I SA/Sz 778/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za maj [...] r. p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

A. J., jednocześnie ze skargą wniesioną na wyżej powołane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S., zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, zaś w dniu 11 lipca 2014 r. skarżąca złożyła urzędowy formularz PPF, na którym zaznaczyła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że jest osobą [...], [...], obecnie na [...] w wysokości [...] zł. Ponadto, skarżąca wskazała, że jest nieuleczalnie chora na [....] ([...]), a także, że nie posiada nieruchomości, wartościowych ruchomości ani oszczędności, gdyż cały jej majątek([...] nieruchomości, samochody, konta bankowe) został zajęty na rzecz banków, ZUS i innych wierzycieli. Skarżąca nie posiada środków finansowych na regulowanie bieżących opłat i zalega z opłaceniem rachunków za energię elektryczną, gaz, wodę, podatki na dość wysoką sumę. Wskazano także na zajęcie komornicze renty na kwotę [...] zł. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej zwana "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. Ustawy). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza rozpoznającego wniosek należy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Rozpoznając wniosek skarżącej należało mieć na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Do osób tych można zaliczyć bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, oraz które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe. Biorąc pod uwagę okoliczności wskazane we wniosku, dane zawarte w oświadczeniach skarżącej oraz wynikające z akt sprawy, w szczególności: fakt utrzymywania się w chwili obecnej z renty inwalidzkiej kwocie ok. [...] zł, okoliczność braku oszczędności i majątku, a także ze względu na stan zdrowia i konieczność ponoszenia związanych z tym znacznych wydatków należało uznać, że wykazała ona, że nie ma realnych możliwości finansowych pozwalających na poniesienie kosztów sądowych oraz na opłacenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w związku z niniejszym postępowaniem. Wyżej opisana trudna sytuacja rodzinno – bytowa strony uzasadnia zatem przyznanie jej pomocy zarówno w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jak i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W tych okolicznościach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec, jak na wstępie.