I SA/Wa 115/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Kamil Kowalewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 listopada 2023 r. nr KOC/5583/Sr/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2023 r., nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną – J. G., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wnioskiem z [...] czerwca 2023 r. J. G. zwróciła się do organu I instancji o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z opieką nad ojcem J. G. Do wniosku załączono orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] października 2019 r. orzekające o zaliczeniu J. G. do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, wydane do [...] października 2020 r. W pkt [...] orzeczenia wskazano datę zaistnienia niepełnosprawności - [...] czerwca 2019 r., natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] września 2019 r. Do wniosku przedłożono również opis czynności opiekuńczych oraz informację o rodzinie J. G. ze wskazaniem, że jego małżonka jest "w trakcie starania się o orzeczenie". Następnie [...] lipca 2023 r. złożono do organu orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] kwietnia 2023 r. orzekające o zaliczeniu J. G. do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności, na stałe. W pkt [...] orzeczenia wskazano datę zaistnienia niepełnosprawności - [...] czerwca 2019 r., natomiast ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] września 2019 r. J. G. oświadczyła, że opiekuje się obojgiem rodziców, gdyż jej matka I. G. ma poważne problemy z kręgosłupem. Wywiad środowiskowy przeprowadzono [...] lipca 2023 r., w którym potwierdzono, że wnioskodawczyni opiekuje się obojgiem rodziców, co uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. Decyzją z [...] sierpnia 2023 r. Prezydent [...] odmówił J. G. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wskazał, że osoba wymagająca opieki ma żonę, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wobec czego zachodzi negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 1a ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.). Uznano także, że w sprawie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 17 ust. 1b ustawy, a mianowicie niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała przed ukończeniem 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Od decyzji Prezydenta odwołanie złożyła J. G. Pismem z [...] października 2023 r. pełnomocnik odwołującej wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na trwające postępowanie w sprawie orzeczenia stopnia niepełnosprawności I. G., tj. żony osoby niepełnosprawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę wskazało, że warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń określone zostały w ustawie z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r, - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim chyba, że małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium nie podzieliło stanowiska Prezydenta, że brak jest podstaw do przyznania świadczenia ponieważ niepełnosprawność J. G. powstała po ukończeniu przez niego 25. roku życia. Podniosło, że w stanie prawnym obowiązującym na skutek wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 organ administracji publicznej nie może odmówić przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na moment powstania niepełnosprawności u osoby dorosłej, nad którą jest sprawowana opieka. Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Oznacza to, że bezpośrednim skutkiem orzeczenia jest utrata mocy obowiązującej przez art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności i to począwszy od dnia ogłoszenia wyroku. Zatem art. 17 ust. 1b ustawy, jako niekonstytucyjny w określonym przez wyrok zakresie, nie powinien mieć od tego momentu zastosowania, gdyż Trybunał Konstytucyjny wprost stwierdził jego niekonstytucyjność. Dlatego Kolegium rozpoznało wniosek z pominięciem normy, którą Trybunał wyeliminował z obrotu prawnego wyżej wskazanym wyrokiem. Kolegium podniosło, że zgodnie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W ocenie organu powyższy przepis oznacza, że okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia, to nie jedyne warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca wskazał, że prawo to może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. W świetle przepisów Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego (k.r.o.), obowiązek alimentacyjny małżonka (w stosunku do współmałżonka) wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych, co wynika z art. 23, 27, 60 § 1-3, 61 oraz 130 k.r.o. Wobec tego w pierwszej kolejności do zapewnienia opieki małżonkowi jest zobowiązany drugi małżonek. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się rozbieżności odnośnie do wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy. Powyższa kwestia rozstrzygnięta została uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22, w której wskazano, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust.1 pkt 4 ustawy innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy). W świetle powyższego Kolegium uznało, że pozostawanie osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki w związku małżeńskim, gdy małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza - co do zasady - z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku. Ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy wyraźnie wskazał, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1015/21). Kolegium wyjaśniło, że odwołująca jest córką J. G., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że J. G.. mieszka z żoną, która nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wnioskowane przez J. G. świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane przede wszystkim z tego powodu, że małżonek osoby nad którą jest sprawowana opieka nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym. W niniejszej sprawie zaistniała więc przesłanka negatywna z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit a ustawy, tj. osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek osoby niepełnosprawnej nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium nie uwzględniło wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie orzeczenia stopnia niepełnosprawności małżonki J. G. W sytuacji uzyskania przez I. G. orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności odwołująca będzie mogła złożyć nowy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a świadczenie to będzie przyznane od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła J. G. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust 5 pkt 2 lit a ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji gdy ojciec skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a jego współmałżonka legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu innym niż znacznym. - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie, czy żona niepełnosprawnego ze względu na stopień niepełnosprawności i podeszły wiek jest w stanie zapewnić całodobową opiekę nad niepełnosprawnym mężem. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie J. G. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych Skarżąca wniosła także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa. Zarzuty rozwinęła w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przyłączył się do wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Należy podzielić stanowisko Kolegium, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wobec tego, art. 17 ust. 1b ustawy nie może być stosowany w dotychczasowym brzmieniu po wejściu w życie wskazanego wyroku. Zatem, wydanie w sprawie orzeczeń na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją tego przepisu, w określonym w nim zakresie, nie znajduje uzasadnienia. Jednakże w niniejszej sprawie przeszkodą do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jest pozostawanie J. G. w związku małżeńskim. Przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy wprowadza przesłankę negatywną, której zaistnienie powoduje wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z jego treścią świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. J. G. pozostaje w związku małżeńskim z I. G., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organy nie kwestionowały faktu sprawowania opieki nad ojcem przez skarżącą, ani nie poddawały w wątpliwość stanu zdrowia jej matki. W niniejszej sprawie skarżąca zakwestionowała stanowisko organów, że pozostawanie ojca w związku małżeńskim, w sytuacji gdy jego małżonka nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jednakże z przyczyn zdrowotnych nie jest w stanie sprawować opieki nad mężem, przekreśla możliwość ubiegania się przez skarżącą o przyznanie wnioskowanego świadczenia. Wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1200/14. Podnieść należy, że na tle analizowanych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przedstawiane były dwa rodzaje poglądów prawnych. Pierwszy polegał na stosowaniu wykładni rozszerzającej w odniesieniu do przyczyn, które uzasadniały przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego krewnym osoby niepełnosprawnej pozostającej w związku małżeńskim, gdy jej małżonek nie legitymował się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale tylko wówczas, gdy nie był on w stanie tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych (np. z uwagi na wiek, czy stan zdrowia). Powołany przez skarżącą wyrok NSA z 2015 r. wpisywał się w tę linię orzeczniczą. Drugi pogląd opierał się na założeniu, że skoro decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest decyzją związaną, to przy jednoznacznym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy jedynym warunkiem umożliwiającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą, która pozostaje w związku małżeńskim jest posiadanie przez małżonka tej osoby orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności (obie linie orzecznicze obszernie przytoczone i omówione w uzasadnieniu uchwały NSA z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22). Obecnie kwestię tę rozstrzygnął jednoznacznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22, opowiadając się za drugim z prezentowanych poglądów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy). W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że nadane przepisowi brzmienie nie budzi wątpliwości wywołanych względami językowymi. Z punktu widzenia języka, kryterium legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jakim ustawodawca posłużył się w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy nie jest wyrażeniem nieostrym czy wieloznacznym. Nie wymaga także czynienia ustaleń pojęciowych z odwołaniem się do zasad języka powszechnego, nie jest bowiem określeniem należącym do tego języka. Stopnie niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany i lekki) rozróżnione zostały w art. 3 i 4 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm.). Pod względem językowym przepis nie budzi zatem wątpliwości, ustawodawca posłużył się określeniem należącym do języka prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie ustawy o świadczeniach rodzinnych związanie kwestii dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego z kryterium orzeczonego stopnia znacznej niepełnosprawności nie prowadzi do dezintegracji regulacji i nie narusza jej spójności. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy jako zasadę wprowadza regułę, że wymienionym w nim osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, świadczenie nie przysługuje, jeżeli są osobami o znacznym stopniu niepełnosprawności. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że analogiczny warunek dotyczy każdej z osób wymienionych w art. 17 ust. 1 ustawy, każda osoba występująca o świadczenie pielęgnacyjne, musi być w stanie podjąć się tej roli, a zatem nie może być osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kryterium znacznego stopnia niepełnosprawności pojawia się w art. 17 ust. 1a pkt 1-3 i w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy, jako przesłanka pozwalająca na uzyskanie świadczenia przez osoby zobowiązane do alimentacji w dalszej kolejności, jeżeli takim orzeczeniem legitymują się osoby zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności. Konsekwencja zastosowanych kryteriów nie daje podstaw do podważenia wewnętrznej systemowej spójności regulacji ustawowej. Podkreślono także, że w kwestii kolejności dostępu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca nie odsyła do przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a ustawa zawiera własną regulację, która nie jest aktualnie w pełni koherentna z modelem przyjętym w przepisach kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, co nie świadczy o braku spójności systemowej. Koherencja taka nie jest wszak konieczna - brak jest odesłania do stosowania przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w szerszym zakresie, a przedmiot regulacji obu aktów prawnych jest różny. Skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu uchwały przyjął także, że regulacja art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy i warunek legitymowania się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jako okoliczność uzasadniająca przyznanie świadczenia osobom zobowiązanym do alimentacji w dalszej kolejności nie jest rozwiązaniem, które wymaga zakwestionowania ze względu na normy Konstytucji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego zasady dostępu do niego zostały określone z uwzględnieniem pierwszeństwa małżonka osoby wymagającej opieki, jako zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności. Limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane nie może również zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca był przy tym uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Podkreślić trzeba, że ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcia wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 269 § 1 zdanie pierwsze ppsa, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Sąd podziela stanowisko przedstawione w wyżej powołanej uchwale NSA. Zgodnie z powyższym, przyjąć należy za ww. uchwałą NSA, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W rozpoznawanej sprawie, bezspornym pozostaje, że skarżąca jest córką J. G., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ojciec skarżącej pozostaje w związku małżeńskim z I. G., która wprawdzie ma szereg dolegliwości zdrowotnych lecz nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej zaistniała przesłanka negatywna przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, wskazana w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy. Z powyżej omówionych powyżej przyczyn, zarzuty skargi są niezasadne. Organ nie naruszył przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy. Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy konieczny do wydania rozstrzygnięcia i właściwie oceniło zgromadzone dowody. Nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Mając na uwadze wszystkie wyżej podniesione okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 2 ppsa.