., okoliczności wskazujących na konieczność stwierdzenia nieważności punktu III decyzji z [...] września 1999r., 5. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] mimo zaniechania odniesienia się w jej uzasadnieniu do podniesionych we wniosku skarżących i w ich piśmie z 15 kwietnia 2016r. okoliczności wskazujących na konieczność stwierdzenia nieważności punktu III decyzji z dnia [...] września 1999r., 6. art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami w jej brzmieniu na dzień [...] września 1999r., mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...], podczas gdy dokonano w niej błędnej wykładni pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście ustaleń prawnych stojących u podstaw decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r., co skutkowało odmówieniem stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, II. uchylenie decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017r., jako wydanej z naruszeniem: 1. art. 138 § 2 kpa, poprzez zaniechanie wyjaśnienia - przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - okoliczności wskazanej przez organ odwoławczy, tj. kwestii, czy znajdująca się na działce nr [...] droga stanowiła na dzień wydawania decyzji z [...] września 1999r. część ul. [...] czy też drogę wewnętrzną, będącą dojazdem do Centrum Handlowego "[...] ", a w konsekwencji czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do odmowy zwrotu z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia czy też zrealizowano nowy, choć podobny cel, 2. prawa materialnego, tj. stanowiącego przepis prawa miejscowego § 1 ww. uchwały z dnia [...] lipca 2001r. wskazującego, że ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg powiatowych z dniem [...] stycznia 2002r., 3. art. 107 § 3 kpa, poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu do podniesionych we wniosku skarżących i w piśmie z 15 kwietnia 2016r. okoliczności wskazujących na konieczność stwierdzenia nieważności punktu III decyzji z [...] września 1999r., 4. art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i art. 216 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście ustaleń prawnych stojących u podstaw decyzji z [...] września 1999r., skutkującą odmówieniem stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji, pomimo zaistnienia ku temu przesłanek. III. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Istotnym jest, że w toku postępowania administracyjnego skarżący zarówno w treści swojego wniosku z 17 listopada 2011r. o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej zwrotu spornej nieruchomości z [...] września 1999r., w piśmie z 15 kwietnia 2016r. oraz w odwołaniu z [...] grudnia 2017r. od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017r. , którą Wojewoda odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 1999 r. w omawianej części wskazując, że działka nr [...] została nabyta przez Skarb Państwa na cele związane z budową ul. [...] w [...] a cel ten został zrealizowany, argumentowali, że w toku postępowania nadzorczego odnoszącego się do decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. w zakresie odmowy zwrócenia skarżącym nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m², nie zostały przez organy administracji ustalone okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozpoznania ich wniosku. Wskazane zarzuty są w ocenie Sądu zasadne gdyż analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że postępowanie nadzorcze wobec decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad określonych w art. 7, art. 77 i art. 107 kpa w konsekwencji czego brak jest możliwości dokonania oceny czy zapadła ona z poszanowaniem art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998r. o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do tych przepisów można żądać zwrotu nieruchomości lub jej części gdy po wywłaszczeniu stała się ona zbędna na cel, w którym została wywłaszczona, jeśli pomimo upływu 7 lat gdy decyzja wywłaszczająca stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany. Art. 216 powołanej ustawy nakazuje stosować wskazane regulacje także do nieruchomości nabytych w drodze przepisów ustawy wywłaszczeniowej z 12 marca 1958 r. jak w sprawie niniejszej. W pismach wymienionych wyżej skarżący zarzucali konsekwentnie, że w ich ocenie droga znajdująca się na działce nr [...], w dacie wydania kontrolowanej przez organy decyzji Prezydenta Miasta [...], nie stanowiła ul. [...] (dawniej ul. [...]) zrealizowanej w latach 1972 - 1974 i od 1986r. mającej status drogi publicznej lecz drogę wewnętrzną - dojazdową do Centrum Handlowego "[...]", która została wybudowana przez prywatnego inwestora - Spółkę [...] z siedzibą w [...], w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1996r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozwiązań komunikacyjnych i infrastruktury technicznej dla obsługi Centrum Handlowego "[...]" oraz decyzję z [...] września 1997r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. W ich ocenie droga ta w dniu wydania kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. była drogą wewnętrzną stanowiąca dojazd do Centrum Handlowego. Do kategorii dróg powiatowych została zaś zaliczona w świetle § 1 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001r. Nr [...] w sprawie zaliczenia ulic w mieście [...] do kategorii dróg powiatowych (Dz. Urz. Woj. [...] z 2001 r., Nr 107, poz. 2065) z dniem [...] stycznia 2002r. Zdaniem skarżących powyższe oznacza, że nie wystąpiły przesłanki do odmowy zwrotu z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia ul. [...], lecz zrealizowano nowy - chociaż podobny cel w postaci drogi dojazdowej, która jednakże drogą publiczną - ul. [...] stała się dopiero [...] stycznia 2002r. Do wskazanych wyżej twierdzeń skarżących - istotnych z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, organy I i II instancji się nie odniosły uchylając się od ich zweryfikowania i oceny. W toku ponownego rozpoznania sprawy koniecznym będzie zatem jednoznaczne ustosunkowanie się przez organ do kwestii czy odcinek ul. [...] do Centrum Handlowego "[...]" stanowił fragment projektowanej w latach 70-tych ul. [...], czy też przywołane wyżej decyzje o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dowodzą, że był on samodzielny i odrębny od pierwotnej inwestycji drogowej w następstwie, której wybudowano wiadukt i drogę dojazdową, tj. zrealizowano cel podobny - związany z infrastrukturą drogową, jednakże odmienny, który nastąpił ponad 20 lat po dokonanym wywłaszczeniu. Dopiero wyjaśnienie powyższego pozwoli na ocenę ustawowych przesłanek związanych z realizacją celu wywłaszczenia, który wynika z umowy sprzedaży z [...] września 1974r. oraz ewentualnej zbędności nieruchomości w kontekście rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] września 1999r. pod kątem jej zgodności z prawem. W przypadku ewentualnego potwierdzenia się argumentacji skargi koniecznym będzie wskazanie przez organ czy niewątpliwe zrealizowanie w badanej sprawie "celu komunikacyjnego" ma istotne znaczenie dla żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, skoro jej odjęcie miało miejsce pod budowę ul. [...] w oparciu o decyzję Prezydium RNMP z [...] lipca 1972r., gdyby tymczasem ustalono, że wywłaszczona nieruchomość została zabudowana w latach 90-tych wiaduktem ul. [...] j nad ul. [...] (dawna ul. [...]) oraz jezdnią łączącą wiadukt z ul. [...] przez inny podmiot. Mając te okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.