I SA/Wa 1250/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Przemysław Żmich Protokolant referent – stażysta Katarzyna Matecka - Caban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako kpa) w wyniku rozpoznania odwołania [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...]. Decyzją tą Starosta odmówił stwierdzenia nabycia z dniem [...] stycznia 2014 r. przez [...] prawa użytkowania nieruchomości zajmowanej przez [...], tj. działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...] obręb [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [..] lipca 2016 r. [...] powołując się na art. 75 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych wskazując na lokalizację [...] założonego w [...] r. i wpisanego do rejestru [...] pod numerem [...] - wniósł o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie przez [...] prawa użytkowania działki nr [...] o pow. [...] ha a następnie sprecyzował, iż chodzi o pow. [...] ha. Organ ustalił, że objęta wnioskiem nieruchomość na dzień [...] stycznia 2014 r. znajdowała się na terenie nieobjętym planem miejscowym oraz że jest [...], co [...]. Jeśli chodzi o podstawę prawną żądania organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40 – dalej jako ustawa) w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu ( a więc o likwidacji ogrodu), z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Stwierdzenie nabycia prawa użytkowania następuje w drodze decyzji, która stanowi podstawę do ujawnienia prawa w księdze wieczystej. SKO podało, iż w stosunku do objętego sporem [...] nie była wydana decyzja o jego likwidacji, a więc biorąc pod uwagę treść przywołanych wyżej przepisów ustanowienie prawa użytkowania w stosunku do ww ogrodu działkowego położonego na działce nr [...] w [...] jest w pełni uzasadnione. Podstawę odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania stanowił brak pełnej dokumentacji wymaganej przez organ. Wskazano tu na brak oryginałów lub uwierzytelnionych kserokopii dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i poważne rozbieżności co do powierzchni terenu zajętego pod ogródki działkowe pierwotnie tj. [...] ha wynikającego z decyzji [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz decyzji [...] z dnia [...] marca 1977 r. Nr [...] - w stosunku do powierzchni wydzielonej w [...] r. określonej na [...] ha. SKO podało, iż wg tych danych została zwiększona powierzchnia ogrodów działkowych i kwestia ta nie została wyjaśniona w toku postępowania. W skardze [...](skarżący) zarzucił organowi mające wpływ na wynik sprawy: 1 rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa, polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, że wnioskujący w sprawie nie udowodnił okoliczności które były podstawą złożonego przez niego wniosku, w szczególności nie udowodnił, że [...] został założony w danej dacie oraz danym miejscu. 2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 1 i § 3 kpa, polegające na zaniechaniu uzasadnienia powodów dla których została wydana decyzja odmawiająca stwierdzenia nabycia prawa użytkowania - przez organ I instancji oraz szczątkowym i niewyczerpującym odniesieniu się przez organ II instancji do zarzutów sformułowanych w uzasadnieniu i wewnętrznych sprzecznościach zachodzących w uzasadnieniu organu II instancji. 3. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 i § 2 kpa, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskujący ma obowiązek złożenia dokumentów odpowiednio uwierzytelnionych, w czasie gdy w sytuacji kiedy zarówno skarżący jak i inne podmioty do których organ zwracał się w toku postępowania oświadczają, że nie są w posiadaniu dokumentów, których przedstawienia organ żąda, a więc ich uwierzytelnienie nie było możliwe. 4. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 6 w zw. z art. 76 ust. 2 ustawy polegające na ich błędnym niezastosowaniu w sytuacji gdy oczywistym był fakt, że właściciel gruntu na którym urządzony jest [...], nie wydał decyzji o likwidacji ogrodu i po upływie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie w/w ustawy, nie miał takiej możliwości, co sprawia, że[...], nabyło prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości z mocy prawa, a sama decyzja ma charakter wyłącznie deklaratoryjny; 5. rażące naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 ustawy polegające na błędnym przyjęciu, że wnioskujący musi udowodnić prawo władania nieruchomości w czasie gdy z przepisu tego oraz powiązanego z nim przepisu art. 75 ust. 6 w/w ustawy jednoznacznie wynika, że tryb postępowania w przypadku art. 75 nie nakłada na wnioskującego obowiązku legitymowania się dokumentami poświadczającymi prawo władania nieruchomością. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie obydwu zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. W sprawie nie budzi wątpliwości stan prawny. Podstawą żądania wnioskodawcy jest art. 75 ust. 6 ustawy. Decyzja wydawana w tym trybie ma charakter deklaratoryjny a zaistnienie przesłanek z ww przepisu organy I i II instancji potwierdziły wskazując na zasadność wniosku strony skarżącej. Nie ma wątpliwości, iż ww ogród działkowy powstał, został wpisany jako ogród stały do rejestru pod konkretnym numerem ewidencyjnym i nadal istnieje a przy tym nie została wydana w zakreślonym przez ustawę terminie decyzja o jego likwidacji. Sporne pozostawało jedynie jaką powierzchnię zajmuje ww ogród i wobec rozbieżności w tym zakresie w stosunku do decyzji z [...] r. i decyzji podziałowej z [...] r. – w sprawie zapadła decyzja odmowna. W ocenie Sądu stanowisko organów w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia. Przede wszystkim to rolą organów orzekających w sprawie jest ustalenie powierzchni ogrodu. Do akt sprawy dołączono wydaną na wniosek właściciela nieruchomości decyzję administracyjną z [...] grudnia 1999r., której przedmiotem było wydzielenie terenu ogrodów działkowych tj. działki nr [...] o pow. [...] ha, terenu zabudowanego i drogi. Projekt podziału był opiniowany przez [...], decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, zgodna z zakresem użytkowania, jest ostateczna a jej załącznik graficzny definiuje teren ogrodu zajętego pod ogródki działkowe. W tym stanie rzeczy organy winny jedynie zweryfikować, czy objęta wnioskiem działka nr [..] faktycznie jest zajęta pod ogródki działkowe a następnie, skoro zostało ustalone iż zachodzą przesłanki z art. 75 ust. 6 ustawy wydać decyzję zgodnie z wnioskiem. Zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i pominięcie niebudzących wątpliwości dokumentów znajdujących się już w aktach sprawy pozostaje w sprzeczności z art. 7, 8, 77 i 80 kpa i stanowi o zaniechaniu wyjaśnienia istoty sprawy. W tym stanie rzeczy zarówno decyzję organu II jak i I instancji w oparciu o art. 145 ust. 1 pkt. 1 lit. c ppsa w zw. z art. 135 ppsa należało uchylić celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zajęcia stanowiska w odniesieniu do zgromadzonego już w aktach sprawy materiału dowodowego.