I SA/Wa 1191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary za prowadzenie domu pomocy społecznej bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary za prowadzenie domu pomocy społecznej bez zezwolenia. Wraz z wniesioną skargą strona skarżąca wystąpiła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, uzasadniając to tym, iż organ zastosował sankcję o bardzo dużym stopniu dolegliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że złożony przez niego wniosek jest zasadny w kontekście przedstawionych wyżej przesłanek i że ewentualna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki dotyczą jego osoby. Wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W niniejszej sprawie przedmiotem decyzji, o której wstrzymanie skarżący wnosi, jest kara pieniężna w wysokości [...] za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia Wojewody [...], w ramach działalności gospodarczej pod firmą [...] – [...], placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, pod nazwą [...] w [...] przy ulicy [...]. Zauważyć trzeba, że kara pieniężna jest świadczeniem pieniężnym, które może zostać w każdym czasie zwrócone lub wyegzekwowane, przez co będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego poprzez jego zwrot. Nie można zatem mówić o trudnych do odwrócenia skutkach wykonania zaskarżonej decyzji, a ściślej decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, uznając, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie pociągnie za sobą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.