I SA/Sz 876/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wraz ze skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r., M.M. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lata 2009-2012 łącznie w kwocie [...] zł. Egzekucja tej kwoty wraz z odsetkami, w ocenie skarżącego wiązałaby się z koniecznością licytacji jego majątku co spowoduje trudne do odwrócenia skutki zarówno dla skarżącego jak i jego rodziny. Dodatkowo skarżący wskazał, iż bezpośrednią konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji stanie się zajęcie konta prowadzonej firmy, co wpłynie na warunki bytowe skarżącego i firmy, jak również znacznie utrudni utrzymanie gospodarstwa domowego. Zdaniem skarżącego, nawet czasową utratę składników majątku należy uznać za przekraczającą pojęcie znacznej szkody. Odzyskanie zajętych środków finansowych zajmuje bowiem w praktyce kilka lat, gdyż wymagać będzie wydania przynajmniej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej. Końcowo skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzje sprzeczne z prawem m.in. przez całkowicie błędne określenie wysokości zobowiązania podatkowego opierając się na błędnym i niepełnym postępowaniu dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy (np: odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7). Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Tymczasem w przedmiotowej sprawie, skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku, mimo że właśnie na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku, przesłanek zawartych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które pozwoliłyby na całościową ocenę jego sytuacji materialnej i finansowej w kontekście faktycznych możliwości zapłaty zaległości podatkowej. Wskazać w tym miejscu wypada, iż wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Reasumując, ogólne wskazanie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki zarówno dla skarżącego jak i jego rodziny oraz może spowodować trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, bez szczegółowego przedstawienia sytuacji finansowej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego, rozmiaru prowadzonej działalności, nie pozwala Sądowi na ocenę, czy wykonanie decyzji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważa także, że podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż zaskarżone decyzje są wadliwe i zostały wydane z naruszeniem prawa, nie może być brana przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.