I SA/Wa 1138/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S.I. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania S. I., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z [...] kwietnia 2018 r. S. I. (dalej jako skarżący) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem A. I., legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności zaliczającym go do osób niepełnosprawnych. Orzeczenie zostało wydane do [...] grudnia 2022 r. Po rozpatrzeniu tego wniosku Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje, jeśli spełnione są wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania. Następnie wskazał, iż z przedłożonego orzeczenia o niepełnosprawności wynika, że syn skarżącego zaliczony został do osób niepełnosprawnych. Natomiast na podstawie oświadczenia skarżącego ustalono, że skarżący nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności. Zauważył także, że z dokumentów dołączonych do wniosku wynika, iż karta pobytu skarżącego o numerze [...] [...] z dostępem do rynku pracy straciła ważność w dniu [...] kwietnia 2016 r., zaś karta pobytu o numerze [...] [...], której termin ważności upływa w dniu [...] kwietnia 2019 r., nie posiada adnotacji "dostęp do rynku pracy". Ponadto Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r., udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP do [...] kwietnia 2019 r. na podstawie art. 160 pkt 3 w związku z art. 98 ust. 2 oraz art. 104 ustawy o cudzoziemcach. Nie zgadzając się powyższą decyzją skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że przypadki, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium RP jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę określone zostały m.in. w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę. W myśl § 1 pkt 19 rozporządzenia powierzenie cudzoziemcowi wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę jest dopuszczalne w przypadku cudzoziemców uprawnionych na zasadach określonych w aktach prawnych wydanych przez organy powołane na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w Ankarze dnia 12 września 1963 r. (Dz. Urz. WE L 217 z 29.12.1964, str. 3685 - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 11, t. 11, str. 10). Na podstawie tego aktu wydano decyzję nr [...] Rady Stowarzyszenia Republiki [...] i [...] z dnia [...] września 1980 r., która przyznaje prawo do wykonywania pracy w Polsce przez obywatela [...] w przypadku uzyskania przez niego zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący podkreślił, że na mocy tych postanowień ma on, jako obywatel [...], prawo - po spełnieniu określonych obowiązków - podjąć pracę w Polsce na warunkach określonych w przepisach bez konieczności uzyskania dodatkowego zezwolenia, w tym adnotacji "dostęp do rynku pracy". Zatem skoro jako cudzoziemcowi przysługuje mu z mocy prawa uprawnienie do wykonywania pracy w Polsce, względnie nie jest wymagane uzyskanie przez niego pozwolenia na pracę - to adnotacja na karcie pobytu jako potwierdzająca to uprawnienie, ma charakter jedynie informacyjny. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2019 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że w czasie postępowania przed organem I instancji skarżący legitymował się kartą pobytu ważną do [...] kwietnia 2019 r. Karta nie zawierała żadnych adnotacji w zakresie dostępu do rynku pracy. Poprzednia posiadana przez skarżącego karta, ważna do [...] kwietnia 2018 r., taką adnotację zawierała, przy czym decyzją Wojewody [...] udzielono skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy do [...] kwietnia 2019 r. z powołaniem się na inne okoliczności, tj. na przepis art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, wskazując, że: "posiada on stabilne i regularne źródło dochodu do [...] kwietnia 2019 r.". Kolegium podkreśliło, że zobowiązane jest zbadać stan prawny i faktyczny w dacie rozpatrzenia odwołania strony i uwzględnić ewentualne zmiany, które miały miejsce w okresie między wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania. W związku z tym zauważyło, że skarżący do odwołania dołączył kopię nowej karty pobytu ważnej do [...] kwietnia 2022 r. Zgodnie z tym dokumentem uzyskał on zezwolenie na pobyt czasowy na terenie RP, a sam dokument zawiera adnotację o dostępie do rynku pracy. W tej sytuacji zasadne było uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, który ponownie przeanalizuje możliwość przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Kolegium wskazało również, że organ I instancji powinien wziąć pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku NSA z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2337/17 - z której wynika, że decydująca jest nie adnotacja na karcie pobytu, lecz istnienie lub nieistnienie uprawnienia. Ponadto stwierdziło, że organ I instancji powinien wziąć też pod uwagę przywołane przez pełnomocnika skarżącego przepisy dotyczące umów między [...] i [...], będące elementem systemu prawnego Unii Europejskiej, a zatem obowiązujące polskie organy i sądy – gdyż z przepisów tych może wywodzić się uprawnienie skarżącego. Jednakże nie przesądza rozstrzygnięcia, gdyż z akt sprawy nie wynikają wszystkie okoliczności niezbędne do oceny stanu faktycznego i prawnego w tym zakresie. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Miasta i Gminy [...] zwrócił się do Wojewody [...] o wyjaśnienie, czy na podstawie jego decyzji z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] i karty pobytu wydanej w dniu [...] sierpnia 2016 r. -skarżący posiadał prawo do wykonywania pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] w piśmie z [...] września 2019 r. wskazał, że na podstawie ww. decyzji z [...] sierpnia 2016 r. skarżący nie otrzymał dostępu do rynku pracy na terytorium RP. Wskazał także, że decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., udzielił on skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP do dnia [...] kwietnia 2022 r. Na podstawie tej decyzji skarżący otrzymał kartę pobytu serii [...] numer [...] z ważnością do [...] kwietnia 2022 r. z zamieszczoną adnotacją "dostęp do rynku pracy". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy [...] - działając na podstawie art. 20 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 11, art. 17 ust. 1 i ust. 3, 3a-3d, art. 23 ust. 1- 4, art. 24 ust. 2 oraz ust. 4, art. 26 ust. 1, art. 32 ust. Id, ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), dalej jako u.ś.r. - decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r., sprostowaną postanowieniem z [...] grudnia 2019 r.: 1) odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r., 2) przyznał skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem A. I. od [...] maja 2019 r. do [...] kwietnia 2022 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Ponadto wskazał, że skarżący w dniu [...] czerwca 2019 r. ponownie złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem A. Do wniosku skarżący dołączył kartę pobytu o numerze [...] [...] wydaną przez Wojewodę [...] w dniu [...] maja 2019 r. z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Karta została wydana do dnia [...] kwietnia 2022 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 a u.ś.r. jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Podniósł, że wniosek o ustalenie niepełnosprawności został złożony do Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnoprawności w [...] w dniu [...] lutego 2018 r., orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane w dniu [...] marca 2018 r., natomiast wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu [...] kwietnia 2018 r. - a więc w okresie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności. Orzeczenie zostało wydane do dnia [...] grudnia 2022 r. natomiast prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało ustalone do dnia ważności karty pobytu. Następnie stwierdził, że zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] listopada 2018 r. w sprawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2019 wysokość świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2019 wynosi [...] zł miesięcznie. Dodał, iż skarżącemu przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...] maja 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2022 r. we wskazanej wyżej wysokości ustalonej na podstawie art. 17 ust. 3-3a u.ś.r. w związku z ww. obwieszczeniem z [...] listopada 2018 r. Jednocześnie stwierdził, że decyzja w części dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego podlega natychmiastowemu wykonaniu - na podstawie art. 32 ust. 1d u.ś.r. Kwestionując decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] skarżący złożył odwołanie, zaskarżając przedmiotową decyzję w części, tj. w zakresie pkt 1, zarzucając tej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia spawy i oparcie się przy analizie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie na piśmie Wojewody [...] z [...] września 2019 r. informującym (bez podania motywów), iż na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] skarżący nie miał dostępu do rynku pracy, gdzie organ nie wykonał zaleceń SKO w [...] określonych przy decyzji z [...] lipca 2019 r., nr [...] i nie dokonał własnej, wnikliwej analizy przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącego, pomimo, że został do tego zobowiązany decyzją SKO w [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...]; b) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i wyjaśnienie wątpliwości co do treści norm prawnych dot. dostępu do rynku pracy na niekorzyść skarżącego, podczas gdy zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony; c) art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, tj. wyjaśnianie zasadności przesłanek podjęcia rozstrzygnięcia) i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej decyzji, jak również brak w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.ś.r. w związku z art. 244 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 87 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że: a) w związku z posiadaniem przez skarżącego karty pobytu określającej rodzaj zezwolenia na pobyt jako "pobyt czasowy" skarżącemu nie przysługiwało prawo do wnioskowanego świadczenia; b) skarżący nie posiadając karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", a posiadając kartę pobytu oraz decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] nie spełniał żadnej z przesłanek określonych w art. 1 ust. 2 u.ś.r. i w konsekwencji nie jest uprawniony do świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego; c) w okresie od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżącemu posiadającemu kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" nie przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy u.ś.r. Dodało, że podstawowym dokumentem uprawniającym skarżącego do pobytu na terytorium RP jest karta pobytu. Skarżący kolejno posiadał kartę z adnotacją o dostępie do rynku pracy, bez adnotacji i ponownie z adnotacją. Przyczyną odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest właśnie okoliczność, że karta wydana na skutek udzielenia decyzją Wojewody [...] zezwolenia na pobyt czasowy do [...] kwietnia 2019 r. z powołaniem się na inne okoliczności, tj. na przepis art 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, nie miała adnotacji o dostępie do rynku pracy. Zauważyło, że na podstawie art. 244 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach w karcie pobytu umieszcza się adnotację "dostęp do rynku pracy" - w przypadku zezwolenia udzielonego cudzoziemcowi, który jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium RP lub jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Podniosło, że decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. oparta jest na przepisie art. 160 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, że zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić cudzoziemcowi prowadzącemu życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. poz. 284, ze zm.), z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem polskim łub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, z którym przebywa wspólnie na tym terytorium, jeżeli cudzoziemiec spełnia wymogi, o których mowa w art. 159 ust. 1 pkt 2. Natomiast art. 159 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udziela się cudzoziemcowi, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 2) posiada: a) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, b) źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Kolegium wskazało, iż z wyjaśnień skarżącego wynika, że "stabilny i regularny dochód" wystarczający na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny, to dochód jego partnerki i matki dziecka. Posiadanie tego dochodu było przyczyną, dla której nie ubiegał się o dostęp do rynku pracy. W związku z tym uznało, że taki argument jest sprzeczny z zasadniczym warunkiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, czyli z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia w związku z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem. Ponadto orzeczenie o niepełnosprawności datowane jest na [...] marca 2018 r., zaś decyzja Wojewody - z której wynika, że skarżący nie zamierzał ubiegać się o dostęp do rynku pracy, bowiem miał zapewniony dochód i mógł zajmować się dzieckiem - na [...] sierpnia 2016 r. Dopiero ponad dwa lata później okazało się, że dziecko wymaga opieki i wówczas skarżący zwrócił się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem trudno w tej sytuacji mówić o niepodejmowaniu pracy z powodu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem - skoro decyzja o niepodejmowaniu pracy z uwagi na opiekę nad dzieckiem została podjęta wcześniej i znalazła odzwierciedlenie w decyzji Wojewody [...]. W konkluzji SKO wskazało, że w świetle opisanych okoliczności zarzuty odwołania nie mogą być uwzględnione, a decyzję organu I instancji należy utrzymać w mocy. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S. I., zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia spawy i oparcie się przy analizie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie na piśmie Wojewody [...] z [...] września 2019 r. informującym (bez podania motywów), iż na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r., nr [...] skarżący nie miał dostępu do rynku pracy, gdzie Organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji podobnie jak organ I instancji nie wykonał zaleceń SKO w [...] określonych przy decyzji z [...] lipca 2019 r., nr [...] i nie dokonał własnej, wnikliwej analizy przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla skarżącego; b) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i wyjaśnienie wątpliwości co do treści norm prawnych dot. dostępu do rynku pracy na niekorzyść skarżącego, podczas gdy zgodnie z tym przepisem jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony; c) art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, tj. wyjaśnianie zasadności przesłanek podjęcia rozstrzygnięcia) i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej decyzji, jak również brak w decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego; 2) naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d u.ś.r. w związku z art. 160 pkt 3 i 159 ust. 1, art. 244 ust. 1 pkt 11 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 87 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że: a) w związku z posiadaniem przez skarżącego karty pobytu określającej rodzaj zezwolenia na pobyt jako "pobyt czasowy" skarżącemu nie przysługiwało prawo do wnioskowanego świadczenia; b) skarżący nie posiadając karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", a posiadając kartę pobytu oraz decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] nie spełniał żadnej z przesłanek określonych w art. 1 ust. 2 u.ś.r. i w konsekwencji nie jest uprawniony do świadczeń rodzinnych, w tym świadczenia pielęgnacyjnego pomimo, iż posiadał materialne prawo dostępu do polskiego rynku pracy mimo braku adnotacji o tym prawie na karcie pobytu; c) w okresie od dnia [...] kwietnia 2019 r. do dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżącemu posiadającemu kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" nie przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych w niej zarzutów. Na zakończenie wskazał, iż kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" skarżący otrzymał z mocą od dnia [...] kwietnia 2019 r. Tymczasem organ tak I jak i II instancji - wbrew ww. przepisom oraz sprzecznie z zawiadomieniem organu I instancji z [...] września 2019 r. (s. [...] akapit [...]: " (...) natomiast w okresie od [...] kwietnia 2019 r. do [...] kwietnia 2022 r. strona posiada uprawnienia doświadczenia pielęgnacyjnego (...)" - odmówił świadczenia także za okres kwietnia 2019r. Tym samym organ odmawiając także uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...] kwietnia 2019 r. do [...] kwietnia 2019 r. naruszył ww. przepisy prawa materialnego pomimo tego, iż skarżący spełniał wszystkie przesłanki. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując pod tym kątem oceny Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2019 r., mocą której: 1) odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r.; 2) przyznano skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem A. I. od [...] maja 2019 r. do [...] kwietnia 2022 r. w wysokości [...] zł. Wskazać należy, że według art. 127 § 1 k.p.a. do wniesienia odwołania uprawniona jest strona. Postępowanie odwoławcze jest oparte na zasadzie skargowości. Organ II instancji nie może nigdy działać z urzędu. Postępowanie odwoławcze może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia odwołania. Natomiast w przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej części - to organ II instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji organ II Instancji nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Oznaczałoby to bowiem działanie organu odwoławczego w tym zakresie ex officio, bez wniesionego w tej części odwołania (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 556/06). W rozpoznawanej sprawie, z treści odwołania w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący zakwestionował tylko i wyłącznie pkt 1 decyzji organu I instancji z [...] listopada 2019 r. - o odmowie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. Tymczasem organ odwoławczy, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, wyszedł poza zakres zaskarżenia i poddał swojej kontroli całą decyzję pierwszoinstancyjną, to jest również w części nie zaskarżonej odwołaniem. A to oznacza, że decyzja organu I instancji w części niezaskarżonej, a więc w części dotyczącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad synem A. I. od [...] maja 2019 r. do [...] kwietnia 2022 r. w wysokości [...] zł - stała się ostateczna i prawomocna. Z tych też powodów należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego - jako wydaną z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast w odniesieniu do decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., z tego względu, że organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę - po uchyleniu przez organ odwoławczy poprzedniej decyzji z [...] lipca 2018 r. - nie uwzględnił zaleceń zawartych w decyzji kasatoryjnej organu II instancji z [...] lipca 2019 r. W literaturze przyjmuje się zasadnie, że zalecenia organu II instancji wiążą organ I instancji - co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Sposób zaś przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności i ocena dowodów w tym celu uzyskanych należy do kompetencji organu I instancji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1248/14). Wskazać należy, że z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2019 r. wynika wprost, iż zalecił on organowi I instancji wziąć pod uwagę - przy ponownym rozpatrywaniu sprawy - przywołane przez pełnomocnika skarżącego przepisy dotyczące umów między [...] i [...] będących elementem systemu prawnego Unii Europejskiej, tym samym obowiązujące polskie organy i sądy. Tymczasem z treści decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2019 r. wynika jasno, iż zignorował on zalecenia organu odwoławczego i rozpatrzył wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem przepisów, na które wskazał organ odwoławczy. W tej sytuacji organ odwoławczy - rozpatrując odwołanie od decyzji z [...] listopada 2019 r. - obowiązany był zbadać, czy organ I instancji uwzględnił przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zalecenia zawarte w decyzji z [...] lipca 2019 r. Natomiast z treści zaskarżonej decyzji ewidentnie wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] tego nie uczyniło i z tego też powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję z [...] marca 2020 r. Ponadto należało uchylić decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] listopada 2019 r. - z uwagi na nie zastosowanie się do zaleceń organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i ponownie rozpatrzy wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. -uwzględniając przy tym zalecenia organu odwoławczego zawarte w decyzji kasatoryjnej z [...] lipca 2019 r. w zakresie wzięcia pod uwagę przepisów dotyczących umów między [...] i [...], będących elementem systemu prawnego Unii Europejskiej. Mając powyższe na względnie Sąd, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.